S
StoryPublisher
Guest
दिवस मावळतीला लागेपर्यंत माझी पुर्ण तयारी झाली, बिट्ट्या बनवण्यासही सुरुवात झाली होती. दिवस मावळेपर्यंत काही लोक आलेत. पण संध्याकाकुची वाट पहात मी समोरच्या अंगणात काही लहान मुलासोबत उभा होतो. अंधार पडला असल्याने सर्व अंधुक दिसत होते. मागच्या अंगणात फ़ोकस लाईट मध्ये सर्वांची बसायची सोय होती. बायकांसाठी व पुरुषांसाठी मोठ्या दोन सतरंज्या जमिनीवर टाकल्या होत्या. तेथेच मोठ्या चुलिवर ठेवलेल्या वांग्या-बटाट्याच्या मसालेदार भाजीचा सुगंध मला येत होता. मात्र माझ्या आठवणीत ताजा असलेला संध्याकाकुंच्या फोदीचा वास माझ्या लवड्याची भुक अधिक तिव्र करत होता.
थोड्या वेळाने मी सर्व लहान मुलांना मागच्या अंगणात पिटाळले. साडे सातच्या दरम्यान अंधारात एक स्कुटर येवुन घरासमोर थांबली. एक लहान मुलगा उतरुन माझ्याकडे धावत आला. माझा विरह संपला होता, संध्याकाकु आल्या होत्या. "सुजित, इकडे येरे! जरा ही पिशवी धरु लाग मला" संध्याकाकुंनी अंधारातुनच आवाज दिला. स्कुटर उभी करुन फाटकातुन येत असलेल्या सदोतेकाकांना नमस्कार केला. मी स्कुटरजवळ ऊभ्या असलेल्या संध्याकाकुंकडे धावत गेलो. संध्याकाकुंना पायापासुन डोक्यापर्यंत न्याहाळत मी विचारलं "संध्याकाकु, कशा आहात?" "ठिक, पण हे काय रे किती रोड झालास तू?" काकु एक डोळा मिचकावत म्हणाल्या "इतक्या अंधारात तुम्हाला माझं कायकाय दिसतय?" काकु काहीच बोलल्या नाही. नंतर संध्याकाकुंचा हात धरत त्यांच्या हातातील पिशवी घेतली. अंधाराचा फायदा घेत मी दुसरा हात त्यांच्या मऊमऊ पोटाला लावला.
"काय रे फारच धीट झालास? ऊघड्यावर मला स्पर्श करतोस?" "काकु, फार दिवस झालेत ना तुम्हाला भेटुन म्हणुन थोडा उतावळा होतोय" मी सफाई दिली
"त्या दिवसानंतर मलाही तुझी फार आठवण आली रे" "आज आपण करायचना?" मी आपली मागणी सुरु केली.
मी संध्याकाकुंच्या बेंबीत बोट फिरवत फाटकातुन आत आलो. अंधारात कुणाला दिसायची भिती नव्हती, तसेच बहुदा सर्वजण मागच्याच अंगणात होते.
मी चालता-चालता पिशवी खाली ठेव संध्याकाकुंच्या मागे आलो. त्यांची कंवर नीट धरली. मागुन माझा एव्हाना ताठ झालेला लवडा त्यांच्या डोलदार ढुंगणावर दाबुन घासत हिसडे देवू लागलो.
"अरे अरे .... कुणी बघेल ना...असं काय माझ्या मागुन तुझं 'ते' लावतोस" संध्याकाकुंनी अचानक झालेल्या हमल्याला घाबरत प्रत्युत्तर दिले. "कुणालाही दिसणार नाही अंधारात..."
तेवढ्यात कुणीतरी घरातुन बाहेर येतांना दिसले. मी लगबगीने पिशवी धरुन संध्याकाऊंसोबत घरात शिरलो.
संध्याकाकुंशी एकदा संभोग करण्यासाठी मी आतुर झालो होतो. समोर तलाव असुनही मी तहानेने कासाविस होत होतो.
थेट मागच्या अंगणात जावून संध्याकाकु बायकांच्या घोळक्यात बसल्या. मी उगाचच चुलीजवळ डोकावू लागलो. चोरुन-चोरुन मी संध्याकाकुंकडे पाहु लागलो. त्या मात्र गप्पांत गुंग होत्या.
"ह्या बायका म्हणजे निव्वळ गप्पाड्या असतात." असा विचार करुन मी अधिकच रागावलो. रागाच्या भरात मी चुलितील लाकडे मागे पुढे करत असतांना कुणीतरी मला आवाज दिला. मागे संध्याकाकु उभ्या होत्या. मला आश्चर्य झालं.
"अरे सुजित, चल लवकर बाप्पाडेअरीतुन आपण श्रिखंड घेवुन येवु. असलेलं कमी पडणार इतक्या पाहुण्यांना"
संध्याकाकुंच्या डोळ्यात खट्याळ भाव होते. मी काय ते ओळखलं आणि मुकाट्याने संध्याकाकुसोबत निघालो. "पायी चलायचं की स्कुटरनी?" "काकांची स्कुटर चालवता येईलना तुला?" "काकांच्या सगळ्याच चीजा चालवता येतात मला" मी खट्याळपणा चालु केला.
मी स्कुटर सुरु करेपर्यंत संध्याकाकु श्रिखंडासाठी डब्बा घेवुन आल्या. मी अंधारात स्कुटर सुरु केली. संध्याकाकु माझ्याखांद्यावर हात ठेवुन मागे बसल्या. हळुच मी गेयर टाकला आणि संध्याकाकुंचा हात माझ्या खांद्यावरुन माझ्या ताठ लवड्यावर आला. संध्याकाकुंनी माझ्या पटची चेन उघडुन हात आतमध्ये घातला. इकडे मात्र माझी परिस्थिती बिकट होत होती. हळुहळु संध्याकाकुचा हात माझ्या चड्डीच्या आत गेला व माझा लांब झालेला खुट्टा त्यांनी बाहेर खेचुन काढला. रस्त्यावरच्या टुबलाइटच्या प्रकाशातुन मी मध्यम गतिने स्कुटर चालवत होतो. थंड हवेच्या झुळुकांसोबत डोलत माझा लवडा संध्याकाकुंच्या हाताने घासला जावु लागला. माझ्या लवड्याला चिक्कट पाणी (विर्य नव्हे!) सुटायला वेळ लागला नाही. संध्याकाकुंनी लवड्याच्या टोकावर बोट लावुन पाण्याचा थेंब टिपुण घेतला.
थोड्या वेळाने मी सर्व लहान मुलांना मागच्या अंगणात पिटाळले. साडे सातच्या दरम्यान अंधारात एक स्कुटर येवुन घरासमोर थांबली. एक लहान मुलगा उतरुन माझ्याकडे धावत आला. माझा विरह संपला होता, संध्याकाकु आल्या होत्या. "सुजित, इकडे येरे! जरा ही पिशवी धरु लाग मला" संध्याकाकुंनी अंधारातुनच आवाज दिला. स्कुटर उभी करुन फाटकातुन येत असलेल्या सदोतेकाकांना नमस्कार केला. मी स्कुटरजवळ ऊभ्या असलेल्या संध्याकाकुंकडे धावत गेलो. संध्याकाकुंना पायापासुन डोक्यापर्यंत न्याहाळत मी विचारलं "संध्याकाकु, कशा आहात?" "ठिक, पण हे काय रे किती रोड झालास तू?" काकु एक डोळा मिचकावत म्हणाल्या "इतक्या अंधारात तुम्हाला माझं कायकाय दिसतय?" काकु काहीच बोलल्या नाही. नंतर संध्याकाकुंचा हात धरत त्यांच्या हातातील पिशवी घेतली. अंधाराचा फायदा घेत मी दुसरा हात त्यांच्या मऊमऊ पोटाला लावला.
"काय रे फारच धीट झालास? ऊघड्यावर मला स्पर्श करतोस?" "काकु, फार दिवस झालेत ना तुम्हाला भेटुन म्हणुन थोडा उतावळा होतोय" मी सफाई दिली
"त्या दिवसानंतर मलाही तुझी फार आठवण आली रे" "आज आपण करायचना?" मी आपली मागणी सुरु केली.
मी संध्याकाकुंच्या बेंबीत बोट फिरवत फाटकातुन आत आलो. अंधारात कुणाला दिसायची भिती नव्हती, तसेच बहुदा सर्वजण मागच्याच अंगणात होते.
मी चालता-चालता पिशवी खाली ठेव संध्याकाकुंच्या मागे आलो. त्यांची कंवर नीट धरली. मागुन माझा एव्हाना ताठ झालेला लवडा त्यांच्या डोलदार ढुंगणावर दाबुन घासत हिसडे देवू लागलो.
"अरे अरे .... कुणी बघेल ना...असं काय माझ्या मागुन तुझं 'ते' लावतोस" संध्याकाकुंनी अचानक झालेल्या हमल्याला घाबरत प्रत्युत्तर दिले. "कुणालाही दिसणार नाही अंधारात..."
तेवढ्यात कुणीतरी घरातुन बाहेर येतांना दिसले. मी लगबगीने पिशवी धरुन संध्याकाऊंसोबत घरात शिरलो.
संध्याकाकुंशी एकदा संभोग करण्यासाठी मी आतुर झालो होतो. समोर तलाव असुनही मी तहानेने कासाविस होत होतो.
थेट मागच्या अंगणात जावून संध्याकाकु बायकांच्या घोळक्यात बसल्या. मी उगाचच चुलीजवळ डोकावू लागलो. चोरुन-चोरुन मी संध्याकाकुंकडे पाहु लागलो. त्या मात्र गप्पांत गुंग होत्या.
"ह्या बायका म्हणजे निव्वळ गप्पाड्या असतात." असा विचार करुन मी अधिकच रागावलो. रागाच्या भरात मी चुलितील लाकडे मागे पुढे करत असतांना कुणीतरी मला आवाज दिला. मागे संध्याकाकु उभ्या होत्या. मला आश्चर्य झालं.
"अरे सुजित, चल लवकर बाप्पाडेअरीतुन आपण श्रिखंड घेवुन येवु. असलेलं कमी पडणार इतक्या पाहुण्यांना"
संध्याकाकुंच्या डोळ्यात खट्याळ भाव होते. मी काय ते ओळखलं आणि मुकाट्याने संध्याकाकुसोबत निघालो. "पायी चलायचं की स्कुटरनी?" "काकांची स्कुटर चालवता येईलना तुला?" "काकांच्या सगळ्याच चीजा चालवता येतात मला" मी खट्याळपणा चालु केला.
मी स्कुटर सुरु करेपर्यंत संध्याकाकु श्रिखंडासाठी डब्बा घेवुन आल्या. मी अंधारात स्कुटर सुरु केली. संध्याकाकु माझ्याखांद्यावर हात ठेवुन मागे बसल्या. हळुच मी गेयर टाकला आणि संध्याकाकुंचा हात माझ्या खांद्यावरुन माझ्या ताठ लवड्यावर आला. संध्याकाकुंनी माझ्या पटची चेन उघडुन हात आतमध्ये घातला. इकडे मात्र माझी परिस्थिती बिकट होत होती. हळुहळु संध्याकाकुचा हात माझ्या चड्डीच्या आत गेला व माझा लांब झालेला खुट्टा त्यांनी बाहेर खेचुन काढला. रस्त्यावरच्या टुबलाइटच्या प्रकाशातुन मी मध्यम गतिने स्कुटर चालवत होतो. थंड हवेच्या झुळुकांसोबत डोलत माझा लवडा संध्याकाकुंच्या हाताने घासला जावु लागला. माझ्या लवड्याला चिक्कट पाणी (विर्य नव्हे!) सुटायला वेळ लागला नाही. संध्याकाकुंनी लवड्याच्या टोकावर बोट लावुन पाण्याचा थेंब टिपुण घेतला.