S
StoryPublisher
Guest
समर्पण – एक प्रेमकथा
प्रकरण एक
सायंकाळचे सहा वाजत होते. विनयने दारावरची बेल वाजविली. दार उघडून आईने विचारले “अरे तू आहेस तर..”. आई उत्साहात दिसत होती.
“आता अजून कोण असणार आहे आई ? बाबांना यायला अजून दोन दिवस आहेत आणि तू आतापासूनच नटून तयार”
“ए गप रे..आईची थट्टा करतोस होय..अरे माझी एक मैत्रिण, रत्ना येणार आहे.”
“तरीच इतकी खूष दिसत आहेस…चला मग मी जातो खाली मित्रांसोबत खेळायला”
“विनय हे तुझं नेहमीचंच..अरे घरी पाहुणे येत असले की पळ काढायचा. चांगली सवय नाही ही…थोडं मिसळावं लोकांमध्ये ना”
“अगं आई, पण तुझी मैत्रीण खूप दिवसाने भेटत आहेस ना. मग तुम्ही बोला की निवांत, मी काय बोलणार त्यांच्याशी.”
“अरे तिची मुलं पण येणार आहेत तिच्यासोबत. तु त्यांच्याशी ओळख करुन घे.”
“बर” विनयनं काहीशा अनिच्छेनेच म्हंटलं.
“मग नाही जात ना खाली ?”
“आई, मी काय पुर्ण सायंकाळ जात नाहीये खेळायला…येतो ७-७:३० पर्यंत”
विनय निघाला. लिफ्टने खाली आला तसा त्याला एक चाळिशीतल्या बाई , एक तरुण मुलगी आणि एक आठ-नऊ वर्षांचा मुलगा असे तिघेजण बिल्डिंगकडे येताना दिसले. ती मुलगी सुंदर आणि स्मार्ट वाटत होती. विनयला आठवले की चार-पाच दिवसापूर्वी त्याने या सगळ्यांना समोरच्या बिल्डिंगजवळ पाहिले होते. बहुधा त्याच दिवशी ते सगळे तिथे रहायला आले असावेत. आपल्याकडे येणार असलेले पाहूणे कदाचित हेच असतील असा विचार त्याच्या डोक्यात आला. तो मित्रांकडे गेला. पण फार वेळ त्यांच्यासोबत थांबला नाही. घरी आलेल्या पाहुण्यांबद्दल त्याला आता उत्सुकता निर्माण झाली होती त्यामुळे तो लवकरच घरी आला.
विनयचा तर्क बरोबरच होता. ते तिघे विनयच्या घरीच आले होते.
आईने ओळख करुन दिली “रत्ना हा विनय. नववीत आहे.. आणि विनय ही माझी जुनी मैत्रीण आहे बर का.. आता आपल्या सोसायटी मध्ये रहायला आली आहे . म्हणजे तुझी रत्ना मावशी..”
रत्ना ने पण आपल्या मुलांची ओळख करुन दिली “विनय, ही माझी मोठी मुलगी सविता. इंजिनियरींग च्या पहिल्या वर्षाला आहे. आणि हा “
“मी अमेय. मी चौथीत आहे” आईचे वाक्य तोडत अमेय ने स्वत:ची ओळख करुन दिली.
विनयने सविता कडे नीट पाहिले. जांभळ्या रंगाचा चुडीदार घातलेली, सुंदर लांब केस असलेली सविता सुंदर दिसत होती. चेह-यावर खूप आत्मविश्वास दिसत होता.
“हॅलो सविता, हाय अमेय” विनय ने औपचारिक अभिवादन केले.
“अरे विनय, सविता काय म्हणतोस ? मोठी आहे ती तुझ्यापेक्षा. ताई म्हण” विनयच्या आईने विनयला टोकले.
“माधवी अगं ही नवी पिढी, आपल्या वेळची ’ताई-दादा’ वाली पध्दत आता जुनी झाली. त्यांना त्यांच्या पद्धतीने वागू द्यावं” रत्नाने माधवी ला समजावले. विनयला दिलासा मिळाला. “अशा सुंदर आणि स्मार्ट मुलीला ताई बनवायचे म्हणजे…छे..” विनय स्वत:शी विचार करत होता.
“हाय विनय..” सविता ने विनयच्या हॅलो चे उत्तर दिले.
“तू व्हॉलीबॉल खेळतोस ना ? परवा मी तुला पाहिलं सोसायटीत खेळताना” सविताने संवाद वाढवला.
“हो. मी खेळत असतो संध्याकाळी. आमचा ग्रुप आहे”
असाच काही वेळ संवाद चालत राहिला.
अमेय कंटाळला व आईला म्हणू लागला “चल आई घरी”
रत्नाने त्याला समजविण्याचा प्रयत्न केला.
माधवीने पण समजाविले “अरे आता मावशीकडे जेवून च जाशील ना”
पण अमेयचा हट्ट चालूच होता.
मग सविताने त्याला समजावले “अमेय, असं काय करतोस बरं.. आपलं काय ठरलं होतं आपण मावशीकडे जेवून मग घरी जाणार ना. तु कंटाळलास का ?”
“हो…मला कंटाळा आला. तुम्ही सगळे गप्पा मारत बसले. मी बोअर झालो”
तसं विनयनं सुचवलं “चल तुला कॉम्प्युटर चालू करुन देतो. तु गेम्स खेळ”
“अरे नको रे बाबा..एकदा गेम्स खेळायला लागला की मग जेवायला पण उठायचा नाही. हट्टी झाला आहे आता तो..” रत्नानं त्रागा केला.
ते ऐकून अमेय खट्टू झाला. सविताने मग त्याला जवळ घेत म्हंटलं “नाही हं आई माझा अमेय काही हट्टी नाही. माझं सगळं ऐकतो तो. हो ना रे अमू? बरं गेम्स खेळ पण मावशीने जेवायला हाक मारली की लगेच उठायचं. प्रॉमिस ?”
“प्रॉमिस ताई” अमेय खुष झाला.
रत्ना बोलू लागली “अगं हे पण घरी खूप कमी असतात, माझा जॉब मग अमेयकडे सविताच बघते जास्त. कधी गोड बोलून तर कधी थोडा धाक देवून सांभाळते ती त्याला”
“मला वाटतं, वडील घरी कमी राहत असलेत की मुलं लवकर समंजस होतात आणि जबाबदारीने वागतात. विनयच्या बाबांचा पण मार्केटिंग चा जॉब ना. महिन्यातून पंधरा-वीस दिवस तरी बाहेर असतात. पण ते नसताना मला विनयचा आधार असतो.” माधवी म्हणाली.
“हे मात्र खरं ह. आमची पण तीच कथा आहे. स्वत:चा व्यवसाय असल्याने ह्यांचे सतत दौरे चालू असतात. त्यामुळे सविता लवकर समंजस झाली. गेले ४-५ वर्षांपासून तरी ती अमेयकडे आणि घराकडेपण लक्ष देते. आणि अमेयच फक्त नाही तर , माझे दीर जवळच रहायचे तर त्याची दोन्ही मुलं पण खूपदा आमच्याकडेच असायची. सविता कॉलेज आणि अभ्यास सांभाळून तिघा मुलांना पण सांभाळायची. कधी प्रेमाने तर कधी थोडफार रागवून सगळ्यांना छान शिस्त लावते बरं ती..” रत्नाच्या बोलण्यातून मुलीबद्दल कौतूक जाणवत होते.
“हो.. पण खूप मस्ती केली की मग मात्र धपाटे हं.. काय अमू ?” सविताने हसून विचारले
“नाही गं ताई..मी नाही मस्ती करत…प्रिया करायची खूप मस्ती आणि धपाटे पण खायची.. ही हि..”
विनय विचार करु लागला, समोर बसलेली ही सुंदर, स्मार्ट मुलगी आपल्या तीन भावंडाना शिस्त लावते, कधी धपाटे पण घालते. त्याच्या मनात सविताबद्दल काहीशी उत्सुकता निर्माण झाली.
सविता आणि अमेय विनयबरोबर त्याच्या खोलीत गेले.
विनयने कॉम्पुटर चालू करुन अमेयला गेम्स खेळायला दिले.
त्याच्या खोलीकडे बघत सविता म्हणाली “छान ठेवली आहेस रे बेडरुम, म्हणजे पसारा नाही फारसा, सगळं नीटनेटकं”
“थॅंक्स..”
दोघांचा संवाद होत राहिला. खेळ, अभ्यास, करिअर मधल्या संधी अशा वेगवेगळ्या विषयावर बोलताना वेळ कसा गेला तए त्यांना समजले नाही. सविताशी बोलताना विनयला एक आगळाच आनंद, अनामिक हुरहुर यांचा अनुभव येत होता.
माधवीने सगळ्यांना जेवायला बोलावले. अमेय आधी कबूल केल्याप्रमाणे दोनच मिनटात जेवायला गेला. पण विनय आणि सविताने “येत्तोच हं दोन मिनटात” म्हणत १०-१५ मिनिटे काढलीत तशी रत्ना विनयच्या खोलीत येत सविताला म्हणाली “बघा आता. अमू शहाण्यासारखा येवून बसला जेवायला, आणि इथे तुमच्या गप्पा काही अजून संपत नाहीत, आता तुला धपाटे हवेत का गं”
“हो… दे ना.. मग त्यातले निम्मे मी विनयला देईन..इस अपराध मे वो भी बर्राबर का हिस्सेदार है”
“चल गधडे लवकर..आणि विनय तु पण चल बरं सगळे वाट पाहतायत. ह्या पोरीला गप्पा मारायला खूप आवडतं..तिच्या गप्पा काही संपणार नाहीत”
तिघांचा मोर्चा डायनिंग रुमकडे वळाला. पण विनयचे चित्त वेगळ्या विश्वात होते. सविता ने गमतीनेच म्हटले होते की “निम्मे धपाटे विनयला देईन” पण त्या वाक्याने त्याच्या अंगावर रोमांच एभे राहिले होते.
हसत खेळत सगळ्यांनी जेवण संपविले.
रत्ना जायला निघाली. जाताना तिने माधविला घरी यायचे निमंत्रण दिले “आता तू ये गं घरी. आणि विनयच्या बाबांना पण घेवून ये.”
“अगं नक्की येवू, तुझे यजमान आलेत की सांग मग सगळ्यांचीच ओळख होईल” माधवी म्हणाली
“विनय तू पण येशील रे” सविता म्हणाली,
“हो, येईन ना”
“ सध्या माझी सेम्सिस्टर संपली आहे आणि सुट्या चालू आहे तर तू येत जा. मग कॉलेज चालू झालं कि बिझी राहते रे”
“हो.. नक्कीच, भेटूयात”
निरोप घेवून रत्ना, सविता आणि अमेय निघून गेले. विनय आपल्या रुममध्ये गेला तो एक अनामिक हुरहुर सोबत घेवून. झोपण्याची वेळ झाली होती. पण त्याला लवकर झोप येईना. सविताचा विचार पुन्हा पुन्हा मनात डोकावत होता. लवकरच पुन्हा भेट होईल असा विचार करत तो झोपी गेला.
इकडे रत्ना माधवीच्या घराचं तिच्या नेटकेपणाचं सविताकडे कौतुक करत घराकडे चालू लागली.
“हो आई, तो विनय पण एकदम मल्टीटॅलेंटेड आहे हं. अभ्यासात पण चांगला आहे, व्हॉलीबॉल आणि टेबलटेनिस खेळतो, गिटार पण शिकत आहे”
“अरे वा”
“आई मी त्याच्याकडून टेबल-टेनिस शिकेन”
“बरं..चल आता खूप उशीर झाला. झोप लवकर. बाकी गप्पा नंतर”
“जो हुकुम मासाहेब..” म्हणत सविता हसत तिच्या रुमकडे गेली. दिवसाचा शेवट हसत-खेळत केला पाहिजे असं तिला नेहमीचं वाटायचं. आणि आईची थट्टा किंवा अमेयशी मस्ती हे त्याकरिता तिचे दोन आवडते मार्ग होते.
(प्रकरण समाप्त)
प्रकरण एक
सायंकाळचे सहा वाजत होते. विनयने दारावरची बेल वाजविली. दार उघडून आईने विचारले “अरे तू आहेस तर..”. आई उत्साहात दिसत होती.
“आता अजून कोण असणार आहे आई ? बाबांना यायला अजून दोन दिवस आहेत आणि तू आतापासूनच नटून तयार”
“ए गप रे..आईची थट्टा करतोस होय..अरे माझी एक मैत्रिण, रत्ना येणार आहे.”
“तरीच इतकी खूष दिसत आहेस…चला मग मी जातो खाली मित्रांसोबत खेळायला”
“विनय हे तुझं नेहमीचंच..अरे घरी पाहुणे येत असले की पळ काढायचा. चांगली सवय नाही ही…थोडं मिसळावं लोकांमध्ये ना”
“अगं आई, पण तुझी मैत्रीण खूप दिवसाने भेटत आहेस ना. मग तुम्ही बोला की निवांत, मी काय बोलणार त्यांच्याशी.”
“अरे तिची मुलं पण येणार आहेत तिच्यासोबत. तु त्यांच्याशी ओळख करुन घे.”
“बर” विनयनं काहीशा अनिच्छेनेच म्हंटलं.
“मग नाही जात ना खाली ?”
“आई, मी काय पुर्ण सायंकाळ जात नाहीये खेळायला…येतो ७-७:३० पर्यंत”
विनय निघाला. लिफ्टने खाली आला तसा त्याला एक चाळिशीतल्या बाई , एक तरुण मुलगी आणि एक आठ-नऊ वर्षांचा मुलगा असे तिघेजण बिल्डिंगकडे येताना दिसले. ती मुलगी सुंदर आणि स्मार्ट वाटत होती. विनयला आठवले की चार-पाच दिवसापूर्वी त्याने या सगळ्यांना समोरच्या बिल्डिंगजवळ पाहिले होते. बहुधा त्याच दिवशी ते सगळे तिथे रहायला आले असावेत. आपल्याकडे येणार असलेले पाहूणे कदाचित हेच असतील असा विचार त्याच्या डोक्यात आला. तो मित्रांकडे गेला. पण फार वेळ त्यांच्यासोबत थांबला नाही. घरी आलेल्या पाहुण्यांबद्दल त्याला आता उत्सुकता निर्माण झाली होती त्यामुळे तो लवकरच घरी आला.
विनयचा तर्क बरोबरच होता. ते तिघे विनयच्या घरीच आले होते.
आईने ओळख करुन दिली “रत्ना हा विनय. नववीत आहे.. आणि विनय ही माझी जुनी मैत्रीण आहे बर का.. आता आपल्या सोसायटी मध्ये रहायला आली आहे . म्हणजे तुझी रत्ना मावशी..”
रत्ना ने पण आपल्या मुलांची ओळख करुन दिली “विनय, ही माझी मोठी मुलगी सविता. इंजिनियरींग च्या पहिल्या वर्षाला आहे. आणि हा “
“मी अमेय. मी चौथीत आहे” आईचे वाक्य तोडत अमेय ने स्वत:ची ओळख करुन दिली.
विनयने सविता कडे नीट पाहिले. जांभळ्या रंगाचा चुडीदार घातलेली, सुंदर लांब केस असलेली सविता सुंदर दिसत होती. चेह-यावर खूप आत्मविश्वास दिसत होता.
“हॅलो सविता, हाय अमेय” विनय ने औपचारिक अभिवादन केले.
“अरे विनय, सविता काय म्हणतोस ? मोठी आहे ती तुझ्यापेक्षा. ताई म्हण” विनयच्या आईने विनयला टोकले.
“माधवी अगं ही नवी पिढी, आपल्या वेळची ’ताई-दादा’ वाली पध्दत आता जुनी झाली. त्यांना त्यांच्या पद्धतीने वागू द्यावं” रत्नाने माधवी ला समजावले. विनयला दिलासा मिळाला. “अशा सुंदर आणि स्मार्ट मुलीला ताई बनवायचे म्हणजे…छे..” विनय स्वत:शी विचार करत होता.
“हाय विनय..” सविता ने विनयच्या हॅलो चे उत्तर दिले.
“तू व्हॉलीबॉल खेळतोस ना ? परवा मी तुला पाहिलं सोसायटीत खेळताना” सविताने संवाद वाढवला.
“हो. मी खेळत असतो संध्याकाळी. आमचा ग्रुप आहे”
असाच काही वेळ संवाद चालत राहिला.
अमेय कंटाळला व आईला म्हणू लागला “चल आई घरी”
रत्नाने त्याला समजविण्याचा प्रयत्न केला.
माधवीने पण समजाविले “अरे आता मावशीकडे जेवून च जाशील ना”
पण अमेयचा हट्ट चालूच होता.
मग सविताने त्याला समजावले “अमेय, असं काय करतोस बरं.. आपलं काय ठरलं होतं आपण मावशीकडे जेवून मग घरी जाणार ना. तु कंटाळलास का ?”
“हो…मला कंटाळा आला. तुम्ही सगळे गप्पा मारत बसले. मी बोअर झालो”
तसं विनयनं सुचवलं “चल तुला कॉम्प्युटर चालू करुन देतो. तु गेम्स खेळ”
“अरे नको रे बाबा..एकदा गेम्स खेळायला लागला की मग जेवायला पण उठायचा नाही. हट्टी झाला आहे आता तो..” रत्नानं त्रागा केला.
ते ऐकून अमेय खट्टू झाला. सविताने मग त्याला जवळ घेत म्हंटलं “नाही हं आई माझा अमेय काही हट्टी नाही. माझं सगळं ऐकतो तो. हो ना रे अमू? बरं गेम्स खेळ पण मावशीने जेवायला हाक मारली की लगेच उठायचं. प्रॉमिस ?”
“प्रॉमिस ताई” अमेय खुष झाला.
रत्ना बोलू लागली “अगं हे पण घरी खूप कमी असतात, माझा जॉब मग अमेयकडे सविताच बघते जास्त. कधी गोड बोलून तर कधी थोडा धाक देवून सांभाळते ती त्याला”
“मला वाटतं, वडील घरी कमी राहत असलेत की मुलं लवकर समंजस होतात आणि जबाबदारीने वागतात. विनयच्या बाबांचा पण मार्केटिंग चा जॉब ना. महिन्यातून पंधरा-वीस दिवस तरी बाहेर असतात. पण ते नसताना मला विनयचा आधार असतो.” माधवी म्हणाली.
“हे मात्र खरं ह. आमची पण तीच कथा आहे. स्वत:चा व्यवसाय असल्याने ह्यांचे सतत दौरे चालू असतात. त्यामुळे सविता लवकर समंजस झाली. गेले ४-५ वर्षांपासून तरी ती अमेयकडे आणि घराकडेपण लक्ष देते. आणि अमेयच फक्त नाही तर , माझे दीर जवळच रहायचे तर त्याची दोन्ही मुलं पण खूपदा आमच्याकडेच असायची. सविता कॉलेज आणि अभ्यास सांभाळून तिघा मुलांना पण सांभाळायची. कधी प्रेमाने तर कधी थोडफार रागवून सगळ्यांना छान शिस्त लावते बरं ती..” रत्नाच्या बोलण्यातून मुलीबद्दल कौतूक जाणवत होते.
“हो.. पण खूप मस्ती केली की मग मात्र धपाटे हं.. काय अमू ?” सविताने हसून विचारले
“नाही गं ताई..मी नाही मस्ती करत…प्रिया करायची खूप मस्ती आणि धपाटे पण खायची.. ही हि..”
विनय विचार करु लागला, समोर बसलेली ही सुंदर, स्मार्ट मुलगी आपल्या तीन भावंडाना शिस्त लावते, कधी धपाटे पण घालते. त्याच्या मनात सविताबद्दल काहीशी उत्सुकता निर्माण झाली.
सविता आणि अमेय विनयबरोबर त्याच्या खोलीत गेले.
विनयने कॉम्पुटर चालू करुन अमेयला गेम्स खेळायला दिले.
त्याच्या खोलीकडे बघत सविता म्हणाली “छान ठेवली आहेस रे बेडरुम, म्हणजे पसारा नाही फारसा, सगळं नीटनेटकं”
“थॅंक्स..”
दोघांचा संवाद होत राहिला. खेळ, अभ्यास, करिअर मधल्या संधी अशा वेगवेगळ्या विषयावर बोलताना वेळ कसा गेला तए त्यांना समजले नाही. सविताशी बोलताना विनयला एक आगळाच आनंद, अनामिक हुरहुर यांचा अनुभव येत होता.
माधवीने सगळ्यांना जेवायला बोलावले. अमेय आधी कबूल केल्याप्रमाणे दोनच मिनटात जेवायला गेला. पण विनय आणि सविताने “येत्तोच हं दोन मिनटात” म्हणत १०-१५ मिनिटे काढलीत तशी रत्ना विनयच्या खोलीत येत सविताला म्हणाली “बघा आता. अमू शहाण्यासारखा येवून बसला जेवायला, आणि इथे तुमच्या गप्पा काही अजून संपत नाहीत, आता तुला धपाटे हवेत का गं”
“हो… दे ना.. मग त्यातले निम्मे मी विनयला देईन..इस अपराध मे वो भी बर्राबर का हिस्सेदार है”
“चल गधडे लवकर..आणि विनय तु पण चल बरं सगळे वाट पाहतायत. ह्या पोरीला गप्पा मारायला खूप आवडतं..तिच्या गप्पा काही संपणार नाहीत”
तिघांचा मोर्चा डायनिंग रुमकडे वळाला. पण विनयचे चित्त वेगळ्या विश्वात होते. सविता ने गमतीनेच म्हटले होते की “निम्मे धपाटे विनयला देईन” पण त्या वाक्याने त्याच्या अंगावर रोमांच एभे राहिले होते.
हसत खेळत सगळ्यांनी जेवण संपविले.
रत्ना जायला निघाली. जाताना तिने माधविला घरी यायचे निमंत्रण दिले “आता तू ये गं घरी. आणि विनयच्या बाबांना पण घेवून ये.”
“अगं नक्की येवू, तुझे यजमान आलेत की सांग मग सगळ्यांचीच ओळख होईल” माधवी म्हणाली
“विनय तू पण येशील रे” सविता म्हणाली,
“हो, येईन ना”
“ सध्या माझी सेम्सिस्टर संपली आहे आणि सुट्या चालू आहे तर तू येत जा. मग कॉलेज चालू झालं कि बिझी राहते रे”
“हो.. नक्कीच, भेटूयात”
निरोप घेवून रत्ना, सविता आणि अमेय निघून गेले. विनय आपल्या रुममध्ये गेला तो एक अनामिक हुरहुर सोबत घेवून. झोपण्याची वेळ झाली होती. पण त्याला लवकर झोप येईना. सविताचा विचार पुन्हा पुन्हा मनात डोकावत होता. लवकरच पुन्हा भेट होईल असा विचार करत तो झोपी गेला.
इकडे रत्ना माधवीच्या घराचं तिच्या नेटकेपणाचं सविताकडे कौतुक करत घराकडे चालू लागली.
“हो आई, तो विनय पण एकदम मल्टीटॅलेंटेड आहे हं. अभ्यासात पण चांगला आहे, व्हॉलीबॉल आणि टेबलटेनिस खेळतो, गिटार पण शिकत आहे”
“अरे वा”
“आई मी त्याच्याकडून टेबल-टेनिस शिकेन”
“बरं..चल आता खूप उशीर झाला. झोप लवकर. बाकी गप्पा नंतर”
“जो हुकुम मासाहेब..” म्हणत सविता हसत तिच्या रुमकडे गेली. दिवसाचा शेवट हसत-खेळत केला पाहिजे असं तिला नेहमीचं वाटायचं. आणि आईची थट्टा किंवा अमेयशी मस्ती हे त्याकरिता तिचे दोन आवडते मार्ग होते.
(प्रकरण समाप्त)