S
StoryPublisher
Guest
* पण मला भीती वाटते गं. काही भलतंच झालं तर ? माझी तिकडे जायची पंचाइत होइल. “ तिने पंजाची पाची बोटं फुलवुन उलटी केली.
* काही होत नाही गं. तसं पहिल्यांदा त्रास होतो म्हणा थोडा. पण होते सवय. पण तुझा नवरा कसा खुष होतो बघ !” शालिनीबाईं मांडी बदलुन सावरुन बसत म्हणाल्या. ती मेली सळसळ काही केल्या जात नव्हती. तेव्हढ्यात बेल वाजली. " अगंबाई ! अखिलेशराव आले वाटतं ! मी दार उघडते. तु जा आत आणि जरा तोंडावरुन पाणी फिरव आणि वेणी-फणी कर जरा. घरी आल्यावर नव-याला प्रसन्न चेहेरा दाखवावा.” असं म्हणत त्यांनी तिला आत पिटाळलं आणि दार उघडलं.
अखिलेश आत आला. सासूबाईंना पाहुन आश्चर्याचे भाव तोंडावर होते. * या या अखिलेशराव. तुमचीच आठवण काढत होतो आम्ही. मी सहजच आले होते. " * वा ! छान. ही कुठं दिसत नाही ती." * आहे हं. आतच आहे. मीच तिला सांगीतलं जरा हात पाय धुवुन फ्रेश व्हायला. बायकोकडे बघीतलं की नव-याला कसं प्रसन्न वाटायला पाहिजे.”
हां असंच सगळं मार्गदर्शन करत जा तिला म्हणजे झालं. “ * काही काळजी करु नका तुम्ही. तसं आमचं थोडं बोलणं झालंच आहे. समजावीन मी तिला. आणि बरंका आजची रात्र मी इथंच रहाणार आहे. जरा सगळं नीट बघुनंच जाणार आहे."
वा ! ठीकच आहे. मी आलोच जरा फ्रेश होऊन. " असं म्हणत अखिलेश आत गेला. तेव्हढ्यात बेडरुममधुन बाहेर येणा-या रमाला जवळजवळ टक्करलाच. बाहेर येणा-या रमाला पाहुन तर तो बघतच राहिला. तिने व्यवस्थीत केस विंचरले होते आणि साडी सुद्धा बदलली होती. एकदम फ्रेश दिसत होती. तिच्याकडे बघत त्याने शीळ घतली. रमा सुद्धा त्याच्याकडे बघत छान लाजली. तो बघत बघत आत गेला,
सगळ्यांनी एकत्र बसूनच चहा घेतला. अखिलेश हॉलमधे बसुन पेपर वाचत होता. समोर टीव्हीवर बातम्या चालु होत्याच. आठ वाजता सगळे जेवायला बसले. नऊ साडेनऊ पर्यंत आरामांत जेवणं आटोपली. परत थोडावेळ टीव्ही पाहुन दहा वाजता झोपायची तयारी झाली. रमा आणि अखिलेश त्यांच्या बेडरुममधे गेले. दुसन्या बेडरुममधे शालिनीबाई गेल्या. पण थोड्याच वेळात पाणी पिण्याच्या बहाण्याने बाहेर आल्या आणि त्या दोघांच्या बेडरुमला सावधपणे कान लावत आतुन काही भांडणाचे आवाज येत नाहीत याची खात्री केली. नंतर जरी त्या आपल्या बेडरुममधे गेल्या तरी त्यांनी दार उघडेच ठेवले होते आणि सावधपणे वाट बघत होत्या. बराच वेळ काही झाले नाही.
आणि साडे अकरा वाजता अखिलेश त्यांच्या बेडरुमचे दार उघडत बाहेर आला. शालिनीबाई टुण्कन उडी मारत उठल्या आणि आपल्या खोलीच्या दारापाशी येऊन अंधारातच कानोसा घेऊ लागल्या. बाहेर अखिलेश रागा रागातच लुंगी गुंडाळत बाहेर आला. त्याने खांद्यावर शर्ट लटकावला होता. हातात एक चादर आणि उशी होती.
लुंगी गुंडाळून झाल्यावर तो दाणदाण पाय आपटत हॉलमधे असलेल्या कोचावर गेला आणि त्याने धाडकन त्यावर अंग टाकले.
* च्यामायला जरा कुठे रंगात आलो होत तर हीच नेहेमीचंच. ऐन वेळी के एल पी डी करणार ! काही नवीन ट्राय करायलाच तयार नाही. म्हणे घाण वाटते. शिट !” त्याने तोंडावर पांघरुण घेतले.
शालिनीबाई दबकत बाहेर आल्या त्यांनी रमाच्या बेडरुमच्या दारातुन डोकाउन पाहिलं. आत रमा पलंगावर गुडघे जवळ घेऊन त्यात डोके खुपसून बसली होती. ती बहुधा रडत असावी. बाहेर अखिलेशची रागारागाने बडबड चालु होती. शालिनीबाई आंत गेल्या. पलंगावर तिच्या शेजारी बसत त्यांनी तिच्या खांद्यांवर हात ठेवला. तिने मान वर करुन त्यांच्याकडे पाहिले. आणि परत मान खाली घालुन हुंदके देणं सुरु केलं.
शालिनीबाईंनी हळुवार आवाजात विचारलं. “काय झालं? काही अडचण आली का ? अखिलेश राव असे रागावुन बाहेर का आले ?” । * नाही गं , नाही जमत मला. कसंतरीच वाटतं . हे थोडासुद्धा धीर धरायला तयार नाहीत. लगेच डोक्यांत राख घालुन घेतात. सगळं संपलं गं. “ परत तिने हुंदके देणं सुरु केलं. काय केलंत तुम्ही? कुठे अडचण आली ?" तिने हाताची मुठ ओठांपुढे धरत मागे पुढे हलवली. आणि परत मान खाली गुडघ्यांमधे घातली. * आणि दुसरं काही ?” तिने फक्त मान नकारार्थी हलवली. शालिनीबाई बाजुला बसून थोडावेळ विचार करत राहिल्या. आता जावयाला पण काही कानमंत्र देणं भाग होतं. त्यांनी पटकन मनाशी निर्णय घेतला आणि त्यांनी रमाला सांगीतलं. “चल पटकन आत जाउन तोंड धुवुन घे आणि अखिलेश रावांना आंत बोलाव." तिने चमकुन वर पाहिलं. * चल जा. मी सांगते तसं कर लवकर.” रमा उठली आणि बाजुच्या ऍटॅच्ड बाथरुममधे गेली आणि तोंड धुवुन आली. बाहेर आल्यावर तिने बेडरुमच्या दारांतुनच अखिलेशला हाक मारली. * अहो जरा इकडे या. आई बोलावते आहे.*
अखिलेश कोचावर भिंतीकडे तोंड करुन पडला होता. तो जरा कडवट तोंड करत उठला आणि बेडरुमच्या दारात येऊन उभा राहिला.
* अहो अखिलेश राव या जरा इकडे. “ असे म्हणत शालिनीबाईंनी पलंगाच्या पाठीला एक उशी उभी करुन लावली आणि त्याच्या समोर गादीवर थाप मारली. अखिलेश येऊन आणि उशीला टेकुन बसला. पुढे येणारा लुंगीचा भाग त्याने नीट लपेटुन घेतला. * अहो , आमची रमा एकदम साधी सुधी मुलगी आहे. तिला कदाचित सगळ्या गोष्टी माहीती नसतील. तसं मी समजावलं आहे तिला. जरा सबुरीने घ्या म्हणजे झालं. हळु हळु ती पण शिकेलच.” । * अहो, आता तीन वर्ष झालीत आमच्या लग्नाला. मी पण इतकी वर्षे धीर धरलाच होता. आता असं डाव ऐन रंगात आलेला असतांना रंगाचा बेरंग करणं शोभतं का ? सगळा मुड गेला माझा. तरी मी रात्री झोपण्यापूर्वी व्यवस्थीत फ्रेश होऊन मग अंथरुणावर येतो. आमचे मित्र ज्या गोष्टी पहिल्या रात्रीपासुन करताहेत त्यासाठी मी तीन वर्ष थांबलोय. हॅ.... शिट !” असे म्हणत त्याने मुठ मांडीवर आपटली. “ लग्नानंतर बिदाइच्या आधी तुम्ही काही सांगीतलेलं दिसत नाहीये तिला. म्हणजे वैवाहिक संबंध कसे ठेवायचे, नवन्याला कसं खुष ठेवायचं असतं ते." परत तो धुमसतच म्हणाला.
* काही होत नाही गं. तसं पहिल्यांदा त्रास होतो म्हणा थोडा. पण होते सवय. पण तुझा नवरा कसा खुष होतो बघ !” शालिनीबाईं मांडी बदलुन सावरुन बसत म्हणाल्या. ती मेली सळसळ काही केल्या जात नव्हती. तेव्हढ्यात बेल वाजली. " अगंबाई ! अखिलेशराव आले वाटतं ! मी दार उघडते. तु जा आत आणि जरा तोंडावरुन पाणी फिरव आणि वेणी-फणी कर जरा. घरी आल्यावर नव-याला प्रसन्न चेहेरा दाखवावा.” असं म्हणत त्यांनी तिला आत पिटाळलं आणि दार उघडलं.
अखिलेश आत आला. सासूबाईंना पाहुन आश्चर्याचे भाव तोंडावर होते. * या या अखिलेशराव. तुमचीच आठवण काढत होतो आम्ही. मी सहजच आले होते. " * वा ! छान. ही कुठं दिसत नाही ती." * आहे हं. आतच आहे. मीच तिला सांगीतलं जरा हात पाय धुवुन फ्रेश व्हायला. बायकोकडे बघीतलं की नव-याला कसं प्रसन्न वाटायला पाहिजे.”
हां असंच सगळं मार्गदर्शन करत जा तिला म्हणजे झालं. “ * काही काळजी करु नका तुम्ही. तसं आमचं थोडं बोलणं झालंच आहे. समजावीन मी तिला. आणि बरंका आजची रात्र मी इथंच रहाणार आहे. जरा सगळं नीट बघुनंच जाणार आहे."
वा ! ठीकच आहे. मी आलोच जरा फ्रेश होऊन. " असं म्हणत अखिलेश आत गेला. तेव्हढ्यात बेडरुममधुन बाहेर येणा-या रमाला जवळजवळ टक्करलाच. बाहेर येणा-या रमाला पाहुन तर तो बघतच राहिला. तिने व्यवस्थीत केस विंचरले होते आणि साडी सुद्धा बदलली होती. एकदम फ्रेश दिसत होती. तिच्याकडे बघत त्याने शीळ घतली. रमा सुद्धा त्याच्याकडे बघत छान लाजली. तो बघत बघत आत गेला,
सगळ्यांनी एकत्र बसूनच चहा घेतला. अखिलेश हॉलमधे बसुन पेपर वाचत होता. समोर टीव्हीवर बातम्या चालु होत्याच. आठ वाजता सगळे जेवायला बसले. नऊ साडेनऊ पर्यंत आरामांत जेवणं आटोपली. परत थोडावेळ टीव्ही पाहुन दहा वाजता झोपायची तयारी झाली. रमा आणि अखिलेश त्यांच्या बेडरुममधे गेले. दुसन्या बेडरुममधे शालिनीबाई गेल्या. पण थोड्याच वेळात पाणी पिण्याच्या बहाण्याने बाहेर आल्या आणि त्या दोघांच्या बेडरुमला सावधपणे कान लावत आतुन काही भांडणाचे आवाज येत नाहीत याची खात्री केली. नंतर जरी त्या आपल्या बेडरुममधे गेल्या तरी त्यांनी दार उघडेच ठेवले होते आणि सावधपणे वाट बघत होत्या. बराच वेळ काही झाले नाही.
आणि साडे अकरा वाजता अखिलेश त्यांच्या बेडरुमचे दार उघडत बाहेर आला. शालिनीबाई टुण्कन उडी मारत उठल्या आणि आपल्या खोलीच्या दारापाशी येऊन अंधारातच कानोसा घेऊ लागल्या. बाहेर अखिलेश रागा रागातच लुंगी गुंडाळत बाहेर आला. त्याने खांद्यावर शर्ट लटकावला होता. हातात एक चादर आणि उशी होती.
लुंगी गुंडाळून झाल्यावर तो दाणदाण पाय आपटत हॉलमधे असलेल्या कोचावर गेला आणि त्याने धाडकन त्यावर अंग टाकले.
* च्यामायला जरा कुठे रंगात आलो होत तर हीच नेहेमीचंच. ऐन वेळी के एल पी डी करणार ! काही नवीन ट्राय करायलाच तयार नाही. म्हणे घाण वाटते. शिट !” त्याने तोंडावर पांघरुण घेतले.
शालिनीबाई दबकत बाहेर आल्या त्यांनी रमाच्या बेडरुमच्या दारातुन डोकाउन पाहिलं. आत रमा पलंगावर गुडघे जवळ घेऊन त्यात डोके खुपसून बसली होती. ती बहुधा रडत असावी. बाहेर अखिलेशची रागारागाने बडबड चालु होती. शालिनीबाई आंत गेल्या. पलंगावर तिच्या शेजारी बसत त्यांनी तिच्या खांद्यांवर हात ठेवला. तिने मान वर करुन त्यांच्याकडे पाहिले. आणि परत मान खाली घालुन हुंदके देणं सुरु केलं.
शालिनीबाईंनी हळुवार आवाजात विचारलं. “काय झालं? काही अडचण आली का ? अखिलेश राव असे रागावुन बाहेर का आले ?” । * नाही गं , नाही जमत मला. कसंतरीच वाटतं . हे थोडासुद्धा धीर धरायला तयार नाहीत. लगेच डोक्यांत राख घालुन घेतात. सगळं संपलं गं. “ परत तिने हुंदके देणं सुरु केलं. काय केलंत तुम्ही? कुठे अडचण आली ?" तिने हाताची मुठ ओठांपुढे धरत मागे पुढे हलवली. आणि परत मान खाली गुडघ्यांमधे घातली. * आणि दुसरं काही ?” तिने फक्त मान नकारार्थी हलवली. शालिनीबाई बाजुला बसून थोडावेळ विचार करत राहिल्या. आता जावयाला पण काही कानमंत्र देणं भाग होतं. त्यांनी पटकन मनाशी निर्णय घेतला आणि त्यांनी रमाला सांगीतलं. “चल पटकन आत जाउन तोंड धुवुन घे आणि अखिलेश रावांना आंत बोलाव." तिने चमकुन वर पाहिलं. * चल जा. मी सांगते तसं कर लवकर.” रमा उठली आणि बाजुच्या ऍटॅच्ड बाथरुममधे गेली आणि तोंड धुवुन आली. बाहेर आल्यावर तिने बेडरुमच्या दारांतुनच अखिलेशला हाक मारली. * अहो जरा इकडे या. आई बोलावते आहे.*
अखिलेश कोचावर भिंतीकडे तोंड करुन पडला होता. तो जरा कडवट तोंड करत उठला आणि बेडरुमच्या दारात येऊन उभा राहिला.
* अहो अखिलेश राव या जरा इकडे. “ असे म्हणत शालिनीबाईंनी पलंगाच्या पाठीला एक उशी उभी करुन लावली आणि त्याच्या समोर गादीवर थाप मारली. अखिलेश येऊन आणि उशीला टेकुन बसला. पुढे येणारा लुंगीचा भाग त्याने नीट लपेटुन घेतला. * अहो , आमची रमा एकदम साधी सुधी मुलगी आहे. तिला कदाचित सगळ्या गोष्टी माहीती नसतील. तसं मी समजावलं आहे तिला. जरा सबुरीने घ्या म्हणजे झालं. हळु हळु ती पण शिकेलच.” । * अहो, आता तीन वर्ष झालीत आमच्या लग्नाला. मी पण इतकी वर्षे धीर धरलाच होता. आता असं डाव ऐन रंगात आलेला असतांना रंगाचा बेरंग करणं शोभतं का ? सगळा मुड गेला माझा. तरी मी रात्री झोपण्यापूर्वी व्यवस्थीत फ्रेश होऊन मग अंथरुणावर येतो. आमचे मित्र ज्या गोष्टी पहिल्या रात्रीपासुन करताहेत त्यासाठी मी तीन वर्ष थांबलोय. हॅ.... शिट !” असे म्हणत त्याने मुठ मांडीवर आपटली. “ लग्नानंतर बिदाइच्या आधी तुम्ही काही सांगीतलेलं दिसत नाहीये तिला. म्हणजे वैवाहिक संबंध कसे ठेवायचे, नवन्याला कसं खुष ठेवायचं असतं ते." परत तो धुमसतच म्हणाला.