S
StoryPublisher
Guest
सासूबाईंची विजीट
२ वर्षापुर्वी श्रेयसचे लग्न सोनालीबरोबर झाले... ती सॉफ्टवेअर इंजिनीअर आहे आणि तो हार्डवेअर इंजिनीअर... दोघेही मुळचे पुण्याचे पण बॅंगलोर आयटी हब असल्यामुळे बँगलोरमध्ये सेटल झाले आहेत... श्रेयसचे मम्मी, पप्पा पुण्यात असतात आणि त्यांचा एक्स्पोर्टचा छोटा बिझीनेस आहे. सोनालीला फक्त मम्मी आहे व तिचे पप्पा ती साधारण सोळा वर्षाची असतानाच गेले. त्यांचा पुणे सिटी बाहेर एक मोठा पोल्ट्री-फार्म आहे... तिची मम्मी धीराची होती तेव्हा पती गेल्यानंतर तिने सोनाली आणि त्यांच्या बिझीनेसचा खंबीरपणे सांभाळ केला...
सोनाली आणि त्यांच्या टिमला एका सॉफ्टवेअर रिसर्चसाठी ६ महिने अमेरिकेला जाण्याचा चान्स आला. श्रेयसने आनंदाने तिला जाण्याची परवानगी दिली कारण तिने आपल्या करिअरमध्ये खूप प्रगती करावी असे त्याला वाटायचे. त्याप्रमाणे सोनाली तिच्या ग्रूपबरोबर अमेरिकेत गेली होती आणि त्याला साधारण चार महिने झाले होते. श्रेयसला सोनालीशिवाय एकटे राहून थोडा कंटाळा आला होता पण आता फक्त जेमतेम दोन महिने राहिले होते...
कालच त्याला त्याच्या सासूबाईंचा पुण्याहून फोन आला की त्यांचे सोनालीशी फोनवर बोलणे झाले होते आणि सोनालीला श्रेयसची थोडी काळजी वाटत होती म्हणून तिने आपल्या मम्मीला म्हणजे श्रेयसच्या सासूबाईंना थोडे दिवस बँगलोरला त्याच्याकडे जावून रहाण्याबद्दल सुचवले होते. त्याप्रमाणे त्याची सासूबाई काही दिवसांकरीता त्याच्याकडे रहायला येत होत्या. त्याला आनंद झाला की थोडे दिवस त्याला तिची कंपनी मिळेल आणि वेळही जाईल...
त्याची सासू संध्याकाळच्या ट्रेनने येणार होती म्हणून तो तिला रिसीव्ह करायला रेल्वेस्टेशनवर आला होता... ट्रेन यायला पाच-दहा मिनीटाचा अवधी होता आणि तो अधीरतेने ट्रेनची वाट पहात होता... शेवटी एकदाची ट्रेन आली आणि थोड्या वेळात त्याने बॅग घेवून येणाऱ्या सासूबाईंना पाहिले. त्यांना पाहून त्याला आनंद झाला आणि त्याने हात हलवून त्यांचे लक्ष वेधून घेतले. जवळ जवळ वर्षभरानंतर त्याने आपल्या सासूबाईंना पाहिले होते... सोनाली अमेरिकेला जाताना त्या येणार होत्या पण त्यांच्या फार्मच्या कामामुळे त्यांना यायला जमले नव्हते. तेव्हा आता इतक्या दिवसांनी त्यांना पाहून तो खूष झाला!
श्रेयसची सासू, रिमाबाई पंचेचाळीशीच्या घरात होत्या... देखणे रूप, उंच अंगकाठी आणि ठसठशीत बांधा असलेल्या रिमाबाई अजूनही तरूण वाटायच्या... सोनालीचे सौंदर्य आणि आकर्षक अंगकाठी तिला आपल्या आईकडूनच मिळाली होती... तेव्हा श्रेयसला सोनाली प्रमाणेच त्याच्या सुंदर सासूचा अभिमान होता... त्या जवळ आल्यावर श्रेयसने वाकून त्यांच्या पायाला हात लावला. रिमाबाईंनी लगेच त्याच्या खांद्याला धरून त्याला वर केले आणि त्याला प्रेमाने आलिंगन दिले.
इतक्या दिवसांनी आपल्या जावयाला पाहून रिमाबाईंनाही फार आनंद झाला आणि त्यांच्या डोळ्यात पाणी तरळले... श्रेयसने 'काय झाले' म्हणून त्यांना इशारा केला तर त्यांनी 'काही नाही' अशी मान हलवत पान पलटले. श्रेयसने त्यांची बॅग घेतली आणि ते स्टेशन बाहेर पार्कींग लॉटमधील त्याच्या कारजवळ आले. त्याची टोयोटा करोला पाहून रिमाबाई एकदम इंप्रेस झाल्या... सफाईदारपणे ड्रायव्हींग करत ते श्रेयसच्या अपार्टमेंटमध्ये आले.
श्रेयस आणि सोनाली बँगलोरला शिफ्ट झाल्यानंतर रिमाबाई प्रथमच त्यांच्या घरी आल्या होत्या. लग्नानंतर आपल्या जावयाने जी प्रगती केली होती ती पाहून त्यांना त्याचा अभिमान वाटला. त्याच्या मेहनतीने त्याने जे कमवले होते आणि त्याचे व आपल्या मुलीचे लाईफ इतक्या छानपणे सेटल झालेले पाहून तिला फार फार बरे वाटले... श्रेयसचा वेल डेकोरेटेड फ्लॅट, एक्सपेंसीव्ह कारपेट आणि एलीगंट फर्निचर पाहून त्या इंप्रेस झाल्या आणि खुशीत त्यांनी जावयाला म्हटले,
"तू फारच प्रगती केलेली दिसतेय गेल्या काही वर्षात..."
"हो!... हे सगळे कंपनीने दिले... गिफ्ट म्हणून..."
"आणि ती कार?" तिने विचारले.
"ती मी स्वत: घेतली..." श्रेयसने अभिमानाने म्हटले.
"तू काय केलेस हे सगळे मिळवायला? तुझ्या बॉसची एखादी मुलगी तुझ्यावर 'फिदा' तर झाली नाही ना?" रिमाबाईंनी मस्करीत जावयाला विचारले.
"नाही, मम्मी!... माझ्या बॉसला मुलगी नाही..."
"मग तू हे सगळे कसे काय मिळवलेस?" तिने कुतुहलाने फ्लॅटच्या सजावटीकडे पहात विचारले.
"ते माझी बॉस माझ्या चार्मने 'इंप्रेस' झाली..." मी मिश्कीलपणे म्हटले.
"ओह... लेडी बॉस हं... पण कसे काय?" रिमाबाईंनी शंकेने विचारले.
"कारण माझी बॉस तुमच्यासारखी 'चार्मींग लेडी' आहे..."
"उगाच माझी स्तुती करू नकोस..." रिमाबाई लाजत म्हणाल्या.
"नॉट जोकींग, मम्मी... त्यांना पाहून मला नेहमी तुमची आठवण होते... त्या तुमच्यासारख्याच पॉवरफूल लेडी आहेत..."
२ वर्षापुर्वी श्रेयसचे लग्न सोनालीबरोबर झाले... ती सॉफ्टवेअर इंजिनीअर आहे आणि तो हार्डवेअर इंजिनीअर... दोघेही मुळचे पुण्याचे पण बॅंगलोर आयटी हब असल्यामुळे बँगलोरमध्ये सेटल झाले आहेत... श्रेयसचे मम्मी, पप्पा पुण्यात असतात आणि त्यांचा एक्स्पोर्टचा छोटा बिझीनेस आहे. सोनालीला फक्त मम्मी आहे व तिचे पप्पा ती साधारण सोळा वर्षाची असतानाच गेले. त्यांचा पुणे सिटी बाहेर एक मोठा पोल्ट्री-फार्म आहे... तिची मम्मी धीराची होती तेव्हा पती गेल्यानंतर तिने सोनाली आणि त्यांच्या बिझीनेसचा खंबीरपणे सांभाळ केला...
सोनाली आणि त्यांच्या टिमला एका सॉफ्टवेअर रिसर्चसाठी ६ महिने अमेरिकेला जाण्याचा चान्स आला. श्रेयसने आनंदाने तिला जाण्याची परवानगी दिली कारण तिने आपल्या करिअरमध्ये खूप प्रगती करावी असे त्याला वाटायचे. त्याप्रमाणे सोनाली तिच्या ग्रूपबरोबर अमेरिकेत गेली होती आणि त्याला साधारण चार महिने झाले होते. श्रेयसला सोनालीशिवाय एकटे राहून थोडा कंटाळा आला होता पण आता फक्त जेमतेम दोन महिने राहिले होते...
कालच त्याला त्याच्या सासूबाईंचा पुण्याहून फोन आला की त्यांचे सोनालीशी फोनवर बोलणे झाले होते आणि सोनालीला श्रेयसची थोडी काळजी वाटत होती म्हणून तिने आपल्या मम्मीला म्हणजे श्रेयसच्या सासूबाईंना थोडे दिवस बँगलोरला त्याच्याकडे जावून रहाण्याबद्दल सुचवले होते. त्याप्रमाणे त्याची सासूबाई काही दिवसांकरीता त्याच्याकडे रहायला येत होत्या. त्याला आनंद झाला की थोडे दिवस त्याला तिची कंपनी मिळेल आणि वेळही जाईल...
त्याची सासू संध्याकाळच्या ट्रेनने येणार होती म्हणून तो तिला रिसीव्ह करायला रेल्वेस्टेशनवर आला होता... ट्रेन यायला पाच-दहा मिनीटाचा अवधी होता आणि तो अधीरतेने ट्रेनची वाट पहात होता... शेवटी एकदाची ट्रेन आली आणि थोड्या वेळात त्याने बॅग घेवून येणाऱ्या सासूबाईंना पाहिले. त्यांना पाहून त्याला आनंद झाला आणि त्याने हात हलवून त्यांचे लक्ष वेधून घेतले. जवळ जवळ वर्षभरानंतर त्याने आपल्या सासूबाईंना पाहिले होते... सोनाली अमेरिकेला जाताना त्या येणार होत्या पण त्यांच्या फार्मच्या कामामुळे त्यांना यायला जमले नव्हते. तेव्हा आता इतक्या दिवसांनी त्यांना पाहून तो खूष झाला!
श्रेयसची सासू, रिमाबाई पंचेचाळीशीच्या घरात होत्या... देखणे रूप, उंच अंगकाठी आणि ठसठशीत बांधा असलेल्या रिमाबाई अजूनही तरूण वाटायच्या... सोनालीचे सौंदर्य आणि आकर्षक अंगकाठी तिला आपल्या आईकडूनच मिळाली होती... तेव्हा श्रेयसला सोनाली प्रमाणेच त्याच्या सुंदर सासूचा अभिमान होता... त्या जवळ आल्यावर श्रेयसने वाकून त्यांच्या पायाला हात लावला. रिमाबाईंनी लगेच त्याच्या खांद्याला धरून त्याला वर केले आणि त्याला प्रेमाने आलिंगन दिले.
इतक्या दिवसांनी आपल्या जावयाला पाहून रिमाबाईंनाही फार आनंद झाला आणि त्यांच्या डोळ्यात पाणी तरळले... श्रेयसने 'काय झाले' म्हणून त्यांना इशारा केला तर त्यांनी 'काही नाही' अशी मान हलवत पान पलटले. श्रेयसने त्यांची बॅग घेतली आणि ते स्टेशन बाहेर पार्कींग लॉटमधील त्याच्या कारजवळ आले. त्याची टोयोटा करोला पाहून रिमाबाई एकदम इंप्रेस झाल्या... सफाईदारपणे ड्रायव्हींग करत ते श्रेयसच्या अपार्टमेंटमध्ये आले.
श्रेयस आणि सोनाली बँगलोरला शिफ्ट झाल्यानंतर रिमाबाई प्रथमच त्यांच्या घरी आल्या होत्या. लग्नानंतर आपल्या जावयाने जी प्रगती केली होती ती पाहून त्यांना त्याचा अभिमान वाटला. त्याच्या मेहनतीने त्याने जे कमवले होते आणि त्याचे व आपल्या मुलीचे लाईफ इतक्या छानपणे सेटल झालेले पाहून तिला फार फार बरे वाटले... श्रेयसचा वेल डेकोरेटेड फ्लॅट, एक्सपेंसीव्ह कारपेट आणि एलीगंट फर्निचर पाहून त्या इंप्रेस झाल्या आणि खुशीत त्यांनी जावयाला म्हटले,
"तू फारच प्रगती केलेली दिसतेय गेल्या काही वर्षात..."
"हो!... हे सगळे कंपनीने दिले... गिफ्ट म्हणून..."
"आणि ती कार?" तिने विचारले.
"ती मी स्वत: घेतली..." श्रेयसने अभिमानाने म्हटले.
"तू काय केलेस हे सगळे मिळवायला? तुझ्या बॉसची एखादी मुलगी तुझ्यावर 'फिदा' तर झाली नाही ना?" रिमाबाईंनी मस्करीत जावयाला विचारले.
"नाही, मम्मी!... माझ्या बॉसला मुलगी नाही..."
"मग तू हे सगळे कसे काय मिळवलेस?" तिने कुतुहलाने फ्लॅटच्या सजावटीकडे पहात विचारले.
"ते माझी बॉस माझ्या चार्मने 'इंप्रेस' झाली..." मी मिश्कीलपणे म्हटले.
"ओह... लेडी बॉस हं... पण कसे काय?" रिमाबाईंनी शंकेने विचारले.
"कारण माझी बॉस तुमच्यासारखी 'चार्मींग लेडी' आहे..."
"उगाच माझी स्तुती करू नकोस..." रिमाबाई लाजत म्हणाल्या.
"नॉट जोकींग, मम्मी... त्यांना पाहून मला नेहमी तुमची आठवण होते... त्या तुमच्यासारख्याच पॉवरफूल लेडी आहेत..."