S
StoryPublisher
Guest
सुईची सल-दनीडल प्रिक
लेखिका- 'सिल्की' सुहासिनी
(लेखिकेचे मनोगत : बाचकांचा सूर आणि दर्शकांचा नूर पाहूनच आपल्या कलेचं प्रदर्शन करावं.... त्यासाठी हा छोटासा प्रयास... मनाच्या खोल कप्प्यात दडलेले काही प्रसंग... घटना ...
ह्या कथेत सांगत आहे... आवडले तर नक्की कळवा. भविष्यात यातलाच एखादा प्रसंग आपल्या समोर सादर करण्याचा प्रयत्न असेल)
रेखाने थकून सोफ्यावर अंग टाकलं.... हलकासा निश्वास सोडून कपाळावरची केसांची बट मागे सारत तिने मानेला झटका दिला तसे तिचे दाट काळेभोर केस पाठीवर रुळू लागले... तिने मान मागे टेकली... तिची नजर टिकटिकणा घड्याळाकडे गेली... दुपारचे दीड... म्हणजे अजून सात | तास!!! ... दुकान बंद करून घरी येईपर्यंत दहा सुद्धा होतात सुभाषला.
आशाबाई आज नाही आल्या त्यामुळे सकाळी दमणूक झाली नुसती. चहा नाश्त्यापासून दुपारचं जेवण संध्याकाळचा नाश्ता ... शिवाय बेळ पडेल तेव्हा धुणी भांडी ... काम कसं चोख होतं... म्हणूनच तिचं फटकळ तोंड खपवून घेत होते ना...
बाजूच्या स्टुलावर ठेवलेली पाण्याची बाटली तिने तोंडाला लावली आणि एका दमात निम्मी संपवली. रेखीव नाजूक ओठांच्या कोपऱ्यातून ओघळणारे पाणी पालथ्या मुठीने पुसले तरी फेर धरणारे विचार काही डोक्यातून जात नव्हते... मनात पिंगा घातलेल्या विचाराना तिने मोकळी
बाट दिली. कालच बासंतीचा फोन आलेला... जनचं डोहाळजेवण आहे... तू शेणारेस ना?. बोलावणं ||
आहे ना तुला?.. आणि त्यावर रेखाने केलेली सारवासारव...
'पैशासाठी लग्न केलंत का?..बाबांशी... नाही म्हणजे तुम्ही इतक्या तरुण आणि तुमचे हे इतके म्हातारे दिसतात म्हणून विचारल... केव्हातरी आशाबाईंनी केलेला रोख ठोक सवाल.
त्यावेळीस रेखा केवळ हसली... तसं त्यांच्यात जेमतेम पाच वर्षाचच अंतर पण आताशा सुभाष साठीला पोहोचलेला बाटतो... सुटलेलं पोट... अस्ताव्यस्त वाढलेले केस... चुरगळलेला सदरा लेंगा... खांद्यात बाकलेला... पाठीला थोडं पोक काढून चालायची सवय.... आणि नाही म्हणायला डोळ्यात जाणवणारा हळ्यास... आसक्ती... तेच त्याच्या जिवंतपणाचा लक्षण होतं.
रेखा... तशी चार चौचीत उठून दिसणारी... रेशमी लांब केस, टपोरे डोळे.. गालावरची खळी... मोकळं खळखळणारं हसू... पदराआड लपलेले मुसमुसणारे उठावदार उन्नत उरोज... सपाट पोटावर पुसटशी जाणवणारी पिंगट काळसर लव .सगळं कसं ओसंडून वाहणारं ...
रेखा बीस वर्षांपूर्वी लग्न होऊन सासरी आले... शेजार नवा... बहुतेक गुजरातीच... नवखं शहर... नवी जागा... तशी मनातून हादरून गेले होते. अजूनही स्पष्ट आठवतं... लग्न झालं आणि लगेच नवरात्र सुरु झालं... तसं पाहिलं तर... वैवाहिक जीवनातला पहिला सण. सासूबाईं तर जुन्या वळणाच्या... तशा बावन्नच्या होत्या... मी अवधी चोबीसची आणि हे बत्तीसचे. मला आपल्याकडल्या नवरात्रीची सवय!!... आणि यांना नाचायची अजिबात हौस नाही... सोसायटीमध्ये गेलो होतो खाली जोडीनं... आरती झाल्यावर तसेच तडक घरी आलो.
घरी आम्ही तिघचं... निजानीज झाली मी बेडरूम मध्ये आले तसं यांनी घट्ट पकडलं... अगदी आवळून... मी मनातून मोहरले... सुखावले.... खूप प्रतिसाद दिला... माझी पहिलीच वेळ ना!!! ... मांड्यावर हात फिरवताना.... यांच्यात होणारा बदल... बसणारे झटके... जणू येण्याच्या सुखाची चाहूल देत होते... अगदी छान साथ देत होते मी!!! ....
पाच-सात मिनिटांत म्हणाले, “चल... ये आता..." घट्ट मिठीत घेऊन मला धसमुसळेपणाने खाली पाडलं... तो क्षण आला होता ज्याची मी आतुरतेनं वाट पाहत होते... बेडवर मी देहाची कमान केली...
“उह्हह्ह... सुभाष!!! ." मुखातून उत्तेजनेचा सित्कार बाहेर पडला.
मांड्या फाकवून मी त्याच्या शिश्नाचे स्वागत करण्याच्या तयारीत लागले... माझी गोबरी कळीसारखी योनी उमलून फुल व्हायची वाट पाहू लागली.... बाईं ग... इकडे माझ्या डोळ्यात वासनेची ठिणगी पडून त्याचा वणवा होऊ घातला होता... शरीरभर पसरणारा वणवा!!! ...
रेखाआआआ..." म्हणत माझ्या अंगावर रेलले... आणि मी त्यांच्या अंगाखाली दबले... आणि... आणि माझी चड्डी, मांड्या... सगळीकडे पातळ पाण्यासारखा त्यांचा चिकट द्रव पसरला... मी त्यांना घट्ट बिलगून चेतबू लागले... यांनी मान वर केली... जबळ घेतलं... थोडं किसिंग केलं... आणि... आणि काय सांगू?... पाठ फिरवून गाढ झोपून गेले... आणि मी इकडे कामाग्नीने तडफडत होते... बेचैन होते... पण काय करणार?... मांड्यांमध्येच आलेत ना हे!!! ..
थकवा आला असेल... कदाचित कालचे जागरण... त्या आधीचा प्रवास... पण इकडे माझ्या अंगाची काहिली होत होती... माझी कानशिल तापली होती... कामोत्तेजनेने सुस्कारे सुटत होते... कुणीतरी करकचून आवळून धराव, अंगाशी झटून झोंबावं असं राहून राहून वाटत होतं. मी सर्वांगावरुन हात फिरवत होते... कधी यांना हलवून पाहत होते... पण यांना जणू कुंभकर्णी झोप लागली होती... बायकोला तसंच तडफडत ठेवत हा माणूस असा कसा झोपू शकतो?...
केस सैल झालेले... साडी तशीच घाईघाईत नेसले आणि मनाची समजूत घालत कोंडलेला श्वास मोकळा करायला उठून बाहेर येत वहांड्यात उभी राहिले... गार वारा अंगाला झोंबू लागला... कर अजूनही धडधडत होता... काहीतरी हरवल्यागत मन सैरभैर झालं होतं... काय करणार?... माझी तृप्ती झाली नव्हती... शरीर अतृप्त होते... अतृप्ततेने अंगाची लाही लाही होत होती... आणि खालून नवरात्रात चालणाऱ्या दांडिया आणि गाण्यांचा आवाज येत होता.
'तसा लांब आहे ह्यांचा पण अजिबात जाड नाहीये... विचार करता करता मी पदराने वारा घेत होते...
'सगळ्यांसोबत असंच होत असेल का पहिल्या रात्री?... किमी उगीचच इतकी विचलित होत्ये?..." मी साडीच्या पदरावरून हात फिरवत होते... जोडीनं आरतीला जायचं म्हणून किती उत्साहानं देवीच्या पूजेला नेसले होते रेशमी साडी?... अशा सैर भैर मनस्थितीतच जवळून आवाज आला,
"भाभीजी आप नहीं गईं दांडिया खेलने?' तसं मी वळून पाहिलं... कॉलोनीतला छोटू होता... दिवसातून एकदा तरी दिसायचा... पूर्वीच्या बाँचमनचा मुलगा होता म्हणे... घरोघरी छोटी मोठी
काम करायचा ...
"नाही रे छोटू... तुला ठाऊक आहे ना नुकतंच तर लग्न झालंय... अशा अपरात्री कशी जाणार मी एकटी... आणि तशी नबीच आहे मी इथं... मै तो जानती भी नहीं किसीको..." मी मोकळेपणाने हसत म्हटले, "अगले साल से जाऊंगी..."
"अरे भाभीजी!!! ... तुम्ही कशाला चिंता करता?... मी ओळखतो ना सगळ्यांना... मैं एक एक ने
ओळखू छू... मन थाय छे ने गरबा रमवानू?..."
"हम आरती में जाके आये शाम को ही..." मी बळून दाराकडे पाहत गडबडून म्हटलं.
"अरे... मोटा भाभीनी चिंता ना करो... तुम्हाला सोडतो ना मी... तुमची तयारी असेल तर ... छोड |
दूंगा भाभीजी... सांगितलं ना तुम्हाला... जानता हूं इन सबको यहां अच्छी तरह इतने सालों से..."
छोटू असेल अठरा किव्वा एकोणीसचा... काय कुणास ठाऊक पण त्याचा आत्मविश्वास पाहून म्हटलं, “गरबा नाही करणार... फक्त थोडा वेळ पाहून परतणार"
आणि दार लोटून निघाले सुद्धा... जिन्याने पायऱ्या उतरून... पुढे एकटीच अर्थात छोटू होताच मागे मागे... गाड्या उभ्या होत्या त्यांच्या पलीकडे.. एक छोटी टपरी होती... त्याजवळ छोटू म्हणाला, “बे मिनट उभा रहो भाभीजी... हु आऊ छू!!! ."
"गरबा तो उधर है ना बाजूवाले कंपाऊंड में..." मी म्हटलं
"ऐसे कपड़ों में कैसे आ सकता हूं बहां तक... में अभि कपडे बदल के आता हुन आप यहीं रुकीये..." माझं गुजरातीचं अज्ञान पाहून कि काय तो हिंदीत उगारला.
बरोबरच होतं त्याचं. त्याच्या अंगावर एक मळकट लेंगा आणि डाग पडलेला जुनाट सदरा होता. पाच मिनिट झाली... दहा झाली... काही हालचालच नाही... मी रात्रीच्या थंड हवेत चुळबुळत तशीच उभी होते... इथे काय करतीये काय सांगू?... कुणी पाहिलं तर?... मी दारापाशी जाऊन
आवाज दिला, "छोटू छोटू क्या हुआ ....ये ना लवकर . सोडतोयस ना मला तिकडे. "
"अरे भाभीजी गडबड हुई है, मेरे झब्बे के बटण तूट गये है दो... सामनेवाले... अब क्या | करे?... बहू गडबड थई गईं ..
"बाई ग!!!... हे काम आता नवीन... नकटीच्या लग्नाला सत्राशेसाठ बिघ्न.... चरफडत मी दार ढकलून
आत गेले, “मैं लगा दूंगी....
झब्बा अगदी पांढरा शुभ्र होता... इस्तरी केलेला... नाकात होना अत्तराचा बास भिनला... चमकदार डोळ्यातून हसत त्याने वरच्या फळीकडे बोट केला... डबा दिसला फळीवर.. त्यातून सुई दोरा घेऊन बटण शिबू लागले... तिथेच बेडवर बसून.. छोटू अगदी अजीजीनं अवती भवती
घुटमळत होता...
"आई गं... अंगठ्यात सुई टोचल्याने मी कळवळून ओरडले. छोटू झटकन पुढे होऊन जवळ येत माझा अंगठा तोंडात धरून चोखायला लागला.
"मी.... मी...ठीक आहे छोटू..." स्वतःला वेळीच सावरत मी त्याला दूर सारलं.
लावणी रेबाने छोडूना दूर सारलं नसर्व तर?... कोचवरून उठत तिने कपाट उघडले... बणाच तळाशी असलेला एक पाडसर निफाफा घेऊन पुन्हा कोचावर बसनी... मांडीवर येऊन हबार हावानी त्यातनी एक पिवळी पडलेली चिठी उपडली... मोडक्या बोडक्या भाषेत लिहिलेली अवर डोळ्यापुढे ठेऊन त्यातला वास घेतला... सुकलेला गुनाब उराशी कवयळला... आय लव्ह यु... बाली नाव वाणि पत्ता...'बुन्नर... लूव्हर..' अचार फेर धरून नाचत होती... धूसर होत होती...
क्षेच रेवाच्या काळजाचा गेका जुला ... नसती सावरले नर?... तर...कदाचित...
पुन्हा मन मागे गेल... भूतकाळा...
वेदनेने कळ आली होती पण मी त्याला काहीच न कळू देता डोळे मिटले.
“भाभीजी!... आप कितनी अच्छी है मेरे लिये कितना करती हो. सच आप बहुत खूबसूरत हो... जणू स्वर्गातली परीच..." माझी तारीफ करत छोटू म्हणाला.
त्याच्या शब्दांनी मी गोंधळले. जेमतेम विशीच्या उंबरठ्यावर असलेला... मिसरूड देखील धड न फुटलेल्या छोटूचा गरम श्वास माझ्या मानेवर खांद्यावर... जाणवत होता... मी मागे सरले तशी अभावीतपणे त्याच्या छातीवर विसावले. छोटू चपळाईने केव्हा मागे आला ते मिटल्या डोळ्यांनी उमगलंच नाही... कुल्ल्यांवर टणकसा स्पर्श जाणवत टोचत होता... कंबरेवर घासत होता. त्याने मागून मला घट्ट मिठी मारली... मांड्यावर त्याचा राकट पुरुषी हात घासत होता. मान वळवून मी मागे पाहिले आणि त्याने माझे ओठ आपल्या ओठात घेत काबीज केले. काही समजायच्या आत छोटूची ओलसर गरम जुबां माझ्या तोंडात शिरली... तो घामाचा दर्प माझ्या नाकात भिनू लागला...
"अह्ह्ह्ह्ह्ह ... स्स्स्सस्स्स्सस... मी सुस्कारले, "...आई... आई ग... अहाहाहाहा..."
आपल्या दोन्ही हाताचे मजबूत खडबडीत पंजे माझ्या चेहया भोवती घट्ट दाबून माझ्या तोंडात जीभ | घोळवत होता.
...उम्ह्ह्ह्स
..." मी चित्कारत होते, "...अह्ह... अह्ह्ह... आईंग |
"छोटू!!!... आह्ह्ह्ह्ह्ह् आहाहाहाहा....
मी बेडजवळ होते... तो तिथेच माझी साडी फेडू लागला... मी दोन्ही हात छातीवर धरून माझा ब्लॉऊज बाचवत होते... परकराची गाठ तशी घट्टच होती... नशीब माझ!!! आणि तो... तो तर आधीच पूर्ण उघडा होता... मी डोळे उघडून समोर पाहिले... त्याचा काळा कभिन्न जाडजूड खांबासारखा टणक फौलादी... लंड!!! ... चक्क उभा होता... त्याचा अजस्त्र आकार डोळ्यापुढे नाचू लागला... जाडजूड दांडू आणि त्यावर पुढे लाल लाल फुगलेला तुळतुळीत चमकदार... टोमॅटोसारखा रसरशीत पुढचा भाग.. त्याचा कातडी नसलेला टोपा... मी डोळे मिटून घेतले... पुन्हा उघडले... स्वप्न तर नव्हतं ना हे?...
"क्या हुआ भाभीजी... छोटू फिस्कारला.
"मैं... मैं.. वो." डोळे मोठे करून चकित होत तोंडाजवळ हात नेत कसंतरी बोलले.
लेखिका- 'सिल्की' सुहासिनी
(लेखिकेचे मनोगत : बाचकांचा सूर आणि दर्शकांचा नूर पाहूनच आपल्या कलेचं प्रदर्शन करावं.... त्यासाठी हा छोटासा प्रयास... मनाच्या खोल कप्प्यात दडलेले काही प्रसंग... घटना ...
ह्या कथेत सांगत आहे... आवडले तर नक्की कळवा. भविष्यात यातलाच एखादा प्रसंग आपल्या समोर सादर करण्याचा प्रयत्न असेल)
रेखाने थकून सोफ्यावर अंग टाकलं.... हलकासा निश्वास सोडून कपाळावरची केसांची बट मागे सारत तिने मानेला झटका दिला तसे तिचे दाट काळेभोर केस पाठीवर रुळू लागले... तिने मान मागे टेकली... तिची नजर टिकटिकणा घड्याळाकडे गेली... दुपारचे दीड... म्हणजे अजून सात | तास!!! ... दुकान बंद करून घरी येईपर्यंत दहा सुद्धा होतात सुभाषला.
आशाबाई आज नाही आल्या त्यामुळे सकाळी दमणूक झाली नुसती. चहा नाश्त्यापासून दुपारचं जेवण संध्याकाळचा नाश्ता ... शिवाय बेळ पडेल तेव्हा धुणी भांडी ... काम कसं चोख होतं... म्हणूनच तिचं फटकळ तोंड खपवून घेत होते ना...
बाजूच्या स्टुलावर ठेवलेली पाण्याची बाटली तिने तोंडाला लावली आणि एका दमात निम्मी संपवली. रेखीव नाजूक ओठांच्या कोपऱ्यातून ओघळणारे पाणी पालथ्या मुठीने पुसले तरी फेर धरणारे विचार काही डोक्यातून जात नव्हते... मनात पिंगा घातलेल्या विचाराना तिने मोकळी
बाट दिली. कालच बासंतीचा फोन आलेला... जनचं डोहाळजेवण आहे... तू शेणारेस ना?. बोलावणं ||
आहे ना तुला?.. आणि त्यावर रेखाने केलेली सारवासारव...
'पैशासाठी लग्न केलंत का?..बाबांशी... नाही म्हणजे तुम्ही इतक्या तरुण आणि तुमचे हे इतके म्हातारे दिसतात म्हणून विचारल... केव्हातरी आशाबाईंनी केलेला रोख ठोक सवाल.
त्यावेळीस रेखा केवळ हसली... तसं त्यांच्यात जेमतेम पाच वर्षाचच अंतर पण आताशा सुभाष साठीला पोहोचलेला बाटतो... सुटलेलं पोट... अस्ताव्यस्त वाढलेले केस... चुरगळलेला सदरा लेंगा... खांद्यात बाकलेला... पाठीला थोडं पोक काढून चालायची सवय.... आणि नाही म्हणायला डोळ्यात जाणवणारा हळ्यास... आसक्ती... तेच त्याच्या जिवंतपणाचा लक्षण होतं.
रेखा... तशी चार चौचीत उठून दिसणारी... रेशमी लांब केस, टपोरे डोळे.. गालावरची खळी... मोकळं खळखळणारं हसू... पदराआड लपलेले मुसमुसणारे उठावदार उन्नत उरोज... सपाट पोटावर पुसटशी जाणवणारी पिंगट काळसर लव .सगळं कसं ओसंडून वाहणारं ...
रेखा बीस वर्षांपूर्वी लग्न होऊन सासरी आले... शेजार नवा... बहुतेक गुजरातीच... नवखं शहर... नवी जागा... तशी मनातून हादरून गेले होते. अजूनही स्पष्ट आठवतं... लग्न झालं आणि लगेच नवरात्र सुरु झालं... तसं पाहिलं तर... वैवाहिक जीवनातला पहिला सण. सासूबाईं तर जुन्या वळणाच्या... तशा बावन्नच्या होत्या... मी अवधी चोबीसची आणि हे बत्तीसचे. मला आपल्याकडल्या नवरात्रीची सवय!!... आणि यांना नाचायची अजिबात हौस नाही... सोसायटीमध्ये गेलो होतो खाली जोडीनं... आरती झाल्यावर तसेच तडक घरी आलो.
घरी आम्ही तिघचं... निजानीज झाली मी बेडरूम मध्ये आले तसं यांनी घट्ट पकडलं... अगदी आवळून... मी मनातून मोहरले... सुखावले.... खूप प्रतिसाद दिला... माझी पहिलीच वेळ ना!!! ... मांड्यावर हात फिरवताना.... यांच्यात होणारा बदल... बसणारे झटके... जणू येण्याच्या सुखाची चाहूल देत होते... अगदी छान साथ देत होते मी!!! ....
पाच-सात मिनिटांत म्हणाले, “चल... ये आता..." घट्ट मिठीत घेऊन मला धसमुसळेपणाने खाली पाडलं... तो क्षण आला होता ज्याची मी आतुरतेनं वाट पाहत होते... बेडवर मी देहाची कमान केली...
“उह्हह्ह... सुभाष!!! ." मुखातून उत्तेजनेचा सित्कार बाहेर पडला.
मांड्या फाकवून मी त्याच्या शिश्नाचे स्वागत करण्याच्या तयारीत लागले... माझी गोबरी कळीसारखी योनी उमलून फुल व्हायची वाट पाहू लागली.... बाईं ग... इकडे माझ्या डोळ्यात वासनेची ठिणगी पडून त्याचा वणवा होऊ घातला होता... शरीरभर पसरणारा वणवा!!! ...
रेखाआआआ..." म्हणत माझ्या अंगावर रेलले... आणि मी त्यांच्या अंगाखाली दबले... आणि... आणि माझी चड्डी, मांड्या... सगळीकडे पातळ पाण्यासारखा त्यांचा चिकट द्रव पसरला... मी त्यांना घट्ट बिलगून चेतबू लागले... यांनी मान वर केली... जबळ घेतलं... थोडं किसिंग केलं... आणि... आणि काय सांगू?... पाठ फिरवून गाढ झोपून गेले... आणि मी इकडे कामाग्नीने तडफडत होते... बेचैन होते... पण काय करणार?... मांड्यांमध्येच आलेत ना हे!!! ..
थकवा आला असेल... कदाचित कालचे जागरण... त्या आधीचा प्रवास... पण इकडे माझ्या अंगाची काहिली होत होती... माझी कानशिल तापली होती... कामोत्तेजनेने सुस्कारे सुटत होते... कुणीतरी करकचून आवळून धराव, अंगाशी झटून झोंबावं असं राहून राहून वाटत होतं. मी सर्वांगावरुन हात फिरवत होते... कधी यांना हलवून पाहत होते... पण यांना जणू कुंभकर्णी झोप लागली होती... बायकोला तसंच तडफडत ठेवत हा माणूस असा कसा झोपू शकतो?...
केस सैल झालेले... साडी तशीच घाईघाईत नेसले आणि मनाची समजूत घालत कोंडलेला श्वास मोकळा करायला उठून बाहेर येत वहांड्यात उभी राहिले... गार वारा अंगाला झोंबू लागला... कर अजूनही धडधडत होता... काहीतरी हरवल्यागत मन सैरभैर झालं होतं... काय करणार?... माझी तृप्ती झाली नव्हती... शरीर अतृप्त होते... अतृप्ततेने अंगाची लाही लाही होत होती... आणि खालून नवरात्रात चालणाऱ्या दांडिया आणि गाण्यांचा आवाज येत होता.
'तसा लांब आहे ह्यांचा पण अजिबात जाड नाहीये... विचार करता करता मी पदराने वारा घेत होते...
'सगळ्यांसोबत असंच होत असेल का पहिल्या रात्री?... किमी उगीचच इतकी विचलित होत्ये?..." मी साडीच्या पदरावरून हात फिरवत होते... जोडीनं आरतीला जायचं म्हणून किती उत्साहानं देवीच्या पूजेला नेसले होते रेशमी साडी?... अशा सैर भैर मनस्थितीतच जवळून आवाज आला,
"भाभीजी आप नहीं गईं दांडिया खेलने?' तसं मी वळून पाहिलं... कॉलोनीतला छोटू होता... दिवसातून एकदा तरी दिसायचा... पूर्वीच्या बाँचमनचा मुलगा होता म्हणे... घरोघरी छोटी मोठी
काम करायचा ...
"नाही रे छोटू... तुला ठाऊक आहे ना नुकतंच तर लग्न झालंय... अशा अपरात्री कशी जाणार मी एकटी... आणि तशी नबीच आहे मी इथं... मै तो जानती भी नहीं किसीको..." मी मोकळेपणाने हसत म्हटले, "अगले साल से जाऊंगी..."
"अरे भाभीजी!!! ... तुम्ही कशाला चिंता करता?... मी ओळखतो ना सगळ्यांना... मैं एक एक ने
ओळखू छू... मन थाय छे ने गरबा रमवानू?..."
"हम आरती में जाके आये शाम को ही..." मी बळून दाराकडे पाहत गडबडून म्हटलं.
"अरे... मोटा भाभीनी चिंता ना करो... तुम्हाला सोडतो ना मी... तुमची तयारी असेल तर ... छोड |
दूंगा भाभीजी... सांगितलं ना तुम्हाला... जानता हूं इन सबको यहां अच्छी तरह इतने सालों से..."
छोटू असेल अठरा किव्वा एकोणीसचा... काय कुणास ठाऊक पण त्याचा आत्मविश्वास पाहून म्हटलं, “गरबा नाही करणार... फक्त थोडा वेळ पाहून परतणार"
आणि दार लोटून निघाले सुद्धा... जिन्याने पायऱ्या उतरून... पुढे एकटीच अर्थात छोटू होताच मागे मागे... गाड्या उभ्या होत्या त्यांच्या पलीकडे.. एक छोटी टपरी होती... त्याजवळ छोटू म्हणाला, “बे मिनट उभा रहो भाभीजी... हु आऊ छू!!! ."
"गरबा तो उधर है ना बाजूवाले कंपाऊंड में..." मी म्हटलं
"ऐसे कपड़ों में कैसे आ सकता हूं बहां तक... में अभि कपडे बदल के आता हुन आप यहीं रुकीये..." माझं गुजरातीचं अज्ञान पाहून कि काय तो हिंदीत उगारला.
बरोबरच होतं त्याचं. त्याच्या अंगावर एक मळकट लेंगा आणि डाग पडलेला जुनाट सदरा होता. पाच मिनिट झाली... दहा झाली... काही हालचालच नाही... मी रात्रीच्या थंड हवेत चुळबुळत तशीच उभी होते... इथे काय करतीये काय सांगू?... कुणी पाहिलं तर?... मी दारापाशी जाऊन
आवाज दिला, "छोटू छोटू क्या हुआ ....ये ना लवकर . सोडतोयस ना मला तिकडे. "
"अरे भाभीजी गडबड हुई है, मेरे झब्बे के बटण तूट गये है दो... सामनेवाले... अब क्या | करे?... बहू गडबड थई गईं ..
"बाई ग!!!... हे काम आता नवीन... नकटीच्या लग्नाला सत्राशेसाठ बिघ्न.... चरफडत मी दार ढकलून
आत गेले, “मैं लगा दूंगी....
झब्बा अगदी पांढरा शुभ्र होता... इस्तरी केलेला... नाकात होना अत्तराचा बास भिनला... चमकदार डोळ्यातून हसत त्याने वरच्या फळीकडे बोट केला... डबा दिसला फळीवर.. त्यातून सुई दोरा घेऊन बटण शिबू लागले... तिथेच बेडवर बसून.. छोटू अगदी अजीजीनं अवती भवती
घुटमळत होता...
"आई गं... अंगठ्यात सुई टोचल्याने मी कळवळून ओरडले. छोटू झटकन पुढे होऊन जवळ येत माझा अंगठा तोंडात धरून चोखायला लागला.
"मी.... मी...ठीक आहे छोटू..." स्वतःला वेळीच सावरत मी त्याला दूर सारलं.
लावणी रेबाने छोडूना दूर सारलं नसर्व तर?... कोचवरून उठत तिने कपाट उघडले... बणाच तळाशी असलेला एक पाडसर निफाफा घेऊन पुन्हा कोचावर बसनी... मांडीवर येऊन हबार हावानी त्यातनी एक पिवळी पडलेली चिठी उपडली... मोडक्या बोडक्या भाषेत लिहिलेली अवर डोळ्यापुढे ठेऊन त्यातला वास घेतला... सुकलेला गुनाब उराशी कवयळला... आय लव्ह यु... बाली नाव वाणि पत्ता...'बुन्नर... लूव्हर..' अचार फेर धरून नाचत होती... धूसर होत होती...
क्षेच रेवाच्या काळजाचा गेका जुला ... नसती सावरले नर?... तर...कदाचित...
पुन्हा मन मागे गेल... भूतकाळा...
वेदनेने कळ आली होती पण मी त्याला काहीच न कळू देता डोळे मिटले.
“भाभीजी!... आप कितनी अच्छी है मेरे लिये कितना करती हो. सच आप बहुत खूबसूरत हो... जणू स्वर्गातली परीच..." माझी तारीफ करत छोटू म्हणाला.
त्याच्या शब्दांनी मी गोंधळले. जेमतेम विशीच्या उंबरठ्यावर असलेला... मिसरूड देखील धड न फुटलेल्या छोटूचा गरम श्वास माझ्या मानेवर खांद्यावर... जाणवत होता... मी मागे सरले तशी अभावीतपणे त्याच्या छातीवर विसावले. छोटू चपळाईने केव्हा मागे आला ते मिटल्या डोळ्यांनी उमगलंच नाही... कुल्ल्यांवर टणकसा स्पर्श जाणवत टोचत होता... कंबरेवर घासत होता. त्याने मागून मला घट्ट मिठी मारली... मांड्यावर त्याचा राकट पुरुषी हात घासत होता. मान वळवून मी मागे पाहिले आणि त्याने माझे ओठ आपल्या ओठात घेत काबीज केले. काही समजायच्या आत छोटूची ओलसर गरम जुबां माझ्या तोंडात शिरली... तो घामाचा दर्प माझ्या नाकात भिनू लागला...
"अह्ह्ह्ह्ह्ह ... स्स्स्सस्स्स्सस... मी सुस्कारले, "...आई... आई ग... अहाहाहाहा..."
आपल्या दोन्ही हाताचे मजबूत खडबडीत पंजे माझ्या चेहया भोवती घट्ट दाबून माझ्या तोंडात जीभ | घोळवत होता.
...उम्ह्ह्ह्स
..." मी चित्कारत होते, "...अह्ह... अह्ह्ह... आईंग |
"छोटू!!!... आह्ह्ह्ह्ह्ह् आहाहाहाहा....
मी बेडजवळ होते... तो तिथेच माझी साडी फेडू लागला... मी दोन्ही हात छातीवर धरून माझा ब्लॉऊज बाचवत होते... परकराची गाठ तशी घट्टच होती... नशीब माझ!!! आणि तो... तो तर आधीच पूर्ण उघडा होता... मी डोळे उघडून समोर पाहिले... त्याचा काळा कभिन्न जाडजूड खांबासारखा टणक फौलादी... लंड!!! ... चक्क उभा होता... त्याचा अजस्त्र आकार डोळ्यापुढे नाचू लागला... जाडजूड दांडू आणि त्यावर पुढे लाल लाल फुगलेला तुळतुळीत चमकदार... टोमॅटोसारखा रसरशीत पुढचा भाग.. त्याचा कातडी नसलेला टोपा... मी डोळे मिटून घेतले... पुन्हा उघडले... स्वप्न तर नव्हतं ना हे?...
"क्या हुआ भाभीजी... छोटू फिस्कारला.
"मैं... मैं.. वो." डोळे मोठे करून चकित होत तोंडाजवळ हात नेत कसंतरी बोलले.