S
StoryPublisher
Guest
सोनीयाचा प्रवेश
कॉमनवेल्थ गेम कमिटीच्या ऑफीस बिल्डींगमध्ये मी शिरलो आणि मला ओळखणाऱ्या पदाधिकाऱ्याने झटकन पुढे येत माझे स्वागत केले! ऑलंपिक गेममध्ये मी एअर रायफल शुटींगमध्ये गोल्ड मेडल मिळवल्यापासून तमाम जनता मला ओळखू लागली होती. तेव्हा त्या अनोळख्या पदाधिकाऱ्याने माझे स्वागत केले त्यात मला काही नवल वाटले नाही! गेममधील माझ्या प्रवेशाचा फॉर्म भरायला मी आलो होतो तेव्हा त्या ऑफीसरने मला फॉर्म भरण्याच्या डिपार्टमेंटमध्ये नेले. फॉर्म भरून देत असताना तेथील ऑफीसरने मला ऑर्गनायझिंग कमिटीच्या चेअरमनचा निरोप दिला होता की त्यांना मला खास करून भेटायची इच्छा आहे. फॉर्म भरण्याच्या फॉरमॅलिटी पुर्ण करून मी त्या बिल्डींगमधील शेवटच्या मजल्यावरील चेअरमन साहेबांच्या आलीशान केबीनमध्ये शिरलो...
भल्या मोठ्या साऊंडप्रूफ केबीनमध्ये एका बाजुला त्यांचे मोठे डेस्क होते. त्याच्या मागील आपल्या चेअरवरून चेअरमन, सुदेशजी लगबगीने उठले आणि हसतमुखाने पुढे येत "ये ये अभिलव..." म्हणत त्यांनी माझे स्वागत केले. केबीनच्या दुसऱ्या बाजुला मध्ये एक थ्री सीटर सोफा आणि त्याच्या दोन्ही बाजुला सिंगल सीटर सोफ्याची सीटींग अरेंजमेंट होती. माझा हात धरून ते मला तेथे घेवून गेले आणि एका सिंगल सीटर सोफ्यावर मला बसवत ते मधल्या थ्री सीटर सोफ्यावर बसले. बाजुच्याच साईड टेबलवरील इंटरकॉमवरून त्यांनी चहा-बिस्कीट वगैरे पाठवायला सांगितले आणि ते माझ्याशी गप्पा मारू लागले... अर्थात! ती आमची पहिली भेट नव्हती. या आधीही काही वेळा मी त्यांना भेटलो होतो आणि आमची जुनी ओळख होती...
नंतर चहा-बिस्कीट वगैरे आल्यानंतर त्याचा आस्वाद घेत आम्ही गप्पा मारू लागलो... आमच्या गप्पा काही विशेष नव्हत्या व कॉमनवेल्थ गेममध्ये मी पुन्हा आपल्या देशाला गोल्ड मेडल मिळवून देईल असा विश्वास ते माझ्याजवळ व्यक्त करत होते. मी पण त्यांना ग्वाही दिली की मी जरूर गोल्ड मेडल मिळवून दाखवेन. आमच्या गप्पा चालल्या असताना इंटरकॉम वाजला आणि त्यांनी "एक्सक्युज मी" म्हणत फोन उचलला. पलीकडच्या व्यक्तीचे बोलणे ऐकून त्यांचा चेहरा क्षणात उजळला! जसे ते पुढचे बोलणे ऐकू लागले तसे ते विचारात पडल्यासारखे झाले आणि मग शेवटी त्याला म्हणाले "ठिक आहे! पाठवून दे वर तिला माझ्याकडे"...
फोन ठेवून दिल्यानंतर चेअरमन, सुदेशजी माझ्याकडे पाहून हसत म्हणाले,
"अरे आपली 'सोनीया' येतेय मला भेटायला..."
"अच्छा!... काही विशेष?..." मी उत्सुकतेने विचारले.
'सोनीया'चे नाव ऐकून माझ्या मनात उकळ्या फुटायला लागल्या आणि माझे काळीज धडधडू लागले!... तिच्या छातीचे भरगच्च उभार शॉट खेळताना जसे उसळ्या मारतात तसे...
"म्हटले तर विशेष आहे... म्हटले तर नाही... कळेल तुला ती आली की..." सुदेशजी गुढपणे म्हणाले.
"मग मी निघू का? इतर काही काम नसेल तर..." मी निघण्याच्या आविर्भावात म्हटले पण मनातून मला सोनीयाला पाहिल्याशिवाय जावेसे वाटत नव्हते.
"अरे बस रे अजून थोडा वेळ... जरा गप्पा मारुया सोनीयाबरोबर..." सुदेशजींनी हसून म्हटले.
"नाही... म्हणजे... मी बसेन... पण तुम्हाला काही प्रायव्हेट बोलायचे असेल तर..." मी संकोचून म्हटले.
"कसले प्रायव्हेट आणि कसले काय... आता तिच्या बाबतीत काय प्रायव्हेट राहिले आहे?... जगभर तिने आपल्या देशाचे नाव 'उंचावले' आहे... बस तू आरामात..." सुदेशजी पुन्हा हसून म्हणाले.
मग सुदेशजी पुढे काही बोलू लागले आणि दोन मिनीटांनी त्यांच्या केबीनच्या दरवाज्यावर 'टकटक' झाली. त्यांनी 'कम इन' म्हणून आवाज दिला आणि दरवाजा उघडून 'सोनीया' आत शिरली... मी तिच्याकडे बघतच राहिलो!
सोनीयाने गुलाबी रंगाचा एक टाईट टि-शर्ट घातला होता आणि तिचे 'वर्ल्ड फेमस' छातीचे भरगच्च उभार त्यातून उठून दिसत होते... टि-शर्ट थोडा पातळ होता तेव्हा आतली काळी ब्रेसीयर कळून येत होती... खाली तिने गुलाबी रंगाचाच एक मिडी स्कर्ट घातला होता. जरी गुढग्याच्या खाली स्कर्ट लूज वाटत होता तरी तिच्या गुढग्याच्या वर तो टाईट होता ज्याने तिच्या भरीव नितंबाचा आकार दिसत होता... टेनीस प्लेअरच्या जश्या असतात तश्या तिच्या घोटीव मांड्या स्कर्टवरून कळून येत होत्या आणि खालील लांबसडक पाय दिसत होते...
सोनीयाच्या मादक अंगावरून माझी नजर स्कॅन केल्यासारखी झर्रकन फिरली आणि माझा लंड टाईट झाला! वर जेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर माझी नजर स्थिरावली तेव्हा तिने मला स्माईल दिले! मग पटकन सुदेशजींकडे पाहून ती म्हणाली,
कॉमनवेल्थ गेम कमिटीच्या ऑफीस बिल्डींगमध्ये मी शिरलो आणि मला ओळखणाऱ्या पदाधिकाऱ्याने झटकन पुढे येत माझे स्वागत केले! ऑलंपिक गेममध्ये मी एअर रायफल शुटींगमध्ये गोल्ड मेडल मिळवल्यापासून तमाम जनता मला ओळखू लागली होती. तेव्हा त्या अनोळख्या पदाधिकाऱ्याने माझे स्वागत केले त्यात मला काही नवल वाटले नाही! गेममधील माझ्या प्रवेशाचा फॉर्म भरायला मी आलो होतो तेव्हा त्या ऑफीसरने मला फॉर्म भरण्याच्या डिपार्टमेंटमध्ये नेले. फॉर्म भरून देत असताना तेथील ऑफीसरने मला ऑर्गनायझिंग कमिटीच्या चेअरमनचा निरोप दिला होता की त्यांना मला खास करून भेटायची इच्छा आहे. फॉर्म भरण्याच्या फॉरमॅलिटी पुर्ण करून मी त्या बिल्डींगमधील शेवटच्या मजल्यावरील चेअरमन साहेबांच्या आलीशान केबीनमध्ये शिरलो...
भल्या मोठ्या साऊंडप्रूफ केबीनमध्ये एका बाजुला त्यांचे मोठे डेस्क होते. त्याच्या मागील आपल्या चेअरवरून चेअरमन, सुदेशजी लगबगीने उठले आणि हसतमुखाने पुढे येत "ये ये अभिलव..." म्हणत त्यांनी माझे स्वागत केले. केबीनच्या दुसऱ्या बाजुला मध्ये एक थ्री सीटर सोफा आणि त्याच्या दोन्ही बाजुला सिंगल सीटर सोफ्याची सीटींग अरेंजमेंट होती. माझा हात धरून ते मला तेथे घेवून गेले आणि एका सिंगल सीटर सोफ्यावर मला बसवत ते मधल्या थ्री सीटर सोफ्यावर बसले. बाजुच्याच साईड टेबलवरील इंटरकॉमवरून त्यांनी चहा-बिस्कीट वगैरे पाठवायला सांगितले आणि ते माझ्याशी गप्पा मारू लागले... अर्थात! ती आमची पहिली भेट नव्हती. या आधीही काही वेळा मी त्यांना भेटलो होतो आणि आमची जुनी ओळख होती...
नंतर चहा-बिस्कीट वगैरे आल्यानंतर त्याचा आस्वाद घेत आम्ही गप्पा मारू लागलो... आमच्या गप्पा काही विशेष नव्हत्या व कॉमनवेल्थ गेममध्ये मी पुन्हा आपल्या देशाला गोल्ड मेडल मिळवून देईल असा विश्वास ते माझ्याजवळ व्यक्त करत होते. मी पण त्यांना ग्वाही दिली की मी जरूर गोल्ड मेडल मिळवून दाखवेन. आमच्या गप्पा चालल्या असताना इंटरकॉम वाजला आणि त्यांनी "एक्सक्युज मी" म्हणत फोन उचलला. पलीकडच्या व्यक्तीचे बोलणे ऐकून त्यांचा चेहरा क्षणात उजळला! जसे ते पुढचे बोलणे ऐकू लागले तसे ते विचारात पडल्यासारखे झाले आणि मग शेवटी त्याला म्हणाले "ठिक आहे! पाठवून दे वर तिला माझ्याकडे"...
फोन ठेवून दिल्यानंतर चेअरमन, सुदेशजी माझ्याकडे पाहून हसत म्हणाले,
"अरे आपली 'सोनीया' येतेय मला भेटायला..."
"अच्छा!... काही विशेष?..." मी उत्सुकतेने विचारले.
'सोनीया'चे नाव ऐकून माझ्या मनात उकळ्या फुटायला लागल्या आणि माझे काळीज धडधडू लागले!... तिच्या छातीचे भरगच्च उभार शॉट खेळताना जसे उसळ्या मारतात तसे...
"म्हटले तर विशेष आहे... म्हटले तर नाही... कळेल तुला ती आली की..." सुदेशजी गुढपणे म्हणाले.
"मग मी निघू का? इतर काही काम नसेल तर..." मी निघण्याच्या आविर्भावात म्हटले पण मनातून मला सोनीयाला पाहिल्याशिवाय जावेसे वाटत नव्हते.
"अरे बस रे अजून थोडा वेळ... जरा गप्पा मारुया सोनीयाबरोबर..." सुदेशजींनी हसून म्हटले.
"नाही... म्हणजे... मी बसेन... पण तुम्हाला काही प्रायव्हेट बोलायचे असेल तर..." मी संकोचून म्हटले.
"कसले प्रायव्हेट आणि कसले काय... आता तिच्या बाबतीत काय प्रायव्हेट राहिले आहे?... जगभर तिने आपल्या देशाचे नाव 'उंचावले' आहे... बस तू आरामात..." सुदेशजी पुन्हा हसून म्हणाले.
मग सुदेशजी पुढे काही बोलू लागले आणि दोन मिनीटांनी त्यांच्या केबीनच्या दरवाज्यावर 'टकटक' झाली. त्यांनी 'कम इन' म्हणून आवाज दिला आणि दरवाजा उघडून 'सोनीया' आत शिरली... मी तिच्याकडे बघतच राहिलो!
सोनीयाने गुलाबी रंगाचा एक टाईट टि-शर्ट घातला होता आणि तिचे 'वर्ल्ड फेमस' छातीचे भरगच्च उभार त्यातून उठून दिसत होते... टि-शर्ट थोडा पातळ होता तेव्हा आतली काळी ब्रेसीयर कळून येत होती... खाली तिने गुलाबी रंगाचाच एक मिडी स्कर्ट घातला होता. जरी गुढग्याच्या खाली स्कर्ट लूज वाटत होता तरी तिच्या गुढग्याच्या वर तो टाईट होता ज्याने तिच्या भरीव नितंबाचा आकार दिसत होता... टेनीस प्लेअरच्या जश्या असतात तश्या तिच्या घोटीव मांड्या स्कर्टवरून कळून येत होत्या आणि खालील लांबसडक पाय दिसत होते...
सोनीयाच्या मादक अंगावरून माझी नजर स्कॅन केल्यासारखी झर्रकन फिरली आणि माझा लंड टाईट झाला! वर जेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर माझी नजर स्थिरावली तेव्हा तिने मला स्माईल दिले! मग पटकन सुदेशजींकडे पाहून ती म्हणाली,