S
StoryPublisher
Guest
"अगं, सांग ना!"
"बहिनी, काय सांगू तुम्हाला? अहो, ह्यांना कुटंबाच्याच चिंता असतात. त्यांचं सदैव, आपल्या घरच्यांसाठी आपण जास्तीत जास्त काय करू ह्याकडेच लक्ष असतं. मग माझ्याकडे कुठे बघतील?"
"पण, निदान ते तरी करत असाल ना तुम्ही रोज?"
"रोज? अहो काय चेष्टा करताय वहिनी? महिन्यातून एखाद वेळ केलं तरी नशीब!" हे संवाद सुरू असताना निलीमाला आनंदाच्या उकळ्या फुटत होत्या, पण तिने चेहरा निर्विकार ठेवला होता. गाडी व्यावस्थित रूळावर होती.
"मंजु, तुला हे नेकलेस आवडलंय ना? मी देते तुला!" निलीमाने अचानक विषय बदलवला. क्षणभर मंजुषाचा आपल्या कानावर विश्वासच बसला नाही.
"अगं, मी खरंच सांगते. मी घेईन दुसरं."
"नको हो वहिनी, असली महागाची वस्तू कशी घेईन मी तुमच्या कडून? आणि महेश काय म्हणेल?"
"अगं त्यात काय विशेष? तुझ्यासाठी मी एवढंही नाही करू शकत? अन् महेशला सांग मी दिले म्हणून."
"अहो बहिनी, खरंच नको! तुम्हाला बरेच पैसे लागले असतील हे घ्याटाल्ना!" आता निलीमाने दुसरा खडा टाकायचा ठरवलं.
"अगं मंजू, मी हे माझ्या पैश्यांनी नाही घेतलंय."
"मग?"
"माझ्या एका मित्राने मला गिफ्ट दिलंय!" निलीमाचे मंजुषाच्या चेह-यावरील भावांकडे लक्ष होतं.
"मित्राने?"
"अगं, आता तुझ्यापासून काय लपवायचं? त्याचं माझ्यावर प्रेम आहे! तो देत असतो मला असल्या गिफ्ट्स मधून मधून!" मंजुषाला आपण काय ऐकतो आहे ह्यावर विश्वासच बसत नव्हता. निलीमा बोलत होती ते तिला चमत्कारिक वाटत होतं. निलीमा पुढे बोलू लागली.
"तू मघाशी मला म्हणालीस ना की मी नेहमी फ्रेश दिसते. तुला काय वाटतं, सावंत साहेब माझ्याकडे लक्ष देत असतील? त्यांना ऑफिसच्या व्यापातून वेळ मिळेल तर ना! माझा मित्रच लक्ष पुरवतो माझ्याकडे!"
"पण सावंत साहेबांना माहिताय हे?"
"त्यांना ठाऊक आहे सगळं. पण ते दुर्लक्ष्य करतात! माझ्या आवडीनिवडी, माझ्या इच्छा परस्परच पूर्ण होत असल्याने त्यांना काही बघावं नाही लागत." हे सगळं मंजुषाला विचित्र वाटत होतं, पण मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात त्याबद्दल एक अनामिक आकर्षणही वाटत होतं. निलीमासारख्या विवाहित स्त्रीला कुणी प्रियकर असावा ही कल्पना तिच्या अंगावर रोमांच उठवून गेली.
"अगं मंजू, तू म्हणशील तर तो तुलासुध्दा गिफ्ट देईल!" निलीमाने पुढला खडा टाकला. मंजुषा बिथरते का ह्याची तिला भिती वाटली. काही क्षण तसेच शांततेत गेलेत. जसजसे क्षण उलटू लागले तशी, बाण बरोबर निशाण्यावर लागलाय ह्याची निलीमाची खात्री होऊ लागली. मंजुषाच्या किंकर्तव्यमूढ झाली होती. निलीमाच्या बोलण्याला कसे रिअॅक्ट करावे हेच तिला कळेना. "पण मला का गिफ्ट देईल तो?"
'चला, मंजुषा चिडली नाही तर, निलीमाने विचार केला.
आता निलीमाने स्पष्ट बोलायचे ठरवले. "तो जसा माझ्याकडे लक्ष पुरवतो, तसंच तो तुझ्याकडेही पुरवेल!"
'आता मंजुषाचा स्फोट होणार नक्की निलीमा जीव मुठीत धरून बसली.
"अहो बहिनी, पण हे योग्य आहे का? मला नाही पटत!" ।
"अगं, त्यात नं पटण्यासारखं काय आहे? आपण आपल्या इच्छा कशासाठी माराटाच्या? आपल्याला हवं ते प्राप्त करून घेण्याचा अधिकार आहे." आता निलीमा मंजुषाच्या अगदी जवळ बसली होती. तिने आपले दोन्हीही हात मंजुषाच्या खांद्यांवर ठेऊन तिच्या डोळ्यात डोळे घालून ती बोलत होती. मंजुषाला निलीमाचे उष्ण श्वास आपल्या चेहऱ्यावर जाणवत होते. निलीमाच्या बोलण्यातलं तर्कशास्त्र तिला पटत होतं, पण तसं वागावं हे मात्र तिला पटत नव्हतं. "आणि तू हे नीति-अनीति वगैरे मनात आणून नकोस. ह्या सगळ्या झूट गोष्टी आहेत. आपलं शरीर आणि त्याला हव्या असलेल्या इच्छा-वासना हेच खरं आहे." निलीमाचं हे तत्त्वज्ञान मंजुषाच्या मनाला झिणझिण्या आणत होतं, पण कुठेतरी तिचं शरीर बंड करू पाहत होतं.
"मग मी सांगू नरेनला?"
"नरेनला?"
"अगं हो, तुला सांगायचंच राह्यलं बघ! नरेन माझ्या मित्राचं नांव आहे, आणि सांगायचं म्हणजे माझी त्याची ओळख सावंतसाहेबांमुळेच झाली. तू होकार देशील तर तो तुझ्यावर सुध्दा गिफ्ट्सचा वर्षाव करेल. अडी-अडचणीला पैशाचीही मदत करेल."
"अहो, पण हे सगळं महेशला कसं दाखवू? असल्या महागड्या वस्तू कुठून आणल्या असे त्याने विचारले तर मी कय उत्तर देऊ?"
"ते तू माझ्यावर सोड! मी सावंतसाहेबांकडून सांगवेन त्याला. ते घालतील त्याची समजूत! तसाही तो आता ह्यांच्या ऑफिसमधे आल्याने, त्याला ह्या डिपार्टमेंटच्या सगळ्या चाली-रिती कळतील व अंगवळणीही पडतील! मग उद्या बोलवू नरेनला?" मंजुषाच्या तोंडातून काहीच शब्द निघत नव्हते. ती जणू बधिरशी होऊन गेली होती, पण तिची मान अस्फुटशी हलली. पण आपण काय भलतंच पाऊल उचलतो आहे, ह्या कल्पनेने तिला रडू फुटलं. निलीमाने मंजुषाचा रडण्याचा आनेग थोडा ओसरू दिला. तिला जाणवून चुकलं होतं की मासळी आता जाळ्यात फसत चालली आहे.
"बहिनी, काय सांगू तुम्हाला? अहो, ह्यांना कुटंबाच्याच चिंता असतात. त्यांचं सदैव, आपल्या घरच्यांसाठी आपण जास्तीत जास्त काय करू ह्याकडेच लक्ष असतं. मग माझ्याकडे कुठे बघतील?"
"पण, निदान ते तरी करत असाल ना तुम्ही रोज?"
"रोज? अहो काय चेष्टा करताय वहिनी? महिन्यातून एखाद वेळ केलं तरी नशीब!" हे संवाद सुरू असताना निलीमाला आनंदाच्या उकळ्या फुटत होत्या, पण तिने चेहरा निर्विकार ठेवला होता. गाडी व्यावस्थित रूळावर होती.
"मंजु, तुला हे नेकलेस आवडलंय ना? मी देते तुला!" निलीमाने अचानक विषय बदलवला. क्षणभर मंजुषाचा आपल्या कानावर विश्वासच बसला नाही.
"अगं, मी खरंच सांगते. मी घेईन दुसरं."
"नको हो वहिनी, असली महागाची वस्तू कशी घेईन मी तुमच्या कडून? आणि महेश काय म्हणेल?"
"अगं त्यात काय विशेष? तुझ्यासाठी मी एवढंही नाही करू शकत? अन् महेशला सांग मी दिले म्हणून."
"अहो बहिनी, खरंच नको! तुम्हाला बरेच पैसे लागले असतील हे घ्याटाल्ना!" आता निलीमाने दुसरा खडा टाकायचा ठरवलं.
"अगं मंजू, मी हे माझ्या पैश्यांनी नाही घेतलंय."
"मग?"
"माझ्या एका मित्राने मला गिफ्ट दिलंय!" निलीमाचे मंजुषाच्या चेह-यावरील भावांकडे लक्ष होतं.
"मित्राने?"
"अगं, आता तुझ्यापासून काय लपवायचं? त्याचं माझ्यावर प्रेम आहे! तो देत असतो मला असल्या गिफ्ट्स मधून मधून!" मंजुषाला आपण काय ऐकतो आहे ह्यावर विश्वासच बसत नव्हता. निलीमा बोलत होती ते तिला चमत्कारिक वाटत होतं. निलीमा पुढे बोलू लागली.
"तू मघाशी मला म्हणालीस ना की मी नेहमी फ्रेश दिसते. तुला काय वाटतं, सावंत साहेब माझ्याकडे लक्ष देत असतील? त्यांना ऑफिसच्या व्यापातून वेळ मिळेल तर ना! माझा मित्रच लक्ष पुरवतो माझ्याकडे!"
"पण सावंत साहेबांना माहिताय हे?"
"त्यांना ठाऊक आहे सगळं. पण ते दुर्लक्ष्य करतात! माझ्या आवडीनिवडी, माझ्या इच्छा परस्परच पूर्ण होत असल्याने त्यांना काही बघावं नाही लागत." हे सगळं मंजुषाला विचित्र वाटत होतं, पण मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात त्याबद्दल एक अनामिक आकर्षणही वाटत होतं. निलीमासारख्या विवाहित स्त्रीला कुणी प्रियकर असावा ही कल्पना तिच्या अंगावर रोमांच उठवून गेली.
"अगं मंजू, तू म्हणशील तर तो तुलासुध्दा गिफ्ट देईल!" निलीमाने पुढला खडा टाकला. मंजुषा बिथरते का ह्याची तिला भिती वाटली. काही क्षण तसेच शांततेत गेलेत. जसजसे क्षण उलटू लागले तशी, बाण बरोबर निशाण्यावर लागलाय ह्याची निलीमाची खात्री होऊ लागली. मंजुषाच्या किंकर्तव्यमूढ झाली होती. निलीमाच्या बोलण्याला कसे रिअॅक्ट करावे हेच तिला कळेना. "पण मला का गिफ्ट देईल तो?"
'चला, मंजुषा चिडली नाही तर, निलीमाने विचार केला.
आता निलीमाने स्पष्ट बोलायचे ठरवले. "तो जसा माझ्याकडे लक्ष पुरवतो, तसंच तो तुझ्याकडेही पुरवेल!"
'आता मंजुषाचा स्फोट होणार नक्की निलीमा जीव मुठीत धरून बसली.
"अहो बहिनी, पण हे योग्य आहे का? मला नाही पटत!" ।
"अगं, त्यात नं पटण्यासारखं काय आहे? आपण आपल्या इच्छा कशासाठी माराटाच्या? आपल्याला हवं ते प्राप्त करून घेण्याचा अधिकार आहे." आता निलीमा मंजुषाच्या अगदी जवळ बसली होती. तिने आपले दोन्हीही हात मंजुषाच्या खांद्यांवर ठेऊन तिच्या डोळ्यात डोळे घालून ती बोलत होती. मंजुषाला निलीमाचे उष्ण श्वास आपल्या चेहऱ्यावर जाणवत होते. निलीमाच्या बोलण्यातलं तर्कशास्त्र तिला पटत होतं, पण तसं वागावं हे मात्र तिला पटत नव्हतं. "आणि तू हे नीति-अनीति वगैरे मनात आणून नकोस. ह्या सगळ्या झूट गोष्टी आहेत. आपलं शरीर आणि त्याला हव्या असलेल्या इच्छा-वासना हेच खरं आहे." निलीमाचं हे तत्त्वज्ञान मंजुषाच्या मनाला झिणझिण्या आणत होतं, पण कुठेतरी तिचं शरीर बंड करू पाहत होतं.
"मग मी सांगू नरेनला?"
"नरेनला?"
"अगं हो, तुला सांगायचंच राह्यलं बघ! नरेन माझ्या मित्राचं नांव आहे, आणि सांगायचं म्हणजे माझी त्याची ओळख सावंतसाहेबांमुळेच झाली. तू होकार देशील तर तो तुझ्यावर सुध्दा गिफ्ट्सचा वर्षाव करेल. अडी-अडचणीला पैशाचीही मदत करेल."
"अहो, पण हे सगळं महेशला कसं दाखवू? असल्या महागड्या वस्तू कुठून आणल्या असे त्याने विचारले तर मी कय उत्तर देऊ?"
"ते तू माझ्यावर सोड! मी सावंतसाहेबांकडून सांगवेन त्याला. ते घालतील त्याची समजूत! तसाही तो आता ह्यांच्या ऑफिसमधे आल्याने, त्याला ह्या डिपार्टमेंटच्या सगळ्या चाली-रिती कळतील व अंगवळणीही पडतील! मग उद्या बोलवू नरेनला?" मंजुषाच्या तोंडातून काहीच शब्द निघत नव्हते. ती जणू बधिरशी होऊन गेली होती, पण तिची मान अस्फुटशी हलली. पण आपण काय भलतंच पाऊल उचलतो आहे, ह्या कल्पनेने तिला रडू फुटलं. निलीमाने मंजुषाचा रडण्याचा आनेग थोडा ओसरू दिला. तिला जाणवून चुकलं होतं की मासळी आता जाळ्यात फसत चालली आहे.