S
StoryPublisher
Guest
हे ऐकून ती पाय आपटत निघून गेली. तिच्या पाठमोया आकृतीकडे पाहत तो उभा होता... जोपर्यन्त एका कोपऱ्यात वळून ती दिसेनाशी झाली नाही तोपर्यंत... त्याला तिच्याबद्दल काय करावं काही कळत नव्हतं. शुक्रवारी इतके फोन केले तरी तिने ना फोन उचलला... ना स्वतः फोन केला. बीक-एन्ड सोबत घालवायचा विचार होता त्याचा. तसा त्याने संध्याकाळीच व्हाट्सअप मेसेजही केला होता... पण तो मॅसेज पाहून सुद्धा तिने रिप्लाय दिला नव्हता.
:
लामा
हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज मिळाल्यानंतर त्याने पुन्हा ऑफिस जॉईन केले. परतताना रेवतीला भेट देऊनच जायचा... हळूहळू ती हिंडाफिरायला लागली असली तरी डॉक्टरांनी तिला ऑफिस जॉईन करण्यास अजून अनुमती दिली नव्हती. तिच्या घरी जाताना फळं आणि इतर काही पदार्थसुद्धा घेऊन जायचा. ऑफिसात परतल्यानंतर अवंतिकासोबत बोलायचं त्याने प्रयत्न केला पण ती त्याच्यासोबत फ्रीली बोलत नसल्याचं त्याला समजलं म्हणून त्यानेही जास्त डोकं न लावता आपल्या कामात लक्ष द्यायला सुरवात केली.
त्याला एक मात्र कळले... रेवती आणि त्याच्या अनुपस्थितित ती रोज आपल्या प्रोजेक्टस वर दिवसातून एकदा तरी व्हिजिट करायला जायची ही गोष्ट त्याला रोहनने सांगितली. तो आल्यानंतर त्यालासुद्धा हे जाणवले... की अकरा ते दोनच्या दरम्यान तो बाहेर जायची... तिच्यातला तो पॉजिटीव्ह बदल पाहून त्याला खूप बरं वाटलं आणि त्याबद्दल तो खूप खुश होता.
.
.
असाच एका संध्याकाळी तो रेवतीला भेटायला गेला. नेहमीसारखे सोबत काही फुट्स आणि रेवासाठी आयस्क्रीम घेऊन. रेवती आता बऱ्यापैकी नॉर्मल झाली होती. पोर्चमध्ये बसून दोघी मायलेकी काहीतरी करत होत्या. नरेनला बघताच रेवा त्याच्याकडे धावत सुटली आणि त्याच्या हातातली आयस्क्रीम घेऊन आत पळत
0
सुटली.
"बिघडवलंस माझ्या मुलीला..." खुर्चीतून उठत रेवतीने म्हटलं.
"हेच वय आहे मॅम... मोठी झाल्यावर मन असूनही वेळ नाही मिळत हे सगळं खायचं..."
|GE 4
Https://rajsharmastories.com/
Https://rajsharmastories.com/
"बॅलन्स मेंटेन केलं की सगळं होते रे... तुमच्या पिढीचा हाच मोठा प्रॉब्लेम आहे... सर्व वेळ काम... काम... काम.. नाहीतर मस्ती... मस्ती... मस्ती"
"तुम्ही पण टिपिकल इंडियन मदर सारख्या बोलायला लागल्या... ऑपरेशनचा इफेक्ट आहे बाटतं?.... स्वतः माझ्याकडून बैलासारखे काम करवून घेता अन स्वतःच उपदेश करता..."
"हा हा हा..." त्यावर दोघेही खळखळून हसले, "... बरं चहा कॉफी?..."
"याहहह... चालेल... पण तुम्ही बसा मी बनवतो..."
"अरे पण?..."
"डोन्ट बारी मॅम.... तुमच्या किचनमधील सगळ्या वस्तू कुठे आहेत ते माहित आहे मला.." म्हणत तो आत शिरला आणि लॅपटॉप बॅग टेबलावर ठेवत किचनमध्ये शिरून पुढच्या काही मिनिटांतच कॉफीचे दोन मग घेऊन बाहेर आला, "... याहहह... कॉफी फॉर यु..."
"थैक्स.... तुझे उपकार कसे फेडावे तेच कळत नाही बघ..."
"मॅम... असं काही बोललात तर परत येणार नाही मी घरी..."
"सॉरी... आता नाही बोलणार.. झालं?... पण रेवाला सवयच झाली जणू... रोज संध्याकाळी वाट पाहत असते
ती. ॥
"तिच्यासाठीच तर येतो..."
"अच्छा!!! ." त्यावर दोघेही खळखळून हसले.
बराच वेळ ते इकडच्या तिकडच्या गप्पा करत बसले... ऑफिसच्या विषयावरही थोडंफार बोलणं झालं... त्याने अवंतिकामध्ये झालेल्या बदलाविषयीसुद्धा तिला सांगितलं आणि ते ऐकून तीसुद्धा खुश झाली. ती आता पूर्ण जरी झाली असली तरी डॉक्टरांनी अजून एक आठवडा घरी राहायचा सल्ला दिला होता. जवळपास एक महिना ती घरी बसली होती पण डायरेक्टर साहेबांच्या संमतीने ती बरीच कामे घरी बसूनच करायला लागली होती... नरेन तिच्या मदतीला होताच...
:
लामा
हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज मिळाल्यानंतर त्याने पुन्हा ऑफिस जॉईन केले. परतताना रेवतीला भेट देऊनच जायचा... हळूहळू ती हिंडाफिरायला लागली असली तरी डॉक्टरांनी तिला ऑफिस जॉईन करण्यास अजून अनुमती दिली नव्हती. तिच्या घरी जाताना फळं आणि इतर काही पदार्थसुद्धा घेऊन जायचा. ऑफिसात परतल्यानंतर अवंतिकासोबत बोलायचं त्याने प्रयत्न केला पण ती त्याच्यासोबत फ्रीली बोलत नसल्याचं त्याला समजलं म्हणून त्यानेही जास्त डोकं न लावता आपल्या कामात लक्ष द्यायला सुरवात केली.
त्याला एक मात्र कळले... रेवती आणि त्याच्या अनुपस्थितित ती रोज आपल्या प्रोजेक्टस वर दिवसातून एकदा तरी व्हिजिट करायला जायची ही गोष्ट त्याला रोहनने सांगितली. तो आल्यानंतर त्यालासुद्धा हे जाणवले... की अकरा ते दोनच्या दरम्यान तो बाहेर जायची... तिच्यातला तो पॉजिटीव्ह बदल पाहून त्याला खूप बरं वाटलं आणि त्याबद्दल तो खूप खुश होता.
.
.
असाच एका संध्याकाळी तो रेवतीला भेटायला गेला. नेहमीसारखे सोबत काही फुट्स आणि रेवासाठी आयस्क्रीम घेऊन. रेवती आता बऱ्यापैकी नॉर्मल झाली होती. पोर्चमध्ये बसून दोघी मायलेकी काहीतरी करत होत्या. नरेनला बघताच रेवा त्याच्याकडे धावत सुटली आणि त्याच्या हातातली आयस्क्रीम घेऊन आत पळत
0
सुटली.
"बिघडवलंस माझ्या मुलीला..." खुर्चीतून उठत रेवतीने म्हटलं.
"हेच वय आहे मॅम... मोठी झाल्यावर मन असूनही वेळ नाही मिळत हे सगळं खायचं..."
|GE 4
Https://rajsharmastories.com/
Https://rajsharmastories.com/
"बॅलन्स मेंटेन केलं की सगळं होते रे... तुमच्या पिढीचा हाच मोठा प्रॉब्लेम आहे... सर्व वेळ काम... काम... काम.. नाहीतर मस्ती... मस्ती... मस्ती"
"तुम्ही पण टिपिकल इंडियन मदर सारख्या बोलायला लागल्या... ऑपरेशनचा इफेक्ट आहे बाटतं?.... स्वतः माझ्याकडून बैलासारखे काम करवून घेता अन स्वतःच उपदेश करता..."
"हा हा हा..." त्यावर दोघेही खळखळून हसले, "... बरं चहा कॉफी?..."
"याहहह... चालेल... पण तुम्ही बसा मी बनवतो..."
"अरे पण?..."
"डोन्ट बारी मॅम.... तुमच्या किचनमधील सगळ्या वस्तू कुठे आहेत ते माहित आहे मला.." म्हणत तो आत शिरला आणि लॅपटॉप बॅग टेबलावर ठेवत किचनमध्ये शिरून पुढच्या काही मिनिटांतच कॉफीचे दोन मग घेऊन बाहेर आला, "... याहहह... कॉफी फॉर यु..."
"थैक्स.... तुझे उपकार कसे फेडावे तेच कळत नाही बघ..."
"मॅम... असं काही बोललात तर परत येणार नाही मी घरी..."
"सॉरी... आता नाही बोलणार.. झालं?... पण रेवाला सवयच झाली जणू... रोज संध्याकाळी वाट पाहत असते
ती. ॥
"तिच्यासाठीच तर येतो..."
"अच्छा!!! ." त्यावर दोघेही खळखळून हसले.
बराच वेळ ते इकडच्या तिकडच्या गप्पा करत बसले... ऑफिसच्या विषयावरही थोडंफार बोलणं झालं... त्याने अवंतिकामध्ये झालेल्या बदलाविषयीसुद्धा तिला सांगितलं आणि ते ऐकून तीसुद्धा खुश झाली. ती आता पूर्ण जरी झाली असली तरी डॉक्टरांनी अजून एक आठवडा घरी राहायचा सल्ला दिला होता. जवळपास एक महिना ती घरी बसली होती पण डायरेक्टर साहेबांच्या संमतीने ती बरीच कामे घरी बसूनच करायला लागली होती... नरेन तिच्या मदतीला होताच...