S
StoryPublisher
Guest
"काय सांगू... काल मला बिअर थोडी जास्तच झाली होती ताई! संध्याकाळ छान गेली होती, रात्रीचं जेवणही छान झालं होतं आणि मग टीव्हीवर त्या पिक्चरमधले 'ते' सीन ... मला वाटते..आपण सगळेच थोडेफार उत्तेजित झालो होतो.. "..शोभा थोडीशी कचरत म्हणाली..तिच्या छातीची धडधड वाढली होती...अनपेक्षितपणे तिची योनी ओली होऊ लागली आणि रात्रीच्या सुखद आठवणीने तिच्या अंगावर शहारा आला. बिस्किटे प्लेटमध्ये ठेवताना तिचे हात थरथरत होते.
"तू म्हणतेस ते खरं आहे शोभा! पण माझा प्रश्न तसाच राहिला...! रात्री मजा आली की नाही?" दीप्ती आपल्या विषयाला चिकटून होती..
"काय हे ताई! तुम्ही बाई मला लाजवताय... असे काही तरी विचारून" शोभा लाजच्या आवाजात म्हणाली..."आमची काय पहिलीच रात्र होती का?"..
"त्याची तर होती ना?" दीप्तीने शेवटी मुद्द्याला हात घालत शोभावर बॉम्ब टाकला. तिचे डोळे शोभावर खिळले होते. शोभाचा अस्वस्थपणा दीप्तीने टिपला होता. शोभाची आता खात्रीच पटली होती..नक्कीच रात्री दीप्तीने तिला अजयच्या रुममध्ये पाहिलंय...सगळं काही पाहिलंय...तिचे हृदय शताब्दी एक्सप्रेससारखे तुफान वेगात धडधडत होते.
"ताई...ते चुकीने झालं हो. जाणून बुजून नाही केलं मी! मला वाटले होती की ती आमचीच रूम आहे आणि बेडवर शरद झोपलाय!" शोभाने शेवटी कबूल केली तिची चूक.
तिच्या अंगाला थरथर सुटली होती. तिच्या गालावर लज्जेची लाली चढली होती आणि तिची वक्ष:स्थळे धपापत होती. तिच्या अवस्थेला दोन कारणे होती..एक म्हणजे..तिला अजयने दिलेल्या तीव्र रतीसुखाची आठवण झाली आणि दुसरे म्हणजे तिने ज्याच्याबरोबर संभोग केली त्याच्या आईलाच ती रात्री तिच्या म्हणजे दीप्तीच्या मुलाबरोबर म्हणजे अजयबरोबर होती असे कबूल करत होती....।
"शोभा तू चुकून त्याच्या खोलीत शिरलीस..मान्य! पण मग तुला तुझी चूक लक्षात आल्यावर थांबता आलं नाही? खरच इतका उशीर झाला होता?.. दीप्ती एखाद्या वकीलासारखी तिची उलटतपासणी घेत होती. तिच्या दृष्टीने शोभाने तिच्या किशोरवयीन मुलाला भ्रष्ट केले होते..... तिच्या मनात राहून राहून एकाच विचार येत होता.."अस का केलं शोभाने?"...
"नाही ताई...मला माझी चूक जाणवली...ज्या क्षणी मी.." शोभाने वाक्य अर्धवट सोडले. हे म्हणजे दीप्तीताईला चित्र उभे करून दाखवण्यासारखेच होते....
"ज्या क्षणी तू.....म्हणजे?" दीप्तीने ठासून विचारले..."पुढे काय?"
"ओहो....ताई, कसं सांगू तुम्हाला.. ज्या क्षणी मी ..." शोभाने दीर्घ श्वास घेत पुढे म्हंटले.."त्याला अनुभवले तेव्हाच माझ्या मनात शंका आली होती की तो शरद नाही परंतु.." शोभा पुन्हा थांबली.
"परंतु काय शोभा?" दीप्तीने थोड्याश्या तीव्र स्वरात विचारणा केली.
"अजयला थांबवणे मला जमले नाही, ताई!"...शोभाने दीप्तीचा हात घट्ट धरून मान्य केले. तिला भीती वाटत होती..दिप्तीताई खूप संतापतील, नाराज होतील आणि घरात महाभारत घडेल.
दीप्तीने शोभाच्या हातातून हात सोडवून घेत विचारले...."अनुभवले म्हणजे काय? नक्की कसे अनुभवले त्याला ? " दीप्तीला आपल्या मुलाबरोबर काय घडले आहे हे जाणून घ्यायचे होते...तिला खात्री करायची होती की जे काही घडलंय ते तिच्या धाकट्या जावेने मुद्दाम केलंय की खरच चुकून झालंय..मुद्दाम केले असेल तर तो अक्षम्य अपराध होता...आणि ...कसेही झाले असले तरी तिच्या लेखी ते पापच होते.
"मी तेच केलं जे मी शरदबरोबर करते ज्याच्या मुळे तो माझ्याशी संग करायला तयार होतो..."..शोभाने तिचा हात अलगद दीप्तीच्या हातावर ठेवत सांगितले.