S
StoryPublisher
Guest
Marathi Horror katha आभास हे
आज अर्णव आणि इशिका मरीन ड्राईव्हला आले होते फिरायला, गेल्या ४ महिन्यांपासून ते एकमेकांना ओळखत होते, अर्णव भेटल्यापासून तर इशिकाचं आयुष्याच बदलून गेलं होतं. एक perfect lifepartner भेटल्याचा आनंद नेहमी तिच्या चेह-यावर असायचा, अन् त्याचंही तिच्यावर तितकंच प्रेम…, दोघेही भेटले कि आजूबाजूच्या जगाचं तर भानंच रहात नसे दोघांना, मग ती नुसती बडबडत रहायची अन् हा तितकच मन लावून सगळं ऐकत रहायचा आणि आजूबाजूचे लोक मात्र नुसते विचित्र नजरेने बघत रहायचे. आजही ते भेटले असेच.. मस्तपैकी पावसाळ्याचे दिवस होते, वातावरण थंड होतं त्यात जवळचं रस्त्याच्या पलीकडे एका हातगाडीवर एक माणूस ” भाजलेलं कणीस ” विकत होता. ते पाहून इशिकालाही ते खाण्याचा मोह नाही झाला तरंच नवल. “hey अर्णव, ते बघ ना … तिथे भाजलेलं कणीस विकतोय तो माणूस … ए मलाही खावसं वाटतंय रे … घेउया का? …. आणि तसंही…. वातावरण पण मस्त जमलंय रे. बघ ना.. नूर भी है। दस्तूर भी है। और साथ में एक हमसफर भी है। ..” आणि ती त्याला डोळा मारून हसू लागली. “तिचं बोलणं ऐकून त्यालाही हसू आलं. “ओय होय… बडी शायरीयाँ हो रही है” तो हसला, तशी तीही लाजली तो, “ok मॅडम, आप का हूक्म सर आखों पर…. तू बस इथेच, मी आलोच घेउन ” आणि तो तिथून उठला. इशिकाने काहीवेळ त्याच्या पाठमो-या आकृतीकडे पाहीलं, मग ती समोर पसरलेल्या त्या अथांग समुद्राकडे पाहू लागली. काही वेळाने तिने सहज मागे पाहिलं तर अर्णव कणीस घेउन रस्ता cross करत होता, रस्ता cross करताना तो तिच्याकडेच पाहून हसत होता मग तिनेही त्याला smile दिली. इतक्यात करकचून ब्रेक दाबण्याचा आणि “धाड्ड्ड ” मोठा आवाज झाला, अन् अर्णव जवळ जवळ पाच-सहा फूट उडून जोरात खाली आदळला, क्षणात त्याच्याभोवती रक्ताचं थारोळं जमा झालं, एका भरधाव कारने त्याला उडवलं व तितक्याच सहजपणे निघूनही गेली, तिच्या मागोमाग अनेकांच्या ओरडण्याचे आवाजही आले… सगळीकडे एकच हल्लकल्लोळ माजला, इशिकाच्या डोळ्यांसमोर काहीच क्षणात हा सगळा प्रकार घडला. काही क्षण ती नुसती मख्ख डोळ्यांनी समेरचं दृश्य पहात बसली …अन् अचानक “अर्णव ” असं ती जोरात किंचाळली आणि रस्त्याकडे धावत सुटली…. गर्दीतून वाट काढत ती पुढे आली आणि अर्णवला रक्ताच्या थारोळ्यात पाहून तिथेच पुतळ्यासारखी कोसळली अन् लोकं तिच्याकडे पहात राहीले. इशिका ह़ॉस्पिटलच्या एका वॉर्डमधल्या बेडवर निश्चल पडून होती. डोळे सताड उघडे होते… व त्यातून एकसारखे अश्रू वहात होते.. पण …हालचाल मात्र काहीच न्हवती… एखाद्या निर्जीव प्रेतासारखी तिची अवस्था झाली होती…. आजूबाजूला तिचे आई-वडील व भाऊ होता.त्यांच्यांही डोळ्यातले अश्रू थांबता थांबत न्हवते…. त्यांचं डॉक्टरांशी बोलणं चालू होतं….
इकडे इशिका बेडवर पडून होती….. इतक्यात एक सावली तिच्या जवळ सरकू लागली.. तशी इशिका हालचाल करण्यासाठी धडपड करू लागली… पण तिला हातपायांची हालचाल करता येत न्हवती….तिचा आवाजही बाहेर पडत न्हवता…. हळूहळू ती सावली तिच्या जवळ आली आणि तिने इशिकाच्या अंगावर झेप घेतली….. तशी इशिकाची किंकाळी सगळ्या रूममधे घूमली. इशिकाच्या आयुष्यातलं हे दुर्दैवी चक्र गेल्या १ वर्षापासून सुरू झालं होतं, त्याचीच परीणीती आता तिच्या ह्या अवस्थेत झाली होती. गेल्या वर्षभरात असं काय घडत होतं …तिच्या आयुष्यात काहीतरी विचित्र वादळ मात्र नक्कीच उठलं होतं ज्याला ती एकटीच तोंड देत होती.
याची सुरवात झाली १ वर्षापुर्वी… इशिकाला वाचनाचा खुप छंद होता…. ती वेगवेगळ्या प्रकारची पुस्तकं वाचायची पण त्यातल्या त्यात तिला भयानक कथा वाचायला खुप आवडायच्या….लहानपणी तिची आज्जी तिला नेहमी गोष्टी सांगायची … पण आता तिने पुस्तकांनाही स्वत:चे मित्र बनवले… पण तिची एक मैत्रिण होती सुमन….लहानपणासून ते कॉलेजपर्यंत दोघींचीही घट्ट मैत्री होती…. मग कॉलेजला आल्यानंतरही ती कुणामधे जास्त मिसळत न्हवती….शक्यतो ती सर्वांपासून अलिप्त रहाण्याचा प्रयत्न करायची …पण तिचा स्वभाव मात्र शांत होता. त्यामुळे मित्रमैत्रिणींबरोबर तिचं बाहेर जाणं कमीच व्हायचं.. जास्तीतजास्त वेळ ती वाचनातच घालवायची. पण गेल्या काही दिवसांपासून तिला चित्रविचित्र स्वप्न पडत होती ज्याकडे ती कटाक्षाने दुर्लक्ष करत होती. एकदा ती कॉलेजला गेली होती. लेक्चरमधे बसण्याचे तिचे मन करत न्हवते, त्यामुळे तिने व सुमनने कॉलेजपासून जवळच असलेल्या समुद्रकिना-यावर जायचे ठरवले .. दोघीही निघाल्या.. दिवसभर फेरफटका, गप्पा मारता मारता कधी दिवस मावळला कळलेच नाही … असंच दोघीही तिथल्या कट्ट्यावर दोघी गप्पा मारत बसल्या होत्या…. इतक्यात तिथे आरडाओरड सुरू झाली….. पोलिसांच्या व्हॅनचा सायरण वाजू लागला…. पोलिसांनी सर्वांना तिथून हटवण्यास सुरवात केली. इशिकाही सुमनबरोबर तिथून घाईघाईत निघाली… तरीही काय झालं हे पहाण्यासाठी दोघी तिथेच थांबले.. एका माणसाने समुद्रात उडी घेऊन आत्महत्या केली होती….तेवढ्या गर्दीतूनही इशिकाने पाहिले की त्या माणसाचं प्रेत पोलिसांनी किना-यावर आणून ठेवले होते…..अंधार पडला होता आता दोघींनी घरी जाण्यासाठी लगबग केली…तिथून पुढे आल्यानंतर दोघी आपली ट्रेन पकडण्यासाठी प्लॅटफॉर्मवर आल्या. “इशिका तुझ्या घरून अजून कसा कॉल कसा नाही आला गं …” सुमन सहज म्हणाली , त्याचवेळी इशिकाच्या लक्षात आले की तिचा मोबाईल ती घटनास्थळी विसरून आली होती… ती सुमनला म्हणाली, “ohh गॉड …सुमन अगं मला वाटतं माझा मोबाईल तिथेच राहिला घाईघाईत ” “What!!… अगं कशी काय विसरलीस… तिथे तर पोलिसांनी मनाई केलीय जाण्यासाठी ….आणि अंधारही खुप झालाय.. तुला वाटतं का तुझा मोबाईल अजूनही तिथे असेल” सुमन गोंधळून म्हणाली. ” हो अगं पण, atleast बघून तरी येउयात ना गं, मला खुप टेन्शन आलंय… ” “तुला नसेल यायचं तर राहू देत मीच जाते एकटी” इशिका म्हणाली.
” १ मिनीट … जास्त हूशार नको बनूस मीपण येते चल” सुमन म्हणाली. दोघीही कश्याबश्या तिथे पोहोचल्या, संपुर्ण area ओस पडला होता… कुणीच न्हवतं तिथे… पोलिसांनी तिथलं प्रेतही नेलं होतं … पण तरीही दोघींच्या मनात त्या विचाराने धाकधूक होतीच..इशिकाचा मोबाईल काही मिळाला नाही पण अचानक तिला असं जाणवलं कि तिथल्या कठड्याच्या पलिकडून कुणीतरी त्यांना रोखून पहातंय… इशिकाने त्या दिशेने पहाताच … तिला दिसले कि एक विचित्र चेहरा …. चेहरा न्हवताच तो काहीतरी विचित्रच होतं ते त्याचे हिरवेगार डोळे तिला गुंग करू पहात होते, इतक्यात सुमनने तित्या हाताला झटका दिला. ” इशु … इथे तुझा मोबाईल काही दिसत नाहीये … चल जाउ आपण … मला खुप भिती वाटतेय इथे” सुमन तिला खेचत होती पण “अगं ए इशु चल ना आता काय पहातेयस तिकडे?” सुमन वैतागली होती.सुमनच्या हिसका देण्याने ती भानावर आली आणि ओरडली,” सुमे … पळ ते बघ त्या कठड्याच्या पलिकडे काहीतरी आहे “…हे ऐकताच दोघीही तिथून पळत सुटल्या, ते जे काही होतं ते त्यांचा वेगाने पाठलाग करत होतं. अचानक दोघी एका हॉस्पिटलमधे शिरल्या. पण संपूर्ण हॉस्पिटल सामसूम होतं, दोघीही पळता पळता हॉस्पिटलच्या तिस-या मजल्यावर आल्या, दोघींनाही पळून पळून धाप लागली होती, त्यामुळे त्या एका भिंतीचा आधार घेउन उभ्या राहिल्या. काही क्षणानंतर त्यांच्या लक्षात आलं कि त्या मजल्यावर पूर्णपणे अंधार पसरला होता, एक भयाण शांतता पसरली होती तिथे, पण एका वॉर्डसमोर एक ट्यूबलाईट चालू होती पण तीसुद्धा शेवटच्या घटका मोजत असल्यासारखी बंद-चालू होत होती, त्यामुळे ‘च्चर्र्र्र्र् च्चर्र्र्र’ असा आवाज येत होता. इतक्यात दोघींच्या कानावर एका लहान मुलीचा विचित्र आवाज पडला,
“Johny Johny! … yess papa, Eating.. suger?.. no papa……”
दोघींची नजर त्या लाईट चालू असलेल्या वॉर्डकडे गेली, तर एक साधारण ५-६ वर्षाची मुलगी हळूहळू त्यांच्या दिशेने येत होती, तिचे केस विस्कटलेले व मोकळे सोडलेले होते, तिने गुडघ्यापर्यंत फ्रॉक घातलेला होता. अंधारामुळे फक्त तिची आकृती दिसत होती, त्या मिनमिनत्या ट्यूबलाईटचा प्रकाश जेव्हा तिच्या चेह-यावर पडला तेव्हा त्यांनी पाहिले कि तिचा एक डोळा फुटलेला होता व संपूर्ण चेहरा रक्ताने माखला होता. पण ट्यूबलाईटच्या प्रकाशाच्या प्रत्येक झोताप्रमाणे ती कविता म्हणत त्यांच्या जवळ जवळ येत होती…..ते पाहून आता दोघीही थरथर कापू लागल्या.. मग अचानक ती मुलगी त्यांच्या पुढ्यात येऊन थबकली आणि…
“Open your mouth? हा हा हा …”
अशी किंचाळली व आपले दोन्ही हात त्यांच्या दिशेने पुढे केले, तश्या दोघीही किंचाळल्या व पुन्हा खालच्या दिशेने पळत सुटल्या. पुढे इशिका व मागोमाग सुमन दोघी धावत होत्या. पहिल्या मजल्यावर आल्यावर इशिकाने मागे वळून पाहिलं तर सुमन तिच्या मागे न्हवतीच .. आता मात्र तिचा धीरच खचला,” सुमन!!!!… सुमन!!! कुठेयस तू प्लिज आवाज दे ना गं …… सुमन!!! … सुमन!!! ” इशिका ओरडत होती. पण तिला सुमनचा काहीच प्रतिसाद मिळाला नाही. इतक्यात समोर वरच्या पाय-यांवर तिला पुन्हा तिच मुलगी मोठमोठ्याने हसताना दिसली तशी इशिका पुन्हा खाली धावत सुटली. ह़ॉस्पिटलच्या लॉबीमधे येताच इशिका कुणालातरी धडकली, समोर पाहिले तर इन्सपेक्टर रणजीत आणि काही पोलीस शिपायांबरोबर नुकतेच आत आले होते. “काय झालं मॅडम?…तुम्ही एवढ्या का घाबरलेल्या दिसताय?” इन्सपेक्टर रणजीत ” म्हणाले. “प्लिज…इन्सपेक्टर sir…help me …म.. माझी मैत्रीण सुमन … तत..ती गायब झाली …अचानक … तिथे एक लहान मुलगी …रक्त ..” इशिका हात जोडून रडून त्यांना विनवणी करत होती. “Ok…. हे बघा तुम्ही प्लिज शांत व्हा आणि सगळं काही सविस्तर सांगा मला… आणि एवढ्या रात्री तुम्ही एकट्या इथे कुणाला भेटायला आलात?” रणजीतनी विचारलं “एकटी न्हवते हो मी… सांगितलं ना मी कि माझी मैत्रिण सुमन होती माझ्याबरोबर..” आणि तिने सगळी घटना त्यांना सविस्तर सांगितली. “ok तुमतं जर असंच म्हणणं आहे तर आपण वरच्या मजल्यावर जाऊन बघू
….. शिंदे तुम्ही चला आमच्याबरोबर… मॅडम चला प्लिज” रणजीत म्हणाले. मग ते तिघेही तिस-या मजल्यावर गेले. पण त्यांना तिथे कुणीच दिसलं नाही.. शिवाय तिथे तिन-चार लाईटस् हि on होत्या. आता मात्र इशिका पुरती गोंधळली, काय आणि कसं बोलावं हेच तिला कळत न्हवतं. “बघितलं मॅडम इथे कुणीच नाहिये…. तुम्ही एकट्याच होतात” रणजीत म्हणाले. नंतर ते तिघेही खाली आले, इशिका अजूनही संभ्रमावस्थेत होती, “आणखी एक मॅडम… मघाशी तुम्ही मला सांगितलंत की तुम्ही हॉस्पिटलमधे आलात तेव्हा इथे कुणीच न्हवतं…पण जरा तुम्हीच पहा.. डॉक्टर,नर्स,वॉर्डबॉय,पेशंट सर्वच तर आहेत इथे..” रणजीत . तिने आजूबाजूला पाहिले तर खरंच सर्वजण होते. तिथे आता मात्र तिचं डोकं चक्रावलं होतं , ती तिथेच चक्कर येउन पडणार इतक्या रणजीतने तिला सावरलं, ती बेशुद्धच होती. मग तिच्या बॅगेतल्या कॉलेजच्या identy card वरून त्यांनी तिच्या घरचा पत्ता घेतला व तिला घरी नेउन सोडलं व घडला प्रकारही तिच्या घरच्यांना सांगितला, एकतर तिच्या घरचे तिला एवढा उशीर झाल्यामुळे व त्यात तिचा मोबाइल नंबर लागत नसल्यामुळे चिंतेत होते वरतून हे सर्व ऐकून त्यांना आणखीनच चिंता वाटू लागली. सकाळी इशिका उठली सकाळचे ९.०० वाजले होते. तेव्हा तिची आई तिच्या जवळ येउन बसली. “इशु बाळा बरं वाटतंय का आता?” आईने विचारलं “हो… पण मी घरी कशी….” इशुने दोन्ही हातांनू डोकं गच्च पकडलं, तेव्हा तिच्या आईने रात्रीचा सगळा प्रकार सांगितला व तिची समजूत घालू लागल्या व तिला कॉलेजला न जाण्याबद्दल सांगू लागल्या इतक्यात “काकी!!! इशु कुठेय… केव्हा आली ती हिरोइन ” सुमन ओरडतच हॉलमधून बेडरूमकडे आली, तर दोघी तिला समोर दिसल्या. इशिका तर तिला डोळे विस्फारूनच पहात बसली. “काय गं ए….. काल कॉलेजमधून अर्ध्यातूनच कुठे गायब झालीस गं हा …आणि अशी का पहातेयस माझ्याकडे भूत पाहिल्यासारखं?” सुमन म्हणाली. “सुमे…. तू बरी आहेस ना गं … त्या विचित्र लहान मुलीने तुला काही केलं तर नाही ना गं …. आणि मधेच कुठे गायब झालीस तू … मी किती घाबरले होते काल…” आणि इशिका रडू लागली. तिच्या बोलण्याने सुमन आणखीनच गोंधळली व इशिकाच्या आईकडे पाहू लागली तेव्हा त्यांनी डोळ्यांनीच शांत रहाण्याचा इशारा केला व इशिकाला म्हणाल्या. “इशु बाळा… अगं ती तु दिसली नाहिस म्हणून घरी निघून आली गं… मली विचारायलाही आली होती कि इशु घरी आली का म्हणून…. बरं चल ऊठ लवकर आवरून घे, अशीच बसणारेस का अंथरूणात?… ऊठ ऊठ …ए सुमन चल तू बाहेर सकासकाळी उगाच त्रास नको देऊस तिला… आणि हो ती तयार होईपर्यंत बस दोघींनी सोबतच नाश्ता करून घ्या” मग त्या सुमनला बाहेर घेउन आल्या व रात्रीचा सगळा प्रकार तिला समजावून सांगितला. “काकी … आपली इशु बरी आहे ना हो.. का वागली असेल ती असं” सुमन काळजीने म्हणाली. “हो गं… माहित नाही … पण जाऊ दे आता यावर जास्त नको बोलायला” आई म्हणाली. “हम्म्…” सुमन.
काही दिवस असेच निघून गेले. सगळं व्यवस्थित चाललं होतं , इशिकाही तो प्रसंग आता ब-यापैकी विसरली होती. एक दिवस अचानक इशिकाच्या बाबांना गावावरून फोन आला, तिच्या आई-बाबा दोघांनाही २-३ दिवसांसाठी गावी जावे लागणार होते. तिच्या बाबांनी तिच्या आईलाही तसं सांगितल्यावर, तिच्या आईला इशिकाची काळजी वाटू लागली. “आई-बाबा तुम्ही नका काळजी करू…तुम्ही जा गावी… मी काळजी घेईन तिची आणि २-३ दिवसांचाच तर प्रश्न आहे ना… शिवाय तिची मैत्रीण सुमनही आहेच की” इशिकाच्या मोठ्या भावाने आई-बाबांची समजूत घातली. मग हो-नाही करत ते गावी निघून गेले. इकडे दुस-या दिवशी रात्रीचे किमान १०.३० वाजले होते. इशिका असंच नेहमीप्रमाणे पुस्तक वाचत बसली होती, तिचा भाऊ बाहेर हॉलमधे कम्प्युटरवर काही काम करत बसला होता. इकडे इशिका पुस्तक वाचण्यात मग्न होती इतक्यात तिला जाणवलं कि तिच्या कानांजवळ कुणीतरी जोरजोरात श्वास घेतंय, त्या श्वासांची गरम उबही तिला मानेवर जाणवत होती. तिने झटकन मागे वळून पाहिलं पण तिथे कुणीच न्हवतं. ती पुन्हा पुस्तक वाचू लागली तर पुन्हा तिला हमसून हमसून रडण्याचा आवाज आला. इशिकाने पुन्हा घाबरून आजूबाजूला पाहिलं तर समोर तिला एक आकृती आकार घेताना दिसली, ती मुलगी गुडघ्यात तोंड लपवून रडत होती, हळूहळू तिचं रडणं आता बीभत्स वाटू लागलं. इशिका थरथर कापू लागली, तिला दरदरून घाम फुटला. इतक्यात अचानक रूममधल्या लाईटस् , चालू-बंद व्हायला सुरवात झाली त्यामुळे इशिका आणखीनच भांबावली. तिला उठून बाहेर पळून जायचं होतं , पण तिला तिथून हलताही येत न्हवतं. मग तिने पुन्हा घाबरून समोर पाहिलं तर त्या मुलीने हळूहळू स्वत:ची मान वर केली अन् इशिकाला तिचा चिरा पडलेला व रक्ताळलेला चेहरा दिसला. ती मुलगी आता रडता रडता अचानक जोरजोरात हसू लागली, तशी इशिका जोरात किंचाळली. तिचा भाऊ धावतंच तिच्या रूममधे आला. “इशु काय झालं …. का ओरडलीस ..इशु!! .. अगं शोना बोल काहीतरी.” तिचा भाऊ तिला सावरत म्हणाला. इशिकाने हळूच समोर बोट करून इशारा केला तर त्याने पाहिले कि समोर आरश्यात ते दोघेच दिसत होते. “इशु कुणी नाहीये तिथे, फक्त आरसा तर आहे तिथे …बघ जरा.” तो म्हणाला “नाही रे दादा… आता तित.. तिथे एक मुलगी बसून रडत होती… तिच्या संपूर्ण चेह-यावर रक्त होतं… मग ती हसायला लागली … दादा ” इशिका भेदरलेल्या आवाजात त्याला सांगत होती. “अगं पण तिथे कुणीच नाहिये.. हे बघ तू इथे एकटी बसली होतीस कि नाही … त्यामुळे कदाचित तुला भास झाला असेल…. चल शांतपणे झोप आता.. रात्रही खुप झालीय..उगाच जागरण नको करूस” तिचा भाऊ म्हणाला. मग त्याने तिला झोपवलं व तिच्या डोक्यावरून हाथ फिरवू लागला. “दादा.. तू इथेच बस माझ्याजवळ … जाऊ नकोस कुठे” इशिका त्याचा हाथ धरत म्हणाली. “हो गं ..नाही जात मी कुठे ..इथेच आहे मी बघ” तिचा भाऊ तिच्या डोक्यावरून हाथ फिरवत म्हणाला. डोळे मिटलेल्या पण घाबरलेल्या इशिकाकडे पाहून अचानक त्याच्याही डोळ्यात टचकन पाणी आले. आई-बाबांना उगाच तिकडे टेंन्शन येईल म्हणून त्याने आई-बाबांनाही यातले काहीच सांगितले नाही. पण वरवर दिसणारा हा प्रकार किती गूढ आणि भयानक होता, याची कुणालाच तिळमात्र कल्पना न्हवती. पुन्हा सर्वकाही सुरळीत झाले. नाही म्हटले तरी इशिका आता पहिल्यापेक्षाही जास्त गप्प गप्प व एकटी राहू लागली. तिच्या या वागण्याने तिच्या कुटुंबाला आता तिची जास्तच काळजी वाटू लागली. पण काही दिवसांनी पुन्हा अशीच एक घटना घडली ज्यामुळे इशिका पुन्हा भितीच्या गर्तेत अडकली. संध्याकाळी कॉलेजवरून घरी येताना वाटेत तिला एक विरळ रहदारी असणारा रस्ता लागायचा, तिथून येताना नेहमी तिच्याबरोबर तिची मैत्रीण सुमन असायची, पण आज तीही इशिकाबरोबर न्हवती. त्यामुळे आज तिचा भाऊ तिला बाईक घेउन न्यायला येणार होता पण त्याला उशीर झाल्यामुळे इशिका एकटीच निघाली होती. हळूहळू अंधारही पडू लागला होता, अचानक तिला तिथे एका घरातून भांडण्याचे व रडण्याचे आवाज येऊ लागले. तिला आश्चर्य वाटलं कि जर या ठिकाणी हे घर होतं तर मग याआधी तिला कधीच कसं दिसलं नाही. पण तरीही तिने तिथे काय चाललंय हे बघण्याचा निर्णय घेतला. ती हळूहळू दबकत त्या घराजवळ गेली तसे घरातले आवाज थांबले. ती हळूच त्या घराच्या खिडकीतून डोकावली तर आत संपुर्ण अंधारच अंधार होता, तिथे कुणीच न्हवतं. अचानक तिच्या खांद्यावर कुणीतरी हाथ ठेवला, तसं तिने घाबरून झटकन मागे वळून पाहिलं तर समोर एक पांढरीफट्ट बाई उभी होती. तिचं डोकं फुटून त्यातून रक्त येत होतं व तेच रक्त तिच्या संपूर्ण साडीवर ओघळत होतं, त्या बाईने इशिकाचा गळा दाबण्यासाठी हाथ पुढे केले, हे पाहून तर आता इशिकाचाच चेहरा पांढराफट्ट पडला. व ती जोरात किंचाळून तिथेच बेशुद्ध पडली. काही वेळातच तिचा भाऊ तिला नेण्यासाठी म्हणून त्याच रस्त्याने येत असताना.. त्याला रस्त्याच्या कडेला कुणीतरी पडलेलं दिसलं त्याने बाईकच्या हेडलाईटच्या प्रकाशात नीट पाहिलं तर इशिका तिथे बेशुद्ध पडलेली दिसली.. त्याने लागलीच बाईकवरून उतरून तिच्या बॅगेतली पाण्याची बाटली काढली व थोडं पाणी तिच्या तिच्या चेह-यावर शिंपडलं तशी इशिका हळूहळू शुद्धीवर येउ लागली. मग त्याने तिला पाणी पाजलं. तिला थोडी तरतरी येताच ती बोलण्याचा प्रयत्न करू लागली तसं त्याने तिला शांत केलं व घरी घेउन गेला. इशिकाला घरी आणल्यानंतर सहाजिकच घडला प्रकार सर्वांनाच कळला. आता मात्र इशिकाबरोबर घडणा-या या घटना घरात सर्वांच्याच चिंतेचा विषय बनला होता. इशिकाच्या आईला हा सगळा अमानवीय प्रकार वाटत होता तर तिच्या वडिलांना या असल्या गोष्टींवर विश्वास न्हवता. त्यामुळे त्यांना शांत बसण्याशिवाय पर्यायच न्हवता पण मुलीच्या काळजीने आतल्याआत त्या अस्वस्थ होत होत्या. काही दिवसांनी पुन्हा सगळं सुरळीत झालं. जवळ जवळ २-३ महिने सगळंच व्यवस्थित चाललं होतं. आता सर्वांची चिंता कमी झाली होती , आणि एक दिवस इशिकाच्या आयुष्यात “अर्णव” आला. तिच्यावर जिवापाड प्रेम करणारा, विश्वास ठेवणारा, तिला समजून घेणारा. त्याचं तिच्या आयुष्यात येणंही चमत्कारीकच होतं पण ते जे काहि होतं त्या इशिका खुप खुश होती. गेल्या काही महिन्यात जे काहि तिच्या बाबतीत घडलं त्यातून ती ब-यापैकी सावरली होती. थोड्याच दिवसात दोघांनी संपुर्ण आयुष्यभराची स्वप्न पाहिली होती. पण त्या स्वप्नांनाही अशी नजर लागेल याचा तिने स्वप्नातही विचार केला न्हवता.
आता गेल्या १ महिन्यांपासून इशिका हॉस्पिटलमधे होती. अन् ते हॉस्पिटल होतं “सर्वोदय मनोरूग्नालय” डॉ. दिपाली व त्यांचे सहकारी डॉ. विकास यांच्या मार्गदर्शनाखाली इशिकाची ट्रीटमेंट सुरू होती. या दरम्यान त्यांनी तिच्या घरच्यांकडून बरीच माहिती घेतली होती. आता डॉ. दिपाली, डॉ.विकास यांच्या समोर इशिकाचे आई-बाबा व भाऊ बसलेले होते. “डॉक्टर नक्की काय झालंय आमच्या मुलीला….. काही भूतबाधेचा प्रकार नाही ना हो…..” इशिकाची आई अगतिकतेने बोलत होती. “हे बघा मॅम तुम्हाला वाटतंय तसं काहीच नाहीये ….. इशिकाच्या बाबतीत जे काही घडलं , तो सगळा एका भासाच्या मानसिक रोगाचा प्रकार आहे…याला आमच्या मेडीकल भाषेत “स्किझोफ्रेनिया” म्हणतो.” डॉ. विकास म्हणाले. “काय?!!” तिचे बाबा आश्चर्यचकित झाले. “हो… या आजारात पेशंटला सतत भास होत रहातात, वेगवेगळे आवाज ऐकू येतात, त्यांच्या आसपास सतस कुणातरी वावरतं असं त्यांना वाटतं, काही काळाने हे पेशंट स्वतःचंच असं एक काल्पनिक विश्व तयार करतात व त्यातच वावरतात….इशिकाच्या बाबतीतही बहूदा असंच काहीतरी झालं असण्याची दाट शक्यता आहे.” डॉ. दिपाली यांनी माहिती सांगितली. “पण हे कसं शक्य आहे डॉक्टर, इशिका आम्हा सर्वांसोबत नेहमीच नॉर्मल वागत आलीय.. म्हणजे आम्हाला तसं काही..कधी..जाणवलंच नाही हो… फक्त त्या काही घटना सोडल्या तर….हल्ली फक्त ती जास्त एकलकोंडी झाली होती….आणि हा अर्णव जो कुणी आहे त्याच्याबद्दल तर आम्हाला काहीच माहित न्हवतं ” तिचे बाबा म्हणाले. “ok …. तुमचं म्हणणं बरोबर आहे मि. शेलार….कारण इशिका अजून त्या स्टेजला पोहोचलेली नाहिये” डॉ. विकास म्हणाले. “पण हे सगळं कसं काय झालं डॉक्टर?…आम्ही तर खुप जपतो हो तिला..” इशिकाची आई म्हणाली. “हम्म… ok मि. & मिसेस शेलार आता मी जे काही सांगतेय ते नीट आणि लक्षपुर्वक ऐका… इशिकाच्या बाबतीत या गोष्टींची खरी सुरवात झाली ती तिच्या लाडक्या आज्जीच्या मृत्यूने…. तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे इशिका तिच्या आज्जीची खुप लाडकी होती…. त्यामुळे सहाजिकच ती खुप तिच्या आज्जीशी imotionally attached होती… आणि म्हणूनच जेव्हा तिच्या डोळ्यांसमोर तिच्या लाडक्या आज्जीचा accident झाला …तो धक्का ती सहजासहजी सहन करू शकली नाही…..त्या लहान वयात ते तिला पचवनं हि कठीण होतं..त्यामुळे ती स्वतःला असुरक्षित वाटून घेऊ लागली… त्यानंतर तिने स्वतःला एकटं करून घेतलं… ज्यामुळे तिच्या मानातल्या त्या असुरक्षिततेच्या भावनेला आणखी खतपाणी मिळालं…. हळूहळू तिने पुस्तकांना आपले मित्र बनवलं पण त्यातही तिला भयानक कथा वाचण्याचा छंद असल्याने त्यातली एक एक भिती तिच्या मनात रूजत गेली…. पुढे त्याचंच पर्यावसन तिला होणा-या या अमानवीय वाटणा-या भासांमधे झालं….. आणि …..”अर्णव”चं म्हणाल तर…….”
“तर ..काय… डॉक्टर?” इशिकाच्या भावाने विचारलं “हो ..सांगते..”अर्णव”चं म्हणाल तर……. तिला भेटलेला हा तिचा प्रियकर… “अर्णव” हाही एक भासंच होता…..” डॉ.दिपाली म्हणाल्या “काय!!!…हे कसं शक्य आहे डॉक्टर? ” तिचे बाबा आश्च्याने म्हणाले. “कारण तुमच्याकडे चौकशी करतानाच मी तिच्या मैत्रिणीला म्हणजे सुमनलाही भेटले व तिच्याशी बोलले एवढंच नाहीतर मी इशिकाशीही संवाद साधला …. खुद्द इशिकाच्या मोबाईलमधले फोटोज पाहिले, जे तिच्या म्हणण्यानुसार तिने अर्णव बरोबर काढले होते… पण जेव्हा तेच फोटोज आम्ही पाहिले तर त्यात फक्त आणि फक्त इशिकाच होती…त्यातूनच मला अशी शंका आली कि इथे कुठेतरी काहीतरी गडबड आहे …कारण तिने मला हे सांगितलं कि “अर्णव” तिच्याबरोबर असतो मात्र कुठून येतो?..कुठे जातो? …इतकंच काय तर त्याच्याबद्दल व तो कुठे रहातो हेही तिला माहित न्हवतं….मग मी तिने वर्णन केलेल्या details नुसार त्याचं स्केच बनवून घेतलं….. हे पहा हे ते बनवलेलं स्केच.” डॉ. दिपालींनी एक स्केच इशिकाच्या आई-वडीलांसमोर ठेवलं,”आता तुम्ही सांगा या व्यक्तीला तुम्ही कधी पाहिलंत का? ” “नाही हो…आम्हीही याला आत्ताच बघतोय” तिची आई म्हणाली. “त्या भयानक गोष्टींच कळलं पण हा “अर्णव”? … त्याचा भास कसा काय आणि त्याचं accident तिच कशी काय कल्पू शकते?” तिचे बाबा म्हणाले.
“सांगते…..हि काही इशिकाच्या वाचनातील पुस्तकं पहा जी मला तुम्हीच आणून दिली होती… यातली काही पुस्तकं हि भयकथेची आहेत…. इशिकाच्या बाबतीत घडलेल्या घटना काहिश्या या पुस्तकांतील कथांशी साधर्म्य साधणा-या आहेत….. ” डॉ. दिपालींनी काही पुस्तकं इशिकाच्या आई-बाबांसमोर ठेवली, “आणि हे एक पुस्तक…. ह्यात भयकथा नाही पण एक प्रेमकथा आहे…. ह्या कथेच्याच माध्यमातूनच तिच्या मनातील जोडीदार म्हणजेच “अर्णव”चा तिच्या आयुष्यात प्रवेश झाला…. पण एका वळणावर मात्र तिच्या मनातील तिच्या आज्जीच्या आठवणी नकळत तिच्या आयुष्यात डोकावल्या याची तिला कल्पनाही न्हवती…. ज्याप्रमाणे तिची आज्जी तिच्या मनाच्या खुप जवळ होती, त्याचप्रमाणे “अर्णव”ही तिच्या मनाच्या खुप जवळ आला होता…. पण ज्याप्रमाणे एकाएकी तिची आज्जी एका भीषण अपघातात तिला सोडून गेली अगदी तसाच अपघात तिने “अर्णवच्या बाबतीतही पाहिला…आणि नेमकी हाच धक्का ती सहन करू शकली नाही…कारण हा तिच्यासाठी दुसरा मोठा मानसिक धक्का होता व त्यामुळेच ती या अवस्थेत पोहोचली. “डॉक्टर!! आता पुढे काय करायचं ठरवलंय तुम्ही? …आम्हाला आमची इशु परत हवीय…” “घाबरू नका … इशिका नक्की बरी होईल यातून पण ह्यासाठी आपल्याला तिला तिच्या या आभासी जगातून बाहेर काढावं लागेल.” डॉ. विकास म्हणाले. “पण ते कसं करणार डॉक्टर?” तिचा भाऊ म्हणाला. “आता जे काही सत्य मी तुम्हाला सांगितलं तेच सत्य तिलाही पटवून द्यायचं …. हे जरा कठीण आहे पण अशक्य नाही…. यात आम्हाला तुम्हा सर्वांची मदत लागेल…. तिच्या मनातली भिती, असुरक्षितपणाची भावना आपल्याला पूर्णपणे काढून टाकायची आहे…आणि जेव्हा हे शक्य होईल तेव्हाच इशु ख-या अर्थाने बरी होईल” डॉ. दिपाली इशिकाच्या कुटुंबीयांना धीर देत म्हणाल्या. ठरलेल्या उपचार पद्धतीने डॉ. दिपाली व डॉ. विकास यांनी इशिकाला हळूहळू विश्वासात घ्यायला सुरवात केली.. यात तिच्या घरच्यांनीही तिला धीर दिला… मग हळूहळू एक एक गोष्टी तिच्यासमोर उलगडल्या गेल्या , त्यावेळी इशिकाला मात्र एकामागोमाग धक्क्यांवर धक्के मिळत होते व तिला काही वेळेस ते सहन करणंही असह्य होत होतं त्यावेळेस डॉक्टर तिच्याशी बोलणं बंद करत असत. पण जेव्हा “अर्णव”चा विषय निघाला तेव्हा इशिकाच्या डोळ्यातले अश्रू सतत वहात होते…. त्याच्या आठवणींनी ती आणखीनच व्याकूळ झाली, पण डॉक्टरांनी तिनेच काढलेले फोटोज तिला दाखवून सत्य पटवण्याचा पुरेपूर प्रयत्न केला… काही दिवसांनंतर त्यांना त्यात यशही आलं अश्या प्रकारे जवळ जवळ १वर्षापर्यंत तिच्यावर उपचार सुरू होते.
१ वर्षानंतर….
इशिका हॉस्पिटलमधे तिच्या रूमच्या खिडकीत उभी राहून समोरच्या समुद्राकडे पहात उभी होती..सगळ्या गोष्टींचा नीट उलगडा झाल्यानंतर इशिकाला विचार करू लागली, तिला नेहमी प्रश्न पडायचा कि “अर्णवबरोबर असताना लोक तिच्याकडे विचित्र नजरेने का पहायचे?, कारण तेव्हा “तो” तेव्हा तिच्याबरोबर नसायचाच त्याचं असणं हा फक्त केवळ तिचा आभास होता. तरीही त्यात तिने सुख अनुभवलं होतं… असा विचार करता करता त्याच्या आठवणीने पुन्हा एकदा तिचे डोळे पाणावले.. पण ..आज तिला हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज मिळणार होता.. १ वर्षानंतर इशु बाहेरच्या जगात मोकळा श्वास घेणार होती. “इशु!!!” हाक ऐकून इशिकाची तंद्री भंग पावली व तिने मागे वळून पाहिलं. रूमच्या दरवाज्यात तिचे बाबा, त्यांच्या पाठोपाठ तिचा भाऊ, आई व तिची मैत्रिण सुमनही होती. सर्वांना एकत्र पाहू तिला फार आनंद झाला. “बाबा!! आई!!… दादा … सुमन तुम्ही सर्व!!.. केव्हा आलात? ” तिने आनंदी होऊन विचारलं . सुमनला तर पहाताच इशिकाने तिला मिठी मारली व दोघींच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले, या १ वर्षात आई-बाबा, भाऊ तर भेटायचेच पण सुमन मात्र भेटू शकली न्हवती कारण आपल्या लाडक्या मैत्रिणीला ती या अवस्थेत तिला बघवणारं न्हवतं पण आज ती मुद्दाम इशिकाला भेटायला आली होती. “इशु …बाळा.. कसला विचार करत होतीस गं खिडकीत उभी राहून?” तिच्या बाबांनी विचारले. इशिकाने त्यांच्याकडे पाहिलं व गंभीर होत म्हणाली ” बाबा मला बाहेर एक बाई तिच्याकडे बोलावत होती..” हे ऐकताच काही क्षण सर्वांच्या चेह-याचा रंग उडाला व सर्व आश्चर्यायाने तिच्याकडे पाहू लागले. त्यांचे ते चेहरे बघू एकाएकी इशिकाला हसू फुटलं व ती मनमोकळीे हसू लागली. ते पाहून सर्वजण आणखीनच भांबावले. “घाबरलात ना सगळे?….. अरे मी मुद्दाम म्हणाले…. फिरकी घेतली सर्वांची … फसलात ना सगळे?” आणि इशिका पुन्हा जोरजोरात हसू लागली. “इशु … तू तर धस्संच केलंस बघ काळजात आमच्या ” तिची आई तिच्या जवळ येत म्हणाली. “आमचं बाळ जोकही करायाला शिकलं की” तिचे बाबा म्हणाले. “तू चल घरी … मग बघ कशी तुझी फिरकी घेतो ती ” तिचा भाऊ म्हणाला. “आई-बाबा, दादा…. तुम्ही सर्वजण खरंच माझी काळजी करू नका आता …. बरी झालेय मी आता … I’m ok now…” इशिका म्हणाली. मग तिच्या आईने तिचं सामान आवरायला मदत केली व तिची बॅग हातात घेऊन तिचा भाऊ बाहेर पडला. काही वेळातच तिचे बाबा डॉक्टरांच्या केबीनमधे होते. “डॉक्टर … तुमच्या प्रयत्नांमुळेच आज आमची मुलगी बरी झालीय… नाहीतर तिच्या बाबतीत घडलेल्या घटनांमुळे आम्ही तर आशाच सोडून दिली होती.” इशिकाचे वडिल म्हणाले. “हे बघा … आम्ही जे काही केलं ते आमचं कर्तव्यच होतं… पण आम्हाला तुम्हीही मदत केलीच की… आणि तसही इशिकाची अवस्था एवढीही वाईट न्हवती कि तिच्यावर उपचार करणं कठीण व्हावं” डॉ. विकास म्हणाले. “इशिका आता पुर्णपणे बरी झालीय… तरीही काही प्रॉब्लेम असेल तर प्लिज तिला घेऊन या… तसं इशिकाशी बोलल्यानंतर समजूदार वाटली… गोड मुलगी आहे ती.” डॉ. दिपाली हसून म्हणाल्या. इशिका हॉस्पिटलच्या गेटबाहेर पडली, तिचा भाऊ टॅक्सी शोधण्यासाठी पुढे गेला. आई-बाबा पुढे व इशिका त्यांच्या मागोमाग सुमनबरोबर चालत होती. “इशु!! ” आवाज कानावर पडताच इशिकाने मागे वळून पाहिलं.अर्णव तिच्याकडे प्रेमाने पाहून हसत होता. इशिका काही क्षण त्याच्याकडे पहातच राहिली, त्याला पाहून नकळत तिच्या डोळ्यातून अश्रू झरले. ते पहाताच अर्णवने तिला हातानेच नाही असं सांगितलं, इशिकाने हळूच डोळे पुसले व हसली. अर्णवही हसला, तिला हात दाखवून बाय करत हवेत विरून गेला तसं डोळे पुसत इशिकाने मान फिरवली. “इशु.. काय झालं गं ” सुमनने विचारलं. “काही नाही गं असंच..चल… निघूयात” इशिका म्हणाली, व दोघी पुढे चालू लागल्या.
*** समाप्त ***
आज अर्णव आणि इशिका मरीन ड्राईव्हला आले होते फिरायला, गेल्या ४ महिन्यांपासून ते एकमेकांना ओळखत होते, अर्णव भेटल्यापासून तर इशिकाचं आयुष्याच बदलून गेलं होतं. एक perfect lifepartner भेटल्याचा आनंद नेहमी तिच्या चेह-यावर असायचा, अन् त्याचंही तिच्यावर तितकंच प्रेम…, दोघेही भेटले कि आजूबाजूच्या जगाचं तर भानंच रहात नसे दोघांना, मग ती नुसती बडबडत रहायची अन् हा तितकच मन लावून सगळं ऐकत रहायचा आणि आजूबाजूचे लोक मात्र नुसते विचित्र नजरेने बघत रहायचे. आजही ते भेटले असेच.. मस्तपैकी पावसाळ्याचे दिवस होते, वातावरण थंड होतं त्यात जवळचं रस्त्याच्या पलीकडे एका हातगाडीवर एक माणूस ” भाजलेलं कणीस ” विकत होता. ते पाहून इशिकालाही ते खाण्याचा मोह नाही झाला तरंच नवल. “hey अर्णव, ते बघ ना … तिथे भाजलेलं कणीस विकतोय तो माणूस … ए मलाही खावसं वाटतंय रे … घेउया का? …. आणि तसंही…. वातावरण पण मस्त जमलंय रे. बघ ना.. नूर भी है। दस्तूर भी है। और साथ में एक हमसफर भी है। ..” आणि ती त्याला डोळा मारून हसू लागली. “तिचं बोलणं ऐकून त्यालाही हसू आलं. “ओय होय… बडी शायरीयाँ हो रही है” तो हसला, तशी तीही लाजली तो, “ok मॅडम, आप का हूक्म सर आखों पर…. तू बस इथेच, मी आलोच घेउन ” आणि तो तिथून उठला. इशिकाने काहीवेळ त्याच्या पाठमो-या आकृतीकडे पाहीलं, मग ती समोर पसरलेल्या त्या अथांग समुद्राकडे पाहू लागली. काही वेळाने तिने सहज मागे पाहिलं तर अर्णव कणीस घेउन रस्ता cross करत होता, रस्ता cross करताना तो तिच्याकडेच पाहून हसत होता मग तिनेही त्याला smile दिली. इतक्यात करकचून ब्रेक दाबण्याचा आणि “धाड्ड्ड ” मोठा आवाज झाला, अन् अर्णव जवळ जवळ पाच-सहा फूट उडून जोरात खाली आदळला, क्षणात त्याच्याभोवती रक्ताचं थारोळं जमा झालं, एका भरधाव कारने त्याला उडवलं व तितक्याच सहजपणे निघूनही गेली, तिच्या मागोमाग अनेकांच्या ओरडण्याचे आवाजही आले… सगळीकडे एकच हल्लकल्लोळ माजला, इशिकाच्या डोळ्यांसमोर काहीच क्षणात हा सगळा प्रकार घडला. काही क्षण ती नुसती मख्ख डोळ्यांनी समेरचं दृश्य पहात बसली …अन् अचानक “अर्णव ” असं ती जोरात किंचाळली आणि रस्त्याकडे धावत सुटली…. गर्दीतून वाट काढत ती पुढे आली आणि अर्णवला रक्ताच्या थारोळ्यात पाहून तिथेच पुतळ्यासारखी कोसळली अन् लोकं तिच्याकडे पहात राहीले. इशिका ह़ॉस्पिटलच्या एका वॉर्डमधल्या बेडवर निश्चल पडून होती. डोळे सताड उघडे होते… व त्यातून एकसारखे अश्रू वहात होते.. पण …हालचाल मात्र काहीच न्हवती… एखाद्या निर्जीव प्रेतासारखी तिची अवस्था झाली होती…. आजूबाजूला तिचे आई-वडील व भाऊ होता.त्यांच्यांही डोळ्यातले अश्रू थांबता थांबत न्हवते…. त्यांचं डॉक्टरांशी बोलणं चालू होतं….
इकडे इशिका बेडवर पडून होती….. इतक्यात एक सावली तिच्या जवळ सरकू लागली.. तशी इशिका हालचाल करण्यासाठी धडपड करू लागली… पण तिला हातपायांची हालचाल करता येत न्हवती….तिचा आवाजही बाहेर पडत न्हवता…. हळूहळू ती सावली तिच्या जवळ आली आणि तिने इशिकाच्या अंगावर झेप घेतली….. तशी इशिकाची किंकाळी सगळ्या रूममधे घूमली. इशिकाच्या आयुष्यातलं हे दुर्दैवी चक्र गेल्या १ वर्षापासून सुरू झालं होतं, त्याचीच परीणीती आता तिच्या ह्या अवस्थेत झाली होती. गेल्या वर्षभरात असं काय घडत होतं …तिच्या आयुष्यात काहीतरी विचित्र वादळ मात्र नक्कीच उठलं होतं ज्याला ती एकटीच तोंड देत होती.
याची सुरवात झाली १ वर्षापुर्वी… इशिकाला वाचनाचा खुप छंद होता…. ती वेगवेगळ्या प्रकारची पुस्तकं वाचायची पण त्यातल्या त्यात तिला भयानक कथा वाचायला खुप आवडायच्या….लहानपणी तिची आज्जी तिला नेहमी गोष्टी सांगायची … पण आता तिने पुस्तकांनाही स्वत:चे मित्र बनवले… पण तिची एक मैत्रिण होती सुमन….लहानपणासून ते कॉलेजपर्यंत दोघींचीही घट्ट मैत्री होती…. मग कॉलेजला आल्यानंतरही ती कुणामधे जास्त मिसळत न्हवती….शक्यतो ती सर्वांपासून अलिप्त रहाण्याचा प्रयत्न करायची …पण तिचा स्वभाव मात्र शांत होता. त्यामुळे मित्रमैत्रिणींबरोबर तिचं बाहेर जाणं कमीच व्हायचं.. जास्तीतजास्त वेळ ती वाचनातच घालवायची. पण गेल्या काही दिवसांपासून तिला चित्रविचित्र स्वप्न पडत होती ज्याकडे ती कटाक्षाने दुर्लक्ष करत होती. एकदा ती कॉलेजला गेली होती. लेक्चरमधे बसण्याचे तिचे मन करत न्हवते, त्यामुळे तिने व सुमनने कॉलेजपासून जवळच असलेल्या समुद्रकिना-यावर जायचे ठरवले .. दोघीही निघाल्या.. दिवसभर फेरफटका, गप्पा मारता मारता कधी दिवस मावळला कळलेच नाही … असंच दोघीही तिथल्या कट्ट्यावर दोघी गप्पा मारत बसल्या होत्या…. इतक्यात तिथे आरडाओरड सुरू झाली….. पोलिसांच्या व्हॅनचा सायरण वाजू लागला…. पोलिसांनी सर्वांना तिथून हटवण्यास सुरवात केली. इशिकाही सुमनबरोबर तिथून घाईघाईत निघाली… तरीही काय झालं हे पहाण्यासाठी दोघी तिथेच थांबले.. एका माणसाने समुद्रात उडी घेऊन आत्महत्या केली होती….तेवढ्या गर्दीतूनही इशिकाने पाहिले की त्या माणसाचं प्रेत पोलिसांनी किना-यावर आणून ठेवले होते…..अंधार पडला होता आता दोघींनी घरी जाण्यासाठी लगबग केली…तिथून पुढे आल्यानंतर दोघी आपली ट्रेन पकडण्यासाठी प्लॅटफॉर्मवर आल्या. “इशिका तुझ्या घरून अजून कसा कॉल कसा नाही आला गं …” सुमन सहज म्हणाली , त्याचवेळी इशिकाच्या लक्षात आले की तिचा मोबाईल ती घटनास्थळी विसरून आली होती… ती सुमनला म्हणाली, “ohh गॉड …सुमन अगं मला वाटतं माझा मोबाईल तिथेच राहिला घाईघाईत ” “What!!… अगं कशी काय विसरलीस… तिथे तर पोलिसांनी मनाई केलीय जाण्यासाठी ….आणि अंधारही खुप झालाय.. तुला वाटतं का तुझा मोबाईल अजूनही तिथे असेल” सुमन गोंधळून म्हणाली. ” हो अगं पण, atleast बघून तरी येउयात ना गं, मला खुप टेन्शन आलंय… ” “तुला नसेल यायचं तर राहू देत मीच जाते एकटी” इशिका म्हणाली.
” १ मिनीट … जास्त हूशार नको बनूस मीपण येते चल” सुमन म्हणाली. दोघीही कश्याबश्या तिथे पोहोचल्या, संपुर्ण area ओस पडला होता… कुणीच न्हवतं तिथे… पोलिसांनी तिथलं प्रेतही नेलं होतं … पण तरीही दोघींच्या मनात त्या विचाराने धाकधूक होतीच..इशिकाचा मोबाईल काही मिळाला नाही पण अचानक तिला असं जाणवलं कि तिथल्या कठड्याच्या पलिकडून कुणीतरी त्यांना रोखून पहातंय… इशिकाने त्या दिशेने पहाताच … तिला दिसले कि एक विचित्र चेहरा …. चेहरा न्हवताच तो काहीतरी विचित्रच होतं ते त्याचे हिरवेगार डोळे तिला गुंग करू पहात होते, इतक्यात सुमनने तित्या हाताला झटका दिला. ” इशु … इथे तुझा मोबाईल काही दिसत नाहीये … चल जाउ आपण … मला खुप भिती वाटतेय इथे” सुमन तिला खेचत होती पण “अगं ए इशु चल ना आता काय पहातेयस तिकडे?” सुमन वैतागली होती.सुमनच्या हिसका देण्याने ती भानावर आली आणि ओरडली,” सुमे … पळ ते बघ त्या कठड्याच्या पलिकडे काहीतरी आहे “…हे ऐकताच दोघीही तिथून पळत सुटल्या, ते जे काही होतं ते त्यांचा वेगाने पाठलाग करत होतं. अचानक दोघी एका हॉस्पिटलमधे शिरल्या. पण संपूर्ण हॉस्पिटल सामसूम होतं, दोघीही पळता पळता हॉस्पिटलच्या तिस-या मजल्यावर आल्या, दोघींनाही पळून पळून धाप लागली होती, त्यामुळे त्या एका भिंतीचा आधार घेउन उभ्या राहिल्या. काही क्षणानंतर त्यांच्या लक्षात आलं कि त्या मजल्यावर पूर्णपणे अंधार पसरला होता, एक भयाण शांतता पसरली होती तिथे, पण एका वॉर्डसमोर एक ट्यूबलाईट चालू होती पण तीसुद्धा शेवटच्या घटका मोजत असल्यासारखी बंद-चालू होत होती, त्यामुळे ‘च्चर्र्र्र्र् च्चर्र्र्र’ असा आवाज येत होता. इतक्यात दोघींच्या कानावर एका लहान मुलीचा विचित्र आवाज पडला,
“Johny Johny! … yess papa, Eating.. suger?.. no papa……”
दोघींची नजर त्या लाईट चालू असलेल्या वॉर्डकडे गेली, तर एक साधारण ५-६ वर्षाची मुलगी हळूहळू त्यांच्या दिशेने येत होती, तिचे केस विस्कटलेले व मोकळे सोडलेले होते, तिने गुडघ्यापर्यंत फ्रॉक घातलेला होता. अंधारामुळे फक्त तिची आकृती दिसत होती, त्या मिनमिनत्या ट्यूबलाईटचा प्रकाश जेव्हा तिच्या चेह-यावर पडला तेव्हा त्यांनी पाहिले कि तिचा एक डोळा फुटलेला होता व संपूर्ण चेहरा रक्ताने माखला होता. पण ट्यूबलाईटच्या प्रकाशाच्या प्रत्येक झोताप्रमाणे ती कविता म्हणत त्यांच्या जवळ जवळ येत होती…..ते पाहून आता दोघीही थरथर कापू लागल्या.. मग अचानक ती मुलगी त्यांच्या पुढ्यात येऊन थबकली आणि…
“Open your mouth? हा हा हा …”
अशी किंचाळली व आपले दोन्ही हात त्यांच्या दिशेने पुढे केले, तश्या दोघीही किंचाळल्या व पुन्हा खालच्या दिशेने पळत सुटल्या. पुढे इशिका व मागोमाग सुमन दोघी धावत होत्या. पहिल्या मजल्यावर आल्यावर इशिकाने मागे वळून पाहिलं तर सुमन तिच्या मागे न्हवतीच .. आता मात्र तिचा धीरच खचला,” सुमन!!!!… सुमन!!! कुठेयस तू प्लिज आवाज दे ना गं …… सुमन!!! … सुमन!!! ” इशिका ओरडत होती. पण तिला सुमनचा काहीच प्रतिसाद मिळाला नाही. इतक्यात समोर वरच्या पाय-यांवर तिला पुन्हा तिच मुलगी मोठमोठ्याने हसताना दिसली तशी इशिका पुन्हा खाली धावत सुटली. ह़ॉस्पिटलच्या लॉबीमधे येताच इशिका कुणालातरी धडकली, समोर पाहिले तर इन्सपेक्टर रणजीत आणि काही पोलीस शिपायांबरोबर नुकतेच आत आले होते. “काय झालं मॅडम?…तुम्ही एवढ्या का घाबरलेल्या दिसताय?” इन्सपेक्टर रणजीत ” म्हणाले. “प्लिज…इन्सपेक्टर sir…help me …म.. माझी मैत्रीण सुमन … तत..ती गायब झाली …अचानक … तिथे एक लहान मुलगी …रक्त ..” इशिका हात जोडून रडून त्यांना विनवणी करत होती. “Ok…. हे बघा तुम्ही प्लिज शांत व्हा आणि सगळं काही सविस्तर सांगा मला… आणि एवढ्या रात्री तुम्ही एकट्या इथे कुणाला भेटायला आलात?” रणजीतनी विचारलं “एकटी न्हवते हो मी… सांगितलं ना मी कि माझी मैत्रिण सुमन होती माझ्याबरोबर..” आणि तिने सगळी घटना त्यांना सविस्तर सांगितली. “ok तुमतं जर असंच म्हणणं आहे तर आपण वरच्या मजल्यावर जाऊन बघू
….. शिंदे तुम्ही चला आमच्याबरोबर… मॅडम चला प्लिज” रणजीत म्हणाले. मग ते तिघेही तिस-या मजल्यावर गेले. पण त्यांना तिथे कुणीच दिसलं नाही.. शिवाय तिथे तिन-चार लाईटस् हि on होत्या. आता मात्र इशिका पुरती गोंधळली, काय आणि कसं बोलावं हेच तिला कळत न्हवतं. “बघितलं मॅडम इथे कुणीच नाहिये…. तुम्ही एकट्याच होतात” रणजीत म्हणाले. नंतर ते तिघेही खाली आले, इशिका अजूनही संभ्रमावस्थेत होती, “आणखी एक मॅडम… मघाशी तुम्ही मला सांगितलंत की तुम्ही हॉस्पिटलमधे आलात तेव्हा इथे कुणीच न्हवतं…पण जरा तुम्हीच पहा.. डॉक्टर,नर्स,वॉर्डबॉय,पेशंट सर्वच तर आहेत इथे..” रणजीत . तिने आजूबाजूला पाहिले तर खरंच सर्वजण होते. तिथे आता मात्र तिचं डोकं चक्रावलं होतं , ती तिथेच चक्कर येउन पडणार इतक्या रणजीतने तिला सावरलं, ती बेशुद्धच होती. मग तिच्या बॅगेतल्या कॉलेजच्या identy card वरून त्यांनी तिच्या घरचा पत्ता घेतला व तिला घरी नेउन सोडलं व घडला प्रकारही तिच्या घरच्यांना सांगितला, एकतर तिच्या घरचे तिला एवढा उशीर झाल्यामुळे व त्यात तिचा मोबाइल नंबर लागत नसल्यामुळे चिंतेत होते वरतून हे सर्व ऐकून त्यांना आणखीनच चिंता वाटू लागली. सकाळी इशिका उठली सकाळचे ९.०० वाजले होते. तेव्हा तिची आई तिच्या जवळ येउन बसली. “इशु बाळा बरं वाटतंय का आता?” आईने विचारलं “हो… पण मी घरी कशी….” इशुने दोन्ही हातांनू डोकं गच्च पकडलं, तेव्हा तिच्या आईने रात्रीचा सगळा प्रकार सांगितला व तिची समजूत घालू लागल्या व तिला कॉलेजला न जाण्याबद्दल सांगू लागल्या इतक्यात “काकी!!! इशु कुठेय… केव्हा आली ती हिरोइन ” सुमन ओरडतच हॉलमधून बेडरूमकडे आली, तर दोघी तिला समोर दिसल्या. इशिका तर तिला डोळे विस्फारूनच पहात बसली. “काय गं ए….. काल कॉलेजमधून अर्ध्यातूनच कुठे गायब झालीस गं हा …आणि अशी का पहातेयस माझ्याकडे भूत पाहिल्यासारखं?” सुमन म्हणाली. “सुमे…. तू बरी आहेस ना गं … त्या विचित्र लहान मुलीने तुला काही केलं तर नाही ना गं …. आणि मधेच कुठे गायब झालीस तू … मी किती घाबरले होते काल…” आणि इशिका रडू लागली. तिच्या बोलण्याने सुमन आणखीनच गोंधळली व इशिकाच्या आईकडे पाहू लागली तेव्हा त्यांनी डोळ्यांनीच शांत रहाण्याचा इशारा केला व इशिकाला म्हणाल्या. “इशु बाळा… अगं ती तु दिसली नाहिस म्हणून घरी निघून आली गं… मली विचारायलाही आली होती कि इशु घरी आली का म्हणून…. बरं चल ऊठ लवकर आवरून घे, अशीच बसणारेस का अंथरूणात?… ऊठ ऊठ …ए सुमन चल तू बाहेर सकासकाळी उगाच त्रास नको देऊस तिला… आणि हो ती तयार होईपर्यंत बस दोघींनी सोबतच नाश्ता करून घ्या” मग त्या सुमनला बाहेर घेउन आल्या व रात्रीचा सगळा प्रकार तिला समजावून सांगितला. “काकी … आपली इशु बरी आहे ना हो.. का वागली असेल ती असं” सुमन काळजीने म्हणाली. “हो गं… माहित नाही … पण जाऊ दे आता यावर जास्त नको बोलायला” आई म्हणाली. “हम्म्…” सुमन.
काही दिवस असेच निघून गेले. सगळं व्यवस्थित चाललं होतं , इशिकाही तो प्रसंग आता ब-यापैकी विसरली होती. एक दिवस अचानक इशिकाच्या बाबांना गावावरून फोन आला, तिच्या आई-बाबा दोघांनाही २-३ दिवसांसाठी गावी जावे लागणार होते. तिच्या बाबांनी तिच्या आईलाही तसं सांगितल्यावर, तिच्या आईला इशिकाची काळजी वाटू लागली. “आई-बाबा तुम्ही नका काळजी करू…तुम्ही जा गावी… मी काळजी घेईन तिची आणि २-३ दिवसांचाच तर प्रश्न आहे ना… शिवाय तिची मैत्रीण सुमनही आहेच की” इशिकाच्या मोठ्या भावाने आई-बाबांची समजूत घातली. मग हो-नाही करत ते गावी निघून गेले. इकडे दुस-या दिवशी रात्रीचे किमान १०.३० वाजले होते. इशिका असंच नेहमीप्रमाणे पुस्तक वाचत बसली होती, तिचा भाऊ बाहेर हॉलमधे कम्प्युटरवर काही काम करत बसला होता. इकडे इशिका पुस्तक वाचण्यात मग्न होती इतक्यात तिला जाणवलं कि तिच्या कानांजवळ कुणीतरी जोरजोरात श्वास घेतंय, त्या श्वासांची गरम उबही तिला मानेवर जाणवत होती. तिने झटकन मागे वळून पाहिलं पण तिथे कुणीच न्हवतं. ती पुन्हा पुस्तक वाचू लागली तर पुन्हा तिला हमसून हमसून रडण्याचा आवाज आला. इशिकाने पुन्हा घाबरून आजूबाजूला पाहिलं तर समोर तिला एक आकृती आकार घेताना दिसली, ती मुलगी गुडघ्यात तोंड लपवून रडत होती, हळूहळू तिचं रडणं आता बीभत्स वाटू लागलं. इशिका थरथर कापू लागली, तिला दरदरून घाम फुटला. इतक्यात अचानक रूममधल्या लाईटस् , चालू-बंद व्हायला सुरवात झाली त्यामुळे इशिका आणखीनच भांबावली. तिला उठून बाहेर पळून जायचं होतं , पण तिला तिथून हलताही येत न्हवतं. मग तिने पुन्हा घाबरून समोर पाहिलं तर त्या मुलीने हळूहळू स्वत:ची मान वर केली अन् इशिकाला तिचा चिरा पडलेला व रक्ताळलेला चेहरा दिसला. ती मुलगी आता रडता रडता अचानक जोरजोरात हसू लागली, तशी इशिका जोरात किंचाळली. तिचा भाऊ धावतंच तिच्या रूममधे आला. “इशु काय झालं …. का ओरडलीस ..इशु!! .. अगं शोना बोल काहीतरी.” तिचा भाऊ तिला सावरत म्हणाला. इशिकाने हळूच समोर बोट करून इशारा केला तर त्याने पाहिले कि समोर आरश्यात ते दोघेच दिसत होते. “इशु कुणी नाहीये तिथे, फक्त आरसा तर आहे तिथे …बघ जरा.” तो म्हणाला “नाही रे दादा… आता तित.. तिथे एक मुलगी बसून रडत होती… तिच्या संपूर्ण चेह-यावर रक्त होतं… मग ती हसायला लागली … दादा ” इशिका भेदरलेल्या आवाजात त्याला सांगत होती. “अगं पण तिथे कुणीच नाहिये.. हे बघ तू इथे एकटी बसली होतीस कि नाही … त्यामुळे कदाचित तुला भास झाला असेल…. चल शांतपणे झोप आता.. रात्रही खुप झालीय..उगाच जागरण नको करूस” तिचा भाऊ म्हणाला. मग त्याने तिला झोपवलं व तिच्या डोक्यावरून हाथ फिरवू लागला. “दादा.. तू इथेच बस माझ्याजवळ … जाऊ नकोस कुठे” इशिका त्याचा हाथ धरत म्हणाली. “हो गं ..नाही जात मी कुठे ..इथेच आहे मी बघ” तिचा भाऊ तिच्या डोक्यावरून हाथ फिरवत म्हणाला. डोळे मिटलेल्या पण घाबरलेल्या इशिकाकडे पाहून अचानक त्याच्याही डोळ्यात टचकन पाणी आले. आई-बाबांना उगाच तिकडे टेंन्शन येईल म्हणून त्याने आई-बाबांनाही यातले काहीच सांगितले नाही. पण वरवर दिसणारा हा प्रकार किती गूढ आणि भयानक होता, याची कुणालाच तिळमात्र कल्पना न्हवती. पुन्हा सर्वकाही सुरळीत झाले. नाही म्हटले तरी इशिका आता पहिल्यापेक्षाही जास्त गप्प गप्प व एकटी राहू लागली. तिच्या या वागण्याने तिच्या कुटुंबाला आता तिची जास्तच काळजी वाटू लागली. पण काही दिवसांनी पुन्हा अशीच एक घटना घडली ज्यामुळे इशिका पुन्हा भितीच्या गर्तेत अडकली. संध्याकाळी कॉलेजवरून घरी येताना वाटेत तिला एक विरळ रहदारी असणारा रस्ता लागायचा, तिथून येताना नेहमी तिच्याबरोबर तिची मैत्रीण सुमन असायची, पण आज तीही इशिकाबरोबर न्हवती. त्यामुळे आज तिचा भाऊ तिला बाईक घेउन न्यायला येणार होता पण त्याला उशीर झाल्यामुळे इशिका एकटीच निघाली होती. हळूहळू अंधारही पडू लागला होता, अचानक तिला तिथे एका घरातून भांडण्याचे व रडण्याचे आवाज येऊ लागले. तिला आश्चर्य वाटलं कि जर या ठिकाणी हे घर होतं तर मग याआधी तिला कधीच कसं दिसलं नाही. पण तरीही तिने तिथे काय चाललंय हे बघण्याचा निर्णय घेतला. ती हळूहळू दबकत त्या घराजवळ गेली तसे घरातले आवाज थांबले. ती हळूच त्या घराच्या खिडकीतून डोकावली तर आत संपुर्ण अंधारच अंधार होता, तिथे कुणीच न्हवतं. अचानक तिच्या खांद्यावर कुणीतरी हाथ ठेवला, तसं तिने घाबरून झटकन मागे वळून पाहिलं तर समोर एक पांढरीफट्ट बाई उभी होती. तिचं डोकं फुटून त्यातून रक्त येत होतं व तेच रक्त तिच्या संपूर्ण साडीवर ओघळत होतं, त्या बाईने इशिकाचा गळा दाबण्यासाठी हाथ पुढे केले, हे पाहून तर आता इशिकाचाच चेहरा पांढराफट्ट पडला. व ती जोरात किंचाळून तिथेच बेशुद्ध पडली. काही वेळातच तिचा भाऊ तिला नेण्यासाठी म्हणून त्याच रस्त्याने येत असताना.. त्याला रस्त्याच्या कडेला कुणीतरी पडलेलं दिसलं त्याने बाईकच्या हेडलाईटच्या प्रकाशात नीट पाहिलं तर इशिका तिथे बेशुद्ध पडलेली दिसली.. त्याने लागलीच बाईकवरून उतरून तिच्या बॅगेतली पाण्याची बाटली काढली व थोडं पाणी तिच्या तिच्या चेह-यावर शिंपडलं तशी इशिका हळूहळू शुद्धीवर येउ लागली. मग त्याने तिला पाणी पाजलं. तिला थोडी तरतरी येताच ती बोलण्याचा प्रयत्न करू लागली तसं त्याने तिला शांत केलं व घरी घेउन गेला. इशिकाला घरी आणल्यानंतर सहाजिकच घडला प्रकार सर्वांनाच कळला. आता मात्र इशिकाबरोबर घडणा-या या घटना घरात सर्वांच्याच चिंतेचा विषय बनला होता. इशिकाच्या आईला हा सगळा अमानवीय प्रकार वाटत होता तर तिच्या वडिलांना या असल्या गोष्टींवर विश्वास न्हवता. त्यामुळे त्यांना शांत बसण्याशिवाय पर्यायच न्हवता पण मुलीच्या काळजीने आतल्याआत त्या अस्वस्थ होत होत्या. काही दिवसांनी पुन्हा सगळं सुरळीत झालं. जवळ जवळ २-३ महिने सगळंच व्यवस्थित चाललं होतं. आता सर्वांची चिंता कमी झाली होती , आणि एक दिवस इशिकाच्या आयुष्यात “अर्णव” आला. तिच्यावर जिवापाड प्रेम करणारा, विश्वास ठेवणारा, तिला समजून घेणारा. त्याचं तिच्या आयुष्यात येणंही चमत्कारीकच होतं पण ते जे काहि होतं त्या इशिका खुप खुश होती. गेल्या काही महिन्यात जे काहि तिच्या बाबतीत घडलं त्यातून ती ब-यापैकी सावरली होती. थोड्याच दिवसात दोघांनी संपुर्ण आयुष्यभराची स्वप्न पाहिली होती. पण त्या स्वप्नांनाही अशी नजर लागेल याचा तिने स्वप्नातही विचार केला न्हवता.
आता गेल्या १ महिन्यांपासून इशिका हॉस्पिटलमधे होती. अन् ते हॉस्पिटल होतं “सर्वोदय मनोरूग्नालय” डॉ. दिपाली व त्यांचे सहकारी डॉ. विकास यांच्या मार्गदर्शनाखाली इशिकाची ट्रीटमेंट सुरू होती. या दरम्यान त्यांनी तिच्या घरच्यांकडून बरीच माहिती घेतली होती. आता डॉ. दिपाली, डॉ.विकास यांच्या समोर इशिकाचे आई-बाबा व भाऊ बसलेले होते. “डॉक्टर नक्की काय झालंय आमच्या मुलीला….. काही भूतबाधेचा प्रकार नाही ना हो…..” इशिकाची आई अगतिकतेने बोलत होती. “हे बघा मॅम तुम्हाला वाटतंय तसं काहीच नाहीये ….. इशिकाच्या बाबतीत जे काही घडलं , तो सगळा एका भासाच्या मानसिक रोगाचा प्रकार आहे…याला आमच्या मेडीकल भाषेत “स्किझोफ्रेनिया” म्हणतो.” डॉ. विकास म्हणाले. “काय?!!” तिचे बाबा आश्चर्यचकित झाले. “हो… या आजारात पेशंटला सतत भास होत रहातात, वेगवेगळे आवाज ऐकू येतात, त्यांच्या आसपास सतस कुणातरी वावरतं असं त्यांना वाटतं, काही काळाने हे पेशंट स्वतःचंच असं एक काल्पनिक विश्व तयार करतात व त्यातच वावरतात….इशिकाच्या बाबतीतही बहूदा असंच काहीतरी झालं असण्याची दाट शक्यता आहे.” डॉ. दिपाली यांनी माहिती सांगितली. “पण हे कसं शक्य आहे डॉक्टर, इशिका आम्हा सर्वांसोबत नेहमीच नॉर्मल वागत आलीय.. म्हणजे आम्हाला तसं काही..कधी..जाणवलंच नाही हो… फक्त त्या काही घटना सोडल्या तर….हल्ली फक्त ती जास्त एकलकोंडी झाली होती….आणि हा अर्णव जो कुणी आहे त्याच्याबद्दल तर आम्हाला काहीच माहित न्हवतं ” तिचे बाबा म्हणाले. “ok …. तुमचं म्हणणं बरोबर आहे मि. शेलार….कारण इशिका अजून त्या स्टेजला पोहोचलेली नाहिये” डॉ. विकास म्हणाले. “पण हे सगळं कसं काय झालं डॉक्टर?…आम्ही तर खुप जपतो हो तिला..” इशिकाची आई म्हणाली. “हम्म… ok मि. & मिसेस शेलार आता मी जे काही सांगतेय ते नीट आणि लक्षपुर्वक ऐका… इशिकाच्या बाबतीत या गोष्टींची खरी सुरवात झाली ती तिच्या लाडक्या आज्जीच्या मृत्यूने…. तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे इशिका तिच्या आज्जीची खुप लाडकी होती…. त्यामुळे सहाजिकच ती खुप तिच्या आज्जीशी imotionally attached होती… आणि म्हणूनच जेव्हा तिच्या डोळ्यांसमोर तिच्या लाडक्या आज्जीचा accident झाला …तो धक्का ती सहजासहजी सहन करू शकली नाही…..त्या लहान वयात ते तिला पचवनं हि कठीण होतं..त्यामुळे ती स्वतःला असुरक्षित वाटून घेऊ लागली… त्यानंतर तिने स्वतःला एकटं करून घेतलं… ज्यामुळे तिच्या मानातल्या त्या असुरक्षिततेच्या भावनेला आणखी खतपाणी मिळालं…. हळूहळू तिने पुस्तकांना आपले मित्र बनवलं पण त्यातही तिला भयानक कथा वाचण्याचा छंद असल्याने त्यातली एक एक भिती तिच्या मनात रूजत गेली…. पुढे त्याचंच पर्यावसन तिला होणा-या या अमानवीय वाटणा-या भासांमधे झालं….. आणि …..”अर्णव”चं म्हणाल तर…….”
“तर ..काय… डॉक्टर?” इशिकाच्या भावाने विचारलं “हो ..सांगते..”अर्णव”चं म्हणाल तर……. तिला भेटलेला हा तिचा प्रियकर… “अर्णव” हाही एक भासंच होता…..” डॉ.दिपाली म्हणाल्या “काय!!!…हे कसं शक्य आहे डॉक्टर? ” तिचे बाबा आश्च्याने म्हणाले. “कारण तुमच्याकडे चौकशी करतानाच मी तिच्या मैत्रिणीला म्हणजे सुमनलाही भेटले व तिच्याशी बोलले एवढंच नाहीतर मी इशिकाशीही संवाद साधला …. खुद्द इशिकाच्या मोबाईलमधले फोटोज पाहिले, जे तिच्या म्हणण्यानुसार तिने अर्णव बरोबर काढले होते… पण जेव्हा तेच फोटोज आम्ही पाहिले तर त्यात फक्त आणि फक्त इशिकाच होती…त्यातूनच मला अशी शंका आली कि इथे कुठेतरी काहीतरी गडबड आहे …कारण तिने मला हे सांगितलं कि “अर्णव” तिच्याबरोबर असतो मात्र कुठून येतो?..कुठे जातो? …इतकंच काय तर त्याच्याबद्दल व तो कुठे रहातो हेही तिला माहित न्हवतं….मग मी तिने वर्णन केलेल्या details नुसार त्याचं स्केच बनवून घेतलं….. हे पहा हे ते बनवलेलं स्केच.” डॉ. दिपालींनी एक स्केच इशिकाच्या आई-वडीलांसमोर ठेवलं,”आता तुम्ही सांगा या व्यक्तीला तुम्ही कधी पाहिलंत का? ” “नाही हो…आम्हीही याला आत्ताच बघतोय” तिची आई म्हणाली. “त्या भयानक गोष्टींच कळलं पण हा “अर्णव”? … त्याचा भास कसा काय आणि त्याचं accident तिच कशी काय कल्पू शकते?” तिचे बाबा म्हणाले.
“सांगते…..हि काही इशिकाच्या वाचनातील पुस्तकं पहा जी मला तुम्हीच आणून दिली होती… यातली काही पुस्तकं हि भयकथेची आहेत…. इशिकाच्या बाबतीत घडलेल्या घटना काहिश्या या पुस्तकांतील कथांशी साधर्म्य साधणा-या आहेत….. ” डॉ. दिपालींनी काही पुस्तकं इशिकाच्या आई-बाबांसमोर ठेवली, “आणि हे एक पुस्तक…. ह्यात भयकथा नाही पण एक प्रेमकथा आहे…. ह्या कथेच्याच माध्यमातूनच तिच्या मनातील जोडीदार म्हणजेच “अर्णव”चा तिच्या आयुष्यात प्रवेश झाला…. पण एका वळणावर मात्र तिच्या मनातील तिच्या आज्जीच्या आठवणी नकळत तिच्या आयुष्यात डोकावल्या याची तिला कल्पनाही न्हवती…. ज्याप्रमाणे तिची आज्जी तिच्या मनाच्या खुप जवळ होती, त्याचप्रमाणे “अर्णव”ही तिच्या मनाच्या खुप जवळ आला होता…. पण ज्याप्रमाणे एकाएकी तिची आज्जी एका भीषण अपघातात तिला सोडून गेली अगदी तसाच अपघात तिने “अर्णवच्या बाबतीतही पाहिला…आणि नेमकी हाच धक्का ती सहन करू शकली नाही…कारण हा तिच्यासाठी दुसरा मोठा मानसिक धक्का होता व त्यामुळेच ती या अवस्थेत पोहोचली. “डॉक्टर!! आता पुढे काय करायचं ठरवलंय तुम्ही? …आम्हाला आमची इशु परत हवीय…” “घाबरू नका … इशिका नक्की बरी होईल यातून पण ह्यासाठी आपल्याला तिला तिच्या या आभासी जगातून बाहेर काढावं लागेल.” डॉ. विकास म्हणाले. “पण ते कसं करणार डॉक्टर?” तिचा भाऊ म्हणाला. “आता जे काही सत्य मी तुम्हाला सांगितलं तेच सत्य तिलाही पटवून द्यायचं …. हे जरा कठीण आहे पण अशक्य नाही…. यात आम्हाला तुम्हा सर्वांची मदत लागेल…. तिच्या मनातली भिती, असुरक्षितपणाची भावना आपल्याला पूर्णपणे काढून टाकायची आहे…आणि जेव्हा हे शक्य होईल तेव्हाच इशु ख-या अर्थाने बरी होईल” डॉ. दिपाली इशिकाच्या कुटुंबीयांना धीर देत म्हणाल्या. ठरलेल्या उपचार पद्धतीने डॉ. दिपाली व डॉ. विकास यांनी इशिकाला हळूहळू विश्वासात घ्यायला सुरवात केली.. यात तिच्या घरच्यांनीही तिला धीर दिला… मग हळूहळू एक एक गोष्टी तिच्यासमोर उलगडल्या गेल्या , त्यावेळी इशिकाला मात्र एकामागोमाग धक्क्यांवर धक्के मिळत होते व तिला काही वेळेस ते सहन करणंही असह्य होत होतं त्यावेळेस डॉक्टर तिच्याशी बोलणं बंद करत असत. पण जेव्हा “अर्णव”चा विषय निघाला तेव्हा इशिकाच्या डोळ्यातले अश्रू सतत वहात होते…. त्याच्या आठवणींनी ती आणखीनच व्याकूळ झाली, पण डॉक्टरांनी तिनेच काढलेले फोटोज तिला दाखवून सत्य पटवण्याचा पुरेपूर प्रयत्न केला… काही दिवसांनंतर त्यांना त्यात यशही आलं अश्या प्रकारे जवळ जवळ १वर्षापर्यंत तिच्यावर उपचार सुरू होते.
१ वर्षानंतर….
इशिका हॉस्पिटलमधे तिच्या रूमच्या खिडकीत उभी राहून समोरच्या समुद्राकडे पहात उभी होती..सगळ्या गोष्टींचा नीट उलगडा झाल्यानंतर इशिकाला विचार करू लागली, तिला नेहमी प्रश्न पडायचा कि “अर्णवबरोबर असताना लोक तिच्याकडे विचित्र नजरेने का पहायचे?, कारण तेव्हा “तो” तेव्हा तिच्याबरोबर नसायचाच त्याचं असणं हा फक्त केवळ तिचा आभास होता. तरीही त्यात तिने सुख अनुभवलं होतं… असा विचार करता करता त्याच्या आठवणीने पुन्हा एकदा तिचे डोळे पाणावले.. पण ..आज तिला हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज मिळणार होता.. १ वर्षानंतर इशु बाहेरच्या जगात मोकळा श्वास घेणार होती. “इशु!!!” हाक ऐकून इशिकाची तंद्री भंग पावली व तिने मागे वळून पाहिलं. रूमच्या दरवाज्यात तिचे बाबा, त्यांच्या पाठोपाठ तिचा भाऊ, आई व तिची मैत्रिण सुमनही होती. सर्वांना एकत्र पाहू तिला फार आनंद झाला. “बाबा!! आई!!… दादा … सुमन तुम्ही सर्व!!.. केव्हा आलात? ” तिने आनंदी होऊन विचारलं . सुमनला तर पहाताच इशिकाने तिला मिठी मारली व दोघींच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले, या १ वर्षात आई-बाबा, भाऊ तर भेटायचेच पण सुमन मात्र भेटू शकली न्हवती कारण आपल्या लाडक्या मैत्रिणीला ती या अवस्थेत तिला बघवणारं न्हवतं पण आज ती मुद्दाम इशिकाला भेटायला आली होती. “इशु …बाळा.. कसला विचार करत होतीस गं खिडकीत उभी राहून?” तिच्या बाबांनी विचारले. इशिकाने त्यांच्याकडे पाहिलं व गंभीर होत म्हणाली ” बाबा मला बाहेर एक बाई तिच्याकडे बोलावत होती..” हे ऐकताच काही क्षण सर्वांच्या चेह-याचा रंग उडाला व सर्व आश्चर्यायाने तिच्याकडे पाहू लागले. त्यांचे ते चेहरे बघू एकाएकी इशिकाला हसू फुटलं व ती मनमोकळीे हसू लागली. ते पाहून सर्वजण आणखीनच भांबावले. “घाबरलात ना सगळे?….. अरे मी मुद्दाम म्हणाले…. फिरकी घेतली सर्वांची … फसलात ना सगळे?” आणि इशिका पुन्हा जोरजोरात हसू लागली. “इशु … तू तर धस्संच केलंस बघ काळजात आमच्या ” तिची आई तिच्या जवळ येत म्हणाली. “आमचं बाळ जोकही करायाला शिकलं की” तिचे बाबा म्हणाले. “तू चल घरी … मग बघ कशी तुझी फिरकी घेतो ती ” तिचा भाऊ म्हणाला. “आई-बाबा, दादा…. तुम्ही सर्वजण खरंच माझी काळजी करू नका आता …. बरी झालेय मी आता … I’m ok now…” इशिका म्हणाली. मग तिच्या आईने तिचं सामान आवरायला मदत केली व तिची बॅग हातात घेऊन तिचा भाऊ बाहेर पडला. काही वेळातच तिचे बाबा डॉक्टरांच्या केबीनमधे होते. “डॉक्टर … तुमच्या प्रयत्नांमुळेच आज आमची मुलगी बरी झालीय… नाहीतर तिच्या बाबतीत घडलेल्या घटनांमुळे आम्ही तर आशाच सोडून दिली होती.” इशिकाचे वडिल म्हणाले. “हे बघा … आम्ही जे काही केलं ते आमचं कर्तव्यच होतं… पण आम्हाला तुम्हीही मदत केलीच की… आणि तसही इशिकाची अवस्था एवढीही वाईट न्हवती कि तिच्यावर उपचार करणं कठीण व्हावं” डॉ. विकास म्हणाले. “इशिका आता पुर्णपणे बरी झालीय… तरीही काही प्रॉब्लेम असेल तर प्लिज तिला घेऊन या… तसं इशिकाशी बोलल्यानंतर समजूदार वाटली… गोड मुलगी आहे ती.” डॉ. दिपाली हसून म्हणाल्या. इशिका हॉस्पिटलच्या गेटबाहेर पडली, तिचा भाऊ टॅक्सी शोधण्यासाठी पुढे गेला. आई-बाबा पुढे व इशिका त्यांच्या मागोमाग सुमनबरोबर चालत होती. “इशु!! ” आवाज कानावर पडताच इशिकाने मागे वळून पाहिलं.अर्णव तिच्याकडे प्रेमाने पाहून हसत होता. इशिका काही क्षण त्याच्याकडे पहातच राहिली, त्याला पाहून नकळत तिच्या डोळ्यातून अश्रू झरले. ते पहाताच अर्णवने तिला हातानेच नाही असं सांगितलं, इशिकाने हळूच डोळे पुसले व हसली. अर्णवही हसला, तिला हात दाखवून बाय करत हवेत विरून गेला तसं डोळे पुसत इशिकाने मान फिरवली. “इशु.. काय झालं गं ” सुमनने विचारलं. “काही नाही गं असंच..चल… निघूयात” इशिका म्हणाली, व दोघी पुढे चालू लागल्या.
*** समाप्त ***