S
StoryPublisher
Guest
शेवटचा चान्स...
"स्वराताई, जरा इकडं बघा... ए पोरींनो, जरा बाजूला व्हा बरं पाच मिन्टं.." जयश्री ऑर्डर सोडतच खोलीत शिरली.
"काय गं जयु? तुझं काय आता मधेच?" स्वरानं आश्चर्यानं विचारलं. तिचे हात दंडापासून आणि पाय मांड्यांपासून मेंदीनं भरले होते.
"अवो, काय इशेष नाय.. जरा द्रिष्ट काडायची होती तुमची." जयश्री तिच्या जवळ जात कानात कुजबुजली.
"चल्.. तुझं आपलं काहीतरीच!" स्वरानं मानेला लाडीक हिसडा दिला.
"आत्ता!! येवडं लाजाय काय झालंय? द्रिष्टच काडायची म्हन्ले ना मी? कापडं काडायची म्हन्ले अस्ते तर..."
"जयु!! तुझ्या जीभेला काही हाड?"
"कुन्नाच्याच नस्तंय... बगू तुमच्या जीभंला हाय का..." जयश्रीनं आपलं तोंड स्वराच्या कानाजवळून ओठांजवळ आणलं.
"अगं तुला कुठं काय बोलावं तेवढंपण कळत नाही का?" जयश्रीपासून स्वतःला वाचवत स्वरा म्हणाली.
"सम्दं कळतंय मला.. आता गपगुमान द्रिष्ट काडून घेताय का म्या त्वांड उघडू?"
"नको बाई, चूक झाली. तुझ्याशी वादात जिंकणार आहे का मी? कर तुझ्या मनासारखं.." मग आपल्या मैत्रिणींकडं वळत स्वरा म्हणाली, "ए मनीषा, संगीता, अर्पिता, तुम्ही जरा पाच मिनिटं बाहेर व्हा बघू. जयुचं जरा महत्त्वाचं काम आहे माझ्याकडं..."
स्वरा आणि जयश्रीकडं संशयानं बघत तिघी काही न बोलता बाहेर निघून गेल्या.
"थांबा, दार लावून घेते." जयश्री त्यांच्या मागोमाग गेली.
"आता दार कशाला लावतेस? बोल ना असंच..."
"असंच न्हाई बोलता यायचं. थांबा..." दाराची कडी लावून जयश्रीनं बाहेरचा कानोसा घेतला. मग मागं वळत म्हणाली, "हं, आता बघू... अग्गो बाऽऽई.. अप्सराच दिस्ताय जनु! तुमचं गोरं-गोरं हात-पाय मेन्दीनं पार भरून टाकलं बघा तुमच्या मैतरणींनी.."
"बघ ना! मी फक्त हातावर आणि पायांवर काढा म्हणाले होते..." स्वरा तिच्याकडं तक्रार करत म्हणाली.
"इडा-पीडा टळो... आन् माज्या सोन्यासारक्या स्वराताईला लोकंडाचा लवडा मिळो!"
"ही असली कसली गं दृष्ट काढायची पद्धत तुझी? ह्यासाठी माझ्या मैत्रिणींना बाहेर घालवलंस का?"
"असू दे, असू दे. माजी पद्दत अशीच हाय. आन् तुमच्या त्या टवळ्या मैतरणींना चांगलंच वळकते मी. येकापेक्शा येक झवाड्या हैत रांडा..."
"एऽऽ असं काय बोलतेस, जयु?"
"मग कसं बोलू? तिघींचीबी लग्नं हून येक-दोन प्वार बी झालं.. पन कोन कुनाबरुबर झोपती आन् कोन कुनाला चडवून घेती त्ये मला इचारा!"
"अगं हळू बोल ना, बावळट! बाहेरच्याच खोलीत आहेत त्या. आणि तुला काय करायच्यात गं त्यांच्या चौकशा? कोण कुणाबरोबर झोपतंय आणि कोण कुणाबरोबर जागं राहतंय!"
"आसं कसं? आपल्याला म्हाईती नको? बरं त्ये जाऊ द्या. रातच्याला पार्टीचं नक्की हाय न्हवं?"
"हे बघ जयु, मी पार्टीला कधीच नाही म्हणाले नाही. पण तू उगाच नाही तो हट्ट धरू नकोस माझ्याकडं. मी तसलं काहीही करणार नाही. उद्या सकाळी आई-बाबा येणारेत पुण्यावरून. आज रात्री मी मनीषा, संगीता, अर्पिताला इथंच थांबायला सांगते. मस्त चिकन-बिकन मागवू, बियर पिऊ आणि झोपून टाकू. कसा वाटला प्लॅन?"
"छ्या::!! लैच बोगस प्लॅन हाय तुमचा. ह्ये बगा स्वराताई, मी सपष्टच सांगते. तुमचं नि माजं वय शेम हाय. तुम्ही शिकलेल्या हाय, नोकरी करून पैसं कमावताय, तुमचं येगळं जग हाय. तुमच्यात पोरीनं तिसाव्या वर्षी लगीन करनं काय इशेष नसंल. पर आमचं जग येगळं हाय. आमच्यात पंध्रा-सोळा झालं की पोरगी उजवून टाकत्यात. वीसची होईपतुर चालणारं येक आन् कडंवर येक ल्येकरु आस्तंय. म्या तीसपत्तुर माज्या आयबापाला कसं थांबवलंय माजं मला म्हाईत. पाच वर्षांपास्नं मी तुमच्याकडं कामाला हाय. पयलं सा म्हैनं सोडलं तर बाकीची चार-साडेचार वर्षं आपल्या दोघींमदी काय चाल्लंय त्ये इसरला काय तुम्मी?"
"स्वराताई, जरा इकडं बघा... ए पोरींनो, जरा बाजूला व्हा बरं पाच मिन्टं.." जयश्री ऑर्डर सोडतच खोलीत शिरली.
"काय गं जयु? तुझं काय आता मधेच?" स्वरानं आश्चर्यानं विचारलं. तिचे हात दंडापासून आणि पाय मांड्यांपासून मेंदीनं भरले होते.
"अवो, काय इशेष नाय.. जरा द्रिष्ट काडायची होती तुमची." जयश्री तिच्या जवळ जात कानात कुजबुजली.
"चल्.. तुझं आपलं काहीतरीच!" स्वरानं मानेला लाडीक हिसडा दिला.
"आत्ता!! येवडं लाजाय काय झालंय? द्रिष्टच काडायची म्हन्ले ना मी? कापडं काडायची म्हन्ले अस्ते तर..."
"जयु!! तुझ्या जीभेला काही हाड?"
"कुन्नाच्याच नस्तंय... बगू तुमच्या जीभंला हाय का..." जयश्रीनं आपलं तोंड स्वराच्या कानाजवळून ओठांजवळ आणलं.
"अगं तुला कुठं काय बोलावं तेवढंपण कळत नाही का?" जयश्रीपासून स्वतःला वाचवत स्वरा म्हणाली.
"सम्दं कळतंय मला.. आता गपगुमान द्रिष्ट काडून घेताय का म्या त्वांड उघडू?"
"नको बाई, चूक झाली. तुझ्याशी वादात जिंकणार आहे का मी? कर तुझ्या मनासारखं.." मग आपल्या मैत्रिणींकडं वळत स्वरा म्हणाली, "ए मनीषा, संगीता, अर्पिता, तुम्ही जरा पाच मिनिटं बाहेर व्हा बघू. जयुचं जरा महत्त्वाचं काम आहे माझ्याकडं..."
स्वरा आणि जयश्रीकडं संशयानं बघत तिघी काही न बोलता बाहेर निघून गेल्या.
"थांबा, दार लावून घेते." जयश्री त्यांच्या मागोमाग गेली.
"आता दार कशाला लावतेस? बोल ना असंच..."
"असंच न्हाई बोलता यायचं. थांबा..." दाराची कडी लावून जयश्रीनं बाहेरचा कानोसा घेतला. मग मागं वळत म्हणाली, "हं, आता बघू... अग्गो बाऽऽई.. अप्सराच दिस्ताय जनु! तुमचं गोरं-गोरं हात-पाय मेन्दीनं पार भरून टाकलं बघा तुमच्या मैतरणींनी.."
"बघ ना! मी फक्त हातावर आणि पायांवर काढा म्हणाले होते..." स्वरा तिच्याकडं तक्रार करत म्हणाली.
"इडा-पीडा टळो... आन् माज्या सोन्यासारक्या स्वराताईला लोकंडाचा लवडा मिळो!"
"ही असली कसली गं दृष्ट काढायची पद्धत तुझी? ह्यासाठी माझ्या मैत्रिणींना बाहेर घालवलंस का?"
"असू दे, असू दे. माजी पद्दत अशीच हाय. आन् तुमच्या त्या टवळ्या मैतरणींना चांगलंच वळकते मी. येकापेक्शा येक झवाड्या हैत रांडा..."
"एऽऽ असं काय बोलतेस, जयु?"
"मग कसं बोलू? तिघींचीबी लग्नं हून येक-दोन प्वार बी झालं.. पन कोन कुनाबरुबर झोपती आन् कोन कुनाला चडवून घेती त्ये मला इचारा!"
"अगं हळू बोल ना, बावळट! बाहेरच्याच खोलीत आहेत त्या. आणि तुला काय करायच्यात गं त्यांच्या चौकशा? कोण कुणाबरोबर झोपतंय आणि कोण कुणाबरोबर जागं राहतंय!"
"आसं कसं? आपल्याला म्हाईती नको? बरं त्ये जाऊ द्या. रातच्याला पार्टीचं नक्की हाय न्हवं?"
"हे बघ जयु, मी पार्टीला कधीच नाही म्हणाले नाही. पण तू उगाच नाही तो हट्ट धरू नकोस माझ्याकडं. मी तसलं काहीही करणार नाही. उद्या सकाळी आई-बाबा येणारेत पुण्यावरून. आज रात्री मी मनीषा, संगीता, अर्पिताला इथंच थांबायला सांगते. मस्त चिकन-बिकन मागवू, बियर पिऊ आणि झोपून टाकू. कसा वाटला प्लॅन?"
"छ्या::!! लैच बोगस प्लॅन हाय तुमचा. ह्ये बगा स्वराताई, मी सपष्टच सांगते. तुमचं नि माजं वय शेम हाय. तुम्ही शिकलेल्या हाय, नोकरी करून पैसं कमावताय, तुमचं येगळं जग हाय. तुमच्यात पोरीनं तिसाव्या वर्षी लगीन करनं काय इशेष नसंल. पर आमचं जग येगळं हाय. आमच्यात पंध्रा-सोळा झालं की पोरगी उजवून टाकत्यात. वीसची होईपतुर चालणारं येक आन् कडंवर येक ल्येकरु आस्तंय. म्या तीसपत्तुर माज्या आयबापाला कसं थांबवलंय माजं मला म्हाईत. पाच वर्षांपास्नं मी तुमच्याकडं कामाला हाय. पयलं सा म्हैनं सोडलं तर बाकीची चार-साडेचार वर्षं आपल्या दोघींमदी काय चाल्लंय त्ये इसरला काय तुम्मी?"