S
StoryPublisher
Guest
आय शुडंट बी अलाईव
लेखक : सॅमी
मराठी ग्रूपवर इंग्रजी नावाची कथा बघून लगेच कपाळाला आठ्या घालू नका. "आय शुडंट बी अलाईव" हा प्रोग्रॅम तुम्ही टिवी चॅनेलवर पाहीला असेल किंवा किमान त्याबाबत ऐकले तरी असेलच अशी मी आशा करतो. आता तुम्ही म्हणाल या चांगल्या टिवी चॅनेल्सचे ह्या चावट कथांशी काय संबंध तसे हे चॅनेल्स प्राणिजगतातील माहीती दाखवण्यासाठी प्रसिद्ध आहेत. तरीही आपले काही चावट मित्रमंडळी त्यातल्या त्यात प्राण्यांचा संभोग बघून आपला शौक पूर्ण करतात. असो. हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. तर सांगायचा उद्देश असा की ह्या मालिकेमधे अशा काही सत्यकथा असतात की ज्या व्यक्ति शब्दश: जिवंत राहिल्या नसत्या पण त्या नशीबानेच वाचल्या पण ह्या मालिकेमधून त्या व्यक्ति आज आपल्याला त्यांची कथा सांगायला जिवंत राहील्या.
मीही त्यांतलीच एक. माझे नाव रेवती. आता तुम्ही म्हणाल माझी कथा त्या मालिकेत पाहिल्याचे आठवत नाही. नाहीच आठवणार कारण माझी कथा त्या मालिकेत कधीही सादर झाली नाही. त्या चॅनेलवाल्यांनी त्यांच्या पॉलिसीमुळे माझी कथा प्रक्षेपित करायला मला स्पष्ट नकार दिला. माझी कथा आहेच मुळी तशी जीवघेणी. मी खूप नाराज झाले. पण आपल्या सॅमी नामक लेखकाने मला धीर दिला आणि माझी कथा लोकांसमोर आणून द्यायचे वचन दिले. आज त्यांच्यामार्फतच मी माझी कथा तुम्हाला सांगत आहे.
माझे लग्न होऊन तीन वर्षे उलटली होती. हे निलेश ह्यांचे नाव, बँकेमधे मॅनेजर म्हणून कामाला होते. सकाळी साडेआठला जायचे ते थेट संध्याकाळी साडेआठला उगवायचे. आल्या आल्या त्यांना चहा लागायचा. चहा झाला रे झाला की त्यांना चेव यायचा. मग मला ते जेवणसुद्धा बनवू देत नसत. किती तरी वेळा त्यांनी किचनमध्धेच आपले काम उरकून टाकले होते. बरे एव्हढे करून ह्यांच्या आत्म्याला शांती लाभत नसे. रात्रभर हे माझ्या पुच्चीशी खेळत बसत. मी तर बाई हत्बल होऊन जायचे ह्यांच्यापुढे. केवढा तो स्टॅमिना मी मात्र झडून झडून पार रिते होत असे.
मी दिसायला तशी चार चौघींसारखीच. पाच फूट तीन ईंच उंची, मध्यम बांधा. एका स्त्रीला द्यावयाचे सगळे अलंकार मला कामदेवाने नीट बहाल केले होते. सुरईसारखी मान, छत्तीसचे डेरेदार मांसल पुष्ट स्तन. चोवीसची मन घायळ करायला लावणारी लचकती कंबर, गोलाकार फुललेले नितंब. लग्न झाल्यावर मी सुरवातीला साडीच घालत असे पण नंतर नंतर पॅट-शर्ट, जीन्स, स्कर्ट असे कपडे घालू लागले होते. मला माझ्या नवऱ्याला सतत उत्तेजित ठेवलेले आवडत असे आणि म्हणूनच मी माझ्या अंगा-प्रत्यंगाचे दर्शन करणारे, जाणवणारे कपडे घालत असे. केसाचा बॉबकट होता. ते थोडेसे कुरळे वळणदार केस ब्राच्या पट्टीपर्यंत रुळलेले होते. माझा चेहरा गोल होता. त्यात उजव्या गालावर एक छान तीळही होता. कपाळावर मी टिकली कधीकधीच लावत असे मात्र केसांत ह्यांच्या नावाचे कुंकू लावण्याचा नेम कधीच चुकला नाही. कुंकूवाची एक बारीक रेष मी मधोमध लावत असे. गळ्यात ह्यांनी केलेले मंगळसुत्र माझ्या स्तनांवर चमकत असे. उंची बेताचीच असल्याने मी दोन- अडीच इंचाचे सोल असलेल्या सँडल्स वापरत असे म्हणूनच जरी मी चारचौघींसारखी जरी दिसायला असली तरी चाळीसजणांचा एकदम उठवणारी नक्किच होते. हे मी नाहीं आमचे हे म्हणायचे. रस्त्यात जाताना येण्याऱ्या- जाणाऱ्यांच्या नजरा त्याची साक्ष देत. मग हे अजून चेकाळत. रस्त्यातच मला मुद्दाऊन दाबत असत. कधीकधी तर मझे चुंबन पण घेत असत. त्यांचा एक हात तर नेहमी माझ्या कमरेभोवती असे कोणी मला जास्त निरखून बघू लागले की हे त्यांचा हात माझ्या नितंबावर फिरवीत किंवा खांद्यावर टाकून माझे बॉल दाबत असत.
लग्नाला तीन वर्षे उलटली तरी आम्हाला अजून मुलबाळ झाले नव्हते म्हणूनच अजून एक हनिमून करण्याचे आम्ही ठरवले. मी आणि ह्यांनी दक्षिण अफ्रिकेची टूर प्लान केली. मस्त दोन आठवडे ऑफिसमधून सुट्टी काढली. फ्रि फॉल जंपिंग हा त्यातला सगळ्यात रोमहर्षक भाग होता. एका विमानातून ते तुम्हाला आकाशात खूप वर नेतात आणि तिथून तुम्ही पॅरेशूट पाठीशी बांधून उडी मारायचे असते. तशी ह्यांना उंचीची फार भिती वाटत असे. पण कोणास ठाऊक ते कसेतरी तयार झाले होते. ऐन पावसाळ्यात आमची टूर होती. त्या वाळवंटामधे हेच चार महिने काय ते पाणी असते म्हणे.
ऑगस्ट महिन्याच्या दुसऱ्या आठवड्यात आम्ही अफ्रिकेत पोचलो. दुसऱ्या दिवशी एक पायलट कम गाईड आम्हाला घ्यायला आला. त्याच्याबरोबर आम्ही त्याच्या ग्लायडर विमानात बसलो. मला तर खूप भिति वाटत होती. पण ह्यांचे चाळे मला मन विचलीत करायला मदत करत होते. सगळे पुरुष ना एक नंबरचे स्वार्थी कधी कुठे चान्स मिळतो एव्हढेच बघणार. आपण कुठे आहोत, आपण जिला दाबतोय तिचि इच्छा आहे कि नाही, रिक्षा, टॅक्सी चालक असो वा हा विमानचालक तो आरशात बघतोय कि नाही कसलीच फिकिर नसते (काय मैत्रिणिनो माझ्याबरोबर एक लाख टक्के सहमत आहात ना?). असो. विषय भलतीकडे जात आहे. मला माझी कथा इथे मांडायची आहे. तर ह्यांच्या चाळ्यामुळे क होईना माझी भिती कमीच होत होती. वरून काय विहंगम दृष्य दिसत होते. नीलगायांचा कळप मुंग्यासारखा भासत होता. जिराफ, हत्ती, बाघ, सिंह, काळवीट, हरण, चिते, असे कितीतरी प्राणी त्याने आम्हाला दाखवले. बराच वेळ प्राणीदर्शन झाल्यावर त्याने विमान अजून वर नेले. आता जमीनीवरचे हत्ती सुद्धा मुंगीसारखे वाटू लागले.
आता फ्रि फॉल जंपिंग करायची वेळ आली होती. अचानक विमान घरघरू लागले. विमानामधे आम्ही अक्षरशः जागेवरच उडू लागलो होतो. नीट बसणे जमतच नव्हते. विमानचालकाने आम्हाला दिलेला शेवटचा संदेश मला नीट आठवतो. "लवकर उडी माराऽऽऽ, विमान नियंत्रणाबाहेर गेले आहे. एक पंखा बंद झाला आहे. जीव वाचवा, लवकर उडी मारा. पॅरेशूट आहेच. आपण जिवंत जमीनीवर भेटूच" त्याचा संदेश ऐकताच ह्यांना कापरेच भरले. त्यांनी कसाबसा उसना धीर आणून मला विमानाचे दार उघडून ढकलले, मला खाली पडताना बघून ते जिवाच्या आका॑तानीशी ओरडले. "अगंऽऽऽऽ पॅरेशूट उघडऽऽऽऽऽऽऽ कधी नव्हे ते मी ह्यांचे ऐकले असे मला वाटून गेले. पुढच्याच क्षणी मी आपले पॅरेशूट उघडले. माझा जीव भांड्यात पडला. तितक्यात आमच्या विमानचालकानेही विमानातून उडी घेतली आणि तो त्यांचे पॅरेशूट उघडून जमीनीच्या दिशेने जाऊ लागला. मग ह्यांनीही वेळ न दवडता विमानातून उडी घेतली.
मी बेगाने खाली जात होते. माझ्या बरोबरीने उतरावे म्हणून हे त्यांचे परेशूट उघडत नव्हते. जसे मी जवळ आले तसे त्यांनी पॅरेशूट उघडले. माझ्या स्कर्टमधून थंडगार वारा माझ्या मांड्यांना बोचत होता. पॅरेशूट आपल्या मर्जीनुसार हवे तिथे जात होते. ते काही केल्या मला आटोक्यात येत नव्हते. एव्हढ्या उंचीवरून जवळ येत जाणारी जमीन बघून माझी शुद्ध हरपली. पण वाऱ्याचा जोर नेमका वाढला आणि मी भरकटत जाऊ लागले. खाली घनदाट अरण्य होते. खूप मोठमोठी झाडे होती. त्यातल्याच कोणत्यातरी झाडाच्या फांदीला माझे डोके आपटले मला शुद्ध आली तेंव्हा मी अधांतरी लटकत होते. माझे परेशूट एका झाडाच्या फांदीत अडकले होते. जमीनीपासून पंधरा ते वीस फूट वर मी हवेत लटकत होते. कित्तीवेळ होऊन गेला ह्याची मला अजिबात जाणिव नव्हती. मी आमच्या ह्यांना खूप खूप हाका मारल्या. पण कुठूनही त्याला उत्तर आले नाही. शेवटी मी माझ्या संकमधला चाकू मागे वळून कसाबसा काढला. नशीब बलवत्तर तो बाजूच्याच कप्प्यात होता. नाहीतर तो हाताला लागणे कठीण होते. त्याचे धारधार पाते मी पॅरेशूटच्या दोरीवर सपासप चालवले व स्वताला पॅरेशूटमधून मुक्त केले आणि खाली जमिनीवर जोरात आपटले माझ्या गुडघ्याला, घोटाला, कोपराला खूप खरचटले आणि त्यातून रक्त वाहू लागले. मी रडकुंडीस आले होते. पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता. त्यात माझा नवरा गायब झाला होता. मी असहाय्य होते. आमची ताटातूट अशा जंगलात झाली होती कि पुन्हा आम्ही परत एकमेकांना जिवंत बघू शकू कि नाही ह्याचे शाश्वती नव्हती. संध्याकाळ होत आली होती. जंगली प्राण्यांचे आवाज जिवाचा थरकाप उडवीत होते. रात्र व्हायच्या आत मला ह्यांना शोधलेच पाहिजे होते. त्यांना ज्या दिशेने जाताना बघितले होते त्या दिशेचा अंदाज घेऊन मी लंगडत, हाका मारत त्यांना शोधायला निघाले.
जवळजवळ दोस तास उलटून गेले असावेत. मी सतत त्यांना हाका मारत धडपडत चालत होते. मला पाण्याचा आवाज आला. मला जाणवले कि ओरडून ओरडून माझा घसा सुकला आहे. मला पाण्याची नितांत गरज भासू लागली. मी पाण्याच्या आवाजाच्या दिशेने चालू लागले. मधेच एक पक्षी माझ्या तोंडावरून उडून गेला. त्याच्या शेपटीचे पंख माझ्या चेहऱ्यावर आदळले. माझे डोळे क्षणभरच बंद झाले असावेत पण माझे पाऊल मात्र घसरले. कित्ती वेळ मी हवेत होते देवास ठाऊक. पुन्हा माझी शुद्ध हरपू लागली. अचानक मी पाण्यामधे पडले. धबधबा जिथे चालू होत होता त्याच्या कड्यावरूनच माझा पाय घसरला होता. पाण्यात पडल्याने माझा जीव वाचला होता. नाही, इतक्यावरून पडून माझा जीव वाचला म्हणून मी ही कथा संपवत नाहीये. खरी कथा आता चालू होत आहे. पोहता पोहता मी भरपूर पाणी प्याले. मी माझे भान पुन्हा एकदा हरपले.
जाग आली तेंव्हा त्या नदीकाठी चिखलामधे मी पडले होते. मला जागोजागी वेदना होत होत्या. मला माझा पुर्ण प्रवास आठवला. निलेश कुठे आणि कसा असेल ह्याची चिंता मला सतवू लागली. आपण कुठे आहोत ह्यातून बाहेर पडण्याचा मार्ग कसा सापडेल ह्यावर विचार करतच मी उठले. सर्वांग चिखलाने माखलेले होते. ढोपरातून निघणारे रक्त त्या ढोपरावर चिकटलेल्या चिखलातून मार्ग काढत होते. सूर्य मावळण्याच्या बेतात होता. नदी किनारी जरी आकाश दिसत असले तरी पुढे आकाश दिसण्याची शक्यता नव्हती. माझ्या पुढे निबिड अरण्य पसरले होते. मान वर करूनसुद्धा झाडाचा शेंडा दिसत नव्हता.
जमीनीवर पण वेलींचे साम्राज्य होते. माती नजरेस पडत नव्हती. मी अंदाजाने पावले टाकत टाकत त्या अरण्यात शिरले होते. कुठे निलेशचा ठावठिकाणा लागतो का हे बघत मी माझा मार्ग आक्रमित होते. किड्यांचे आवाज थरकाप उडवीत होते. कुठे पानांची सळसळ ऐकू आली की छातीत धस्स होई. हातातल्या चाकूने मी एक दणकट काठी झाडावरून तोडून घेतली. पाठीवर भिजलेली सॅक सांभाळत मी निलेशचा शोध घेत होते.
मी निबिड अरण्यात बरीच आतमधे शिरले होते. सुर्यप्रकाशाचा लवलेश सुद्धा नव्हता. सुर्यास्तही झाला असावा. माणसाचा मागमूसही दृष्टिीस पडत नव्हता. अधूनमधून घुबडाचे चित्कार ऐकू येत होते. तसे बरेच आवाज गुंजत होते पण ते नेमक्या कोणत्या प्राण्यांचे होते हे मला उमगत नव्हते. सॅकमधे बॅटरी नव्हती. मी विसरले होते किंवा निलेशच्या सॅकमधे राहीली असावी मला आठवत नव्हते. डोळ्यांत बोट घालूनही काही दिसत नव्हते रात्र झाली होती
आकाशातल्या चंद्राचाच काय तो उजेड होता. तोही जमिनीपर्यंत पोचत नव्हता. जंगली श्वापदे आपला फडशा पाडतील ह्या भितिने मी एका झाडाचा आधार घेतला आणि त्या झाडावर चढले. मला रात्र त्याच झाडावर काढावी लागणार होती. एक भलीमोठी फांदी बघून मी तिला बिलगून पडले सॅक उतरवून बाजूच्याच फांदीवर ठेवली. त्यावर काठी आणि चाकू ठेवला. थकवा आणि वेदना ह्यामुळे जंगली श्वापदांच्याकडे माझे दुर्लक्ष झाले आणि तिला बिलगून झोपेच्या अधीन झाले.
मोठ्या बेडवर झोपायच्या सवयीनुसार मी माझी कूस बदलली आणि धपकन झाडावरून खाली पडले. माझे डोळे खाडकन उघडले. माझ्याभोवती काही काळ्या माणसांचा गराडा पडला होता. मी माझे डोळे हाताने चोळून त्यांच्याकडे नीट बघितले ती माणसेच आहेत हे पाहून मला खरओखर खूप आनंद झाला. असल्या निबिड अरण्यात माणूस भेटणे अशक्यकोटीतली गोष्ट होती. आता आपण वाचू शकतो आणि निलेशलापण शोधू शकतो असा विचार माझ्या मनात आला. सात-आठ फूट काळे भिन्न आदिवासी भाला रोखून माझ्याभोवती कोंडाळे करून उभे होते. त्यांनी माझायवर रोखलेले तळपते भाले सकाळच्या उन्हात चमकत होते. त्यातले काहीजण अधूनमधून मला त्यांचे हातातले भाले टोचत होते.
"मी रेवती, हाय, मी रस्ता चुकली आहे मी व माझा नवरा, आम्ही विमानातून खाली उडी मारली पण आमची फारकत झाली. प्लिज तुम्ही मला त्याला शोधायला मदत कराल?" मी त्यांना हात जोडून विनंती केली.
लेखक : सॅमी
मराठी ग्रूपवर इंग्रजी नावाची कथा बघून लगेच कपाळाला आठ्या घालू नका. "आय शुडंट बी अलाईव" हा प्रोग्रॅम तुम्ही टिवी चॅनेलवर पाहीला असेल किंवा किमान त्याबाबत ऐकले तरी असेलच अशी मी आशा करतो. आता तुम्ही म्हणाल या चांगल्या टिवी चॅनेल्सचे ह्या चावट कथांशी काय संबंध तसे हे चॅनेल्स प्राणिजगतातील माहीती दाखवण्यासाठी प्रसिद्ध आहेत. तरीही आपले काही चावट मित्रमंडळी त्यातल्या त्यात प्राण्यांचा संभोग बघून आपला शौक पूर्ण करतात. असो. हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. तर सांगायचा उद्देश असा की ह्या मालिकेमधे अशा काही सत्यकथा असतात की ज्या व्यक्ति शब्दश: जिवंत राहिल्या नसत्या पण त्या नशीबानेच वाचल्या पण ह्या मालिकेमधून त्या व्यक्ति आज आपल्याला त्यांची कथा सांगायला जिवंत राहील्या.
मीही त्यांतलीच एक. माझे नाव रेवती. आता तुम्ही म्हणाल माझी कथा त्या मालिकेत पाहिल्याचे आठवत नाही. नाहीच आठवणार कारण माझी कथा त्या मालिकेत कधीही सादर झाली नाही. त्या चॅनेलवाल्यांनी त्यांच्या पॉलिसीमुळे माझी कथा प्रक्षेपित करायला मला स्पष्ट नकार दिला. माझी कथा आहेच मुळी तशी जीवघेणी. मी खूप नाराज झाले. पण आपल्या सॅमी नामक लेखकाने मला धीर दिला आणि माझी कथा लोकांसमोर आणून द्यायचे वचन दिले. आज त्यांच्यामार्फतच मी माझी कथा तुम्हाला सांगत आहे.
माझे लग्न होऊन तीन वर्षे उलटली होती. हे निलेश ह्यांचे नाव, बँकेमधे मॅनेजर म्हणून कामाला होते. सकाळी साडेआठला जायचे ते थेट संध्याकाळी साडेआठला उगवायचे. आल्या आल्या त्यांना चहा लागायचा. चहा झाला रे झाला की त्यांना चेव यायचा. मग मला ते जेवणसुद्धा बनवू देत नसत. किती तरी वेळा त्यांनी किचनमध्धेच आपले काम उरकून टाकले होते. बरे एव्हढे करून ह्यांच्या आत्म्याला शांती लाभत नसे. रात्रभर हे माझ्या पुच्चीशी खेळत बसत. मी तर बाई हत्बल होऊन जायचे ह्यांच्यापुढे. केवढा तो स्टॅमिना मी मात्र झडून झडून पार रिते होत असे.
मी दिसायला तशी चार चौघींसारखीच. पाच फूट तीन ईंच उंची, मध्यम बांधा. एका स्त्रीला द्यावयाचे सगळे अलंकार मला कामदेवाने नीट बहाल केले होते. सुरईसारखी मान, छत्तीसचे डेरेदार मांसल पुष्ट स्तन. चोवीसची मन घायळ करायला लावणारी लचकती कंबर, गोलाकार फुललेले नितंब. लग्न झाल्यावर मी सुरवातीला साडीच घालत असे पण नंतर नंतर पॅट-शर्ट, जीन्स, स्कर्ट असे कपडे घालू लागले होते. मला माझ्या नवऱ्याला सतत उत्तेजित ठेवलेले आवडत असे आणि म्हणूनच मी माझ्या अंगा-प्रत्यंगाचे दर्शन करणारे, जाणवणारे कपडे घालत असे. केसाचा बॉबकट होता. ते थोडेसे कुरळे वळणदार केस ब्राच्या पट्टीपर्यंत रुळलेले होते. माझा चेहरा गोल होता. त्यात उजव्या गालावर एक छान तीळही होता. कपाळावर मी टिकली कधीकधीच लावत असे मात्र केसांत ह्यांच्या नावाचे कुंकू लावण्याचा नेम कधीच चुकला नाही. कुंकूवाची एक बारीक रेष मी मधोमध लावत असे. गळ्यात ह्यांनी केलेले मंगळसुत्र माझ्या स्तनांवर चमकत असे. उंची बेताचीच असल्याने मी दोन- अडीच इंचाचे सोल असलेल्या सँडल्स वापरत असे म्हणूनच जरी मी चारचौघींसारखी जरी दिसायला असली तरी चाळीसजणांचा एकदम उठवणारी नक्किच होते. हे मी नाहीं आमचे हे म्हणायचे. रस्त्यात जाताना येण्याऱ्या- जाणाऱ्यांच्या नजरा त्याची साक्ष देत. मग हे अजून चेकाळत. रस्त्यातच मला मुद्दाऊन दाबत असत. कधीकधी तर मझे चुंबन पण घेत असत. त्यांचा एक हात तर नेहमी माझ्या कमरेभोवती असे कोणी मला जास्त निरखून बघू लागले की हे त्यांचा हात माझ्या नितंबावर फिरवीत किंवा खांद्यावर टाकून माझे बॉल दाबत असत.
लग्नाला तीन वर्षे उलटली तरी आम्हाला अजून मुलबाळ झाले नव्हते म्हणूनच अजून एक हनिमून करण्याचे आम्ही ठरवले. मी आणि ह्यांनी दक्षिण अफ्रिकेची टूर प्लान केली. मस्त दोन आठवडे ऑफिसमधून सुट्टी काढली. फ्रि फॉल जंपिंग हा त्यातला सगळ्यात रोमहर्षक भाग होता. एका विमानातून ते तुम्हाला आकाशात खूप वर नेतात आणि तिथून तुम्ही पॅरेशूट पाठीशी बांधून उडी मारायचे असते. तशी ह्यांना उंचीची फार भिती वाटत असे. पण कोणास ठाऊक ते कसेतरी तयार झाले होते. ऐन पावसाळ्यात आमची टूर होती. त्या वाळवंटामधे हेच चार महिने काय ते पाणी असते म्हणे.
ऑगस्ट महिन्याच्या दुसऱ्या आठवड्यात आम्ही अफ्रिकेत पोचलो. दुसऱ्या दिवशी एक पायलट कम गाईड आम्हाला घ्यायला आला. त्याच्याबरोबर आम्ही त्याच्या ग्लायडर विमानात बसलो. मला तर खूप भिति वाटत होती. पण ह्यांचे चाळे मला मन विचलीत करायला मदत करत होते. सगळे पुरुष ना एक नंबरचे स्वार्थी कधी कुठे चान्स मिळतो एव्हढेच बघणार. आपण कुठे आहोत, आपण जिला दाबतोय तिचि इच्छा आहे कि नाही, रिक्षा, टॅक्सी चालक असो वा हा विमानचालक तो आरशात बघतोय कि नाही कसलीच फिकिर नसते (काय मैत्रिणिनो माझ्याबरोबर एक लाख टक्के सहमत आहात ना?). असो. विषय भलतीकडे जात आहे. मला माझी कथा इथे मांडायची आहे. तर ह्यांच्या चाळ्यामुळे क होईना माझी भिती कमीच होत होती. वरून काय विहंगम दृष्य दिसत होते. नीलगायांचा कळप मुंग्यासारखा भासत होता. जिराफ, हत्ती, बाघ, सिंह, काळवीट, हरण, चिते, असे कितीतरी प्राणी त्याने आम्हाला दाखवले. बराच वेळ प्राणीदर्शन झाल्यावर त्याने विमान अजून वर नेले. आता जमीनीवरचे हत्ती सुद्धा मुंगीसारखे वाटू लागले.
आता फ्रि फॉल जंपिंग करायची वेळ आली होती. अचानक विमान घरघरू लागले. विमानामधे आम्ही अक्षरशः जागेवरच उडू लागलो होतो. नीट बसणे जमतच नव्हते. विमानचालकाने आम्हाला दिलेला शेवटचा संदेश मला नीट आठवतो. "लवकर उडी माराऽऽऽ, विमान नियंत्रणाबाहेर गेले आहे. एक पंखा बंद झाला आहे. जीव वाचवा, लवकर उडी मारा. पॅरेशूट आहेच. आपण जिवंत जमीनीवर भेटूच" त्याचा संदेश ऐकताच ह्यांना कापरेच भरले. त्यांनी कसाबसा उसना धीर आणून मला विमानाचे दार उघडून ढकलले, मला खाली पडताना बघून ते जिवाच्या आका॑तानीशी ओरडले. "अगंऽऽऽऽ पॅरेशूट उघडऽऽऽऽऽऽऽ कधी नव्हे ते मी ह्यांचे ऐकले असे मला वाटून गेले. पुढच्याच क्षणी मी आपले पॅरेशूट उघडले. माझा जीव भांड्यात पडला. तितक्यात आमच्या विमानचालकानेही विमानातून उडी घेतली आणि तो त्यांचे पॅरेशूट उघडून जमीनीच्या दिशेने जाऊ लागला. मग ह्यांनीही वेळ न दवडता विमानातून उडी घेतली.
मी बेगाने खाली जात होते. माझ्या बरोबरीने उतरावे म्हणून हे त्यांचे परेशूट उघडत नव्हते. जसे मी जवळ आले तसे त्यांनी पॅरेशूट उघडले. माझ्या स्कर्टमधून थंडगार वारा माझ्या मांड्यांना बोचत होता. पॅरेशूट आपल्या मर्जीनुसार हवे तिथे जात होते. ते काही केल्या मला आटोक्यात येत नव्हते. एव्हढ्या उंचीवरून जवळ येत जाणारी जमीन बघून माझी शुद्ध हरपली. पण वाऱ्याचा जोर नेमका वाढला आणि मी भरकटत जाऊ लागले. खाली घनदाट अरण्य होते. खूप मोठमोठी झाडे होती. त्यातल्याच कोणत्यातरी झाडाच्या फांदीला माझे डोके आपटले मला शुद्ध आली तेंव्हा मी अधांतरी लटकत होते. माझे परेशूट एका झाडाच्या फांदीत अडकले होते. जमीनीपासून पंधरा ते वीस फूट वर मी हवेत लटकत होते. कित्तीवेळ होऊन गेला ह्याची मला अजिबात जाणिव नव्हती. मी आमच्या ह्यांना खूप खूप हाका मारल्या. पण कुठूनही त्याला उत्तर आले नाही. शेवटी मी माझ्या संकमधला चाकू मागे वळून कसाबसा काढला. नशीब बलवत्तर तो बाजूच्याच कप्प्यात होता. नाहीतर तो हाताला लागणे कठीण होते. त्याचे धारधार पाते मी पॅरेशूटच्या दोरीवर सपासप चालवले व स्वताला पॅरेशूटमधून मुक्त केले आणि खाली जमिनीवर जोरात आपटले माझ्या गुडघ्याला, घोटाला, कोपराला खूप खरचटले आणि त्यातून रक्त वाहू लागले. मी रडकुंडीस आले होते. पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता. त्यात माझा नवरा गायब झाला होता. मी असहाय्य होते. आमची ताटातूट अशा जंगलात झाली होती कि पुन्हा आम्ही परत एकमेकांना जिवंत बघू शकू कि नाही ह्याचे शाश्वती नव्हती. संध्याकाळ होत आली होती. जंगली प्राण्यांचे आवाज जिवाचा थरकाप उडवीत होते. रात्र व्हायच्या आत मला ह्यांना शोधलेच पाहिजे होते. त्यांना ज्या दिशेने जाताना बघितले होते त्या दिशेचा अंदाज घेऊन मी लंगडत, हाका मारत त्यांना शोधायला निघाले.
जवळजवळ दोस तास उलटून गेले असावेत. मी सतत त्यांना हाका मारत धडपडत चालत होते. मला पाण्याचा आवाज आला. मला जाणवले कि ओरडून ओरडून माझा घसा सुकला आहे. मला पाण्याची नितांत गरज भासू लागली. मी पाण्याच्या आवाजाच्या दिशेने चालू लागले. मधेच एक पक्षी माझ्या तोंडावरून उडून गेला. त्याच्या शेपटीचे पंख माझ्या चेहऱ्यावर आदळले. माझे डोळे क्षणभरच बंद झाले असावेत पण माझे पाऊल मात्र घसरले. कित्ती वेळ मी हवेत होते देवास ठाऊक. पुन्हा माझी शुद्ध हरपू लागली. अचानक मी पाण्यामधे पडले. धबधबा जिथे चालू होत होता त्याच्या कड्यावरूनच माझा पाय घसरला होता. पाण्यात पडल्याने माझा जीव वाचला होता. नाही, इतक्यावरून पडून माझा जीव वाचला म्हणून मी ही कथा संपवत नाहीये. खरी कथा आता चालू होत आहे. पोहता पोहता मी भरपूर पाणी प्याले. मी माझे भान पुन्हा एकदा हरपले.
जाग आली तेंव्हा त्या नदीकाठी चिखलामधे मी पडले होते. मला जागोजागी वेदना होत होत्या. मला माझा पुर्ण प्रवास आठवला. निलेश कुठे आणि कसा असेल ह्याची चिंता मला सतवू लागली. आपण कुठे आहोत ह्यातून बाहेर पडण्याचा मार्ग कसा सापडेल ह्यावर विचार करतच मी उठले. सर्वांग चिखलाने माखलेले होते. ढोपरातून निघणारे रक्त त्या ढोपरावर चिकटलेल्या चिखलातून मार्ग काढत होते. सूर्य मावळण्याच्या बेतात होता. नदी किनारी जरी आकाश दिसत असले तरी पुढे आकाश दिसण्याची शक्यता नव्हती. माझ्या पुढे निबिड अरण्य पसरले होते. मान वर करूनसुद्धा झाडाचा शेंडा दिसत नव्हता.
जमीनीवर पण वेलींचे साम्राज्य होते. माती नजरेस पडत नव्हती. मी अंदाजाने पावले टाकत टाकत त्या अरण्यात शिरले होते. कुठे निलेशचा ठावठिकाणा लागतो का हे बघत मी माझा मार्ग आक्रमित होते. किड्यांचे आवाज थरकाप उडवीत होते. कुठे पानांची सळसळ ऐकू आली की छातीत धस्स होई. हातातल्या चाकूने मी एक दणकट काठी झाडावरून तोडून घेतली. पाठीवर भिजलेली सॅक सांभाळत मी निलेशचा शोध घेत होते.
मी निबिड अरण्यात बरीच आतमधे शिरले होते. सुर्यप्रकाशाचा लवलेश सुद्धा नव्हता. सुर्यास्तही झाला असावा. माणसाचा मागमूसही दृष्टिीस पडत नव्हता. अधूनमधून घुबडाचे चित्कार ऐकू येत होते. तसे बरेच आवाज गुंजत होते पण ते नेमक्या कोणत्या प्राण्यांचे होते हे मला उमगत नव्हते. सॅकमधे बॅटरी नव्हती. मी विसरले होते किंवा निलेशच्या सॅकमधे राहीली असावी मला आठवत नव्हते. डोळ्यांत बोट घालूनही काही दिसत नव्हते रात्र झाली होती
आकाशातल्या चंद्राचाच काय तो उजेड होता. तोही जमिनीपर्यंत पोचत नव्हता. जंगली श्वापदे आपला फडशा पाडतील ह्या भितिने मी एका झाडाचा आधार घेतला आणि त्या झाडावर चढले. मला रात्र त्याच झाडावर काढावी लागणार होती. एक भलीमोठी फांदी बघून मी तिला बिलगून पडले सॅक उतरवून बाजूच्याच फांदीवर ठेवली. त्यावर काठी आणि चाकू ठेवला. थकवा आणि वेदना ह्यामुळे जंगली श्वापदांच्याकडे माझे दुर्लक्ष झाले आणि तिला बिलगून झोपेच्या अधीन झाले.
मोठ्या बेडवर झोपायच्या सवयीनुसार मी माझी कूस बदलली आणि धपकन झाडावरून खाली पडले. माझे डोळे खाडकन उघडले. माझ्याभोवती काही काळ्या माणसांचा गराडा पडला होता. मी माझे डोळे हाताने चोळून त्यांच्याकडे नीट बघितले ती माणसेच आहेत हे पाहून मला खरओखर खूप आनंद झाला. असल्या निबिड अरण्यात माणूस भेटणे अशक्यकोटीतली गोष्ट होती. आता आपण वाचू शकतो आणि निलेशलापण शोधू शकतो असा विचार माझ्या मनात आला. सात-आठ फूट काळे भिन्न आदिवासी भाला रोखून माझ्याभोवती कोंडाळे करून उभे होते. त्यांनी माझायवर रोखलेले तळपते भाले सकाळच्या उन्हात चमकत होते. त्यातले काहीजण अधूनमधून मला त्यांचे हातातले भाले टोचत होते.
"मी रेवती, हाय, मी रस्ता चुकली आहे मी व माझा नवरा, आम्ही विमानातून खाली उडी मारली पण आमची फारकत झाली. प्लिज तुम्ही मला त्याला शोधायला मदत कराल?" मी त्यांना हात जोडून विनंती केली.
