S
StoryPublisher
Guest
माझा वाढदिवस
काय साला लाईफ है... आज माझा वाढदिवस आणि मी एकटाच घरी आहे. साजरा करायचा म्हटलं तरी मी करू शकत नव्हतो... मी एकटा काय घंटा साजरा करणार?? बायको नाही, मुलें नाहीत... नाही म्हणजे ते आहेत पण ह्या क्षणी माझ्या बरोबर नाहीत. शिल्पा, माझी बायको गेले ४ आठवडे झालेत हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट आहे. गर्भाशयाचे सिरिअस ऑपरेशन झाल्यामुळे तिला पुर्ण बेडरेस्ट सांगितली होती आणि माझ्या कामाच्या व्यापामुळे इथे घरात तिची काळजी कोण घेणार म्हणून तिला हॉस्पिटलमध्येच ठेवली होती. एक स्पेशल नर्स चोवीस तास तिच्याबरोबर होती आणि हॉस्पिटलवाले सगळी काळजी घेत होते... दोन्ही मुलांना शिल्पाची बहिण, म्हणजे माझी मेव्हणी तिच्या घरी घेवून गेली होती त्यामुळे त्यांची काही काळजी नव्हती...
माझा बहुतेक हा पहिलाच वाढदिवस असेल की माझ्या जवळचे कोणी माझ्या बरोबर नव्हते. त्यामुळे मला खुप उदास वाटत होते आणि सकाळी उठल्यापासून मला कुठला उत्साह वाटतच नव्हता. रिकामे घर मला खायला उठत होते आणि घरात थांबावेसे वाटत नव्हते. सारखी शिल्पाची आठवण येत होती आणि घराच्या कानाकोपऱ्यात तिच्या अस्तित्वाची जाणीव होत होती... मुलांची कमतरताही क्षणोक्षणी जाणवत होती आणि आता ते सगळे असले असते तर किती आनंदाचे व उत्साहाचे वातावरण घरात असले असते ह्याची जाणीव होत होती.
अर्थात शिल्पाने सकाळी पहिला कॉल करून मला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या! तसे रात्री बारा वाजता तिने कॉल करून विश केले होते पण सकाळी सकाळी पुन्हा तिने मला कॉल करून किस-विश केले... बोलता बोलता ती रडू लागली की आजच्या दिवशी ती हॉस्पिटलमध्ये होती आणि माझा बर्थडे सेलिब्रेट करायला ती घरी नव्हती म्हणून... कशीबशी तिची समजूत काढली की ती घरी आली की आपण माझा बर्थडे सेलिब्रेट करू म्हणून... तिच्याशी बोलणे झाले तसे मला अजुनच उदास वाटायला लागले आणि मी बेडवर पडूनच राहिलो...
ऑफकोर्स, ऑफिसला जायचे होते पण काम करायचा उत्साहच जाणवत नव्हता. पटकन मला आठवले की 'संगीतादिदीने' दोन तीन दिवसापुर्वी फोन करून सांगितले होते की वाढदिवसाच्या दिवशी संध्याकाळी जेवायला घरी ये म्हणून... ऑफिसमध्ये गांडफाट काम होते त्यामुळे आज मी जर ऑफिसला गेलो तर रात्री दहा वाजेपर्यंत तिथेच अडकणार होतो. तेव्हा रात्री संगीतादिदीकडे जायला वेळ मिळणार नव्हता. त्याची जाणीव झाली आणि मी अजुनच नर्व्हस झालो!
पण असे किती वेळ पडुन रहाणार म्हणून शेवटी नाईलाजाने उठलो आणि अंघोळीसाठी बाथरुममध्ये शिरलो... तेवढ्यात माझा मोबाईल वाजला तेव्हा बाहेर येवून फोन घेतला... स्क्रिनवरील नाव वाचले तसे माझी कळी किंचित खुलली! फोन पिक करून कानाला लावला,
"हॅप्पी बर्थ डे, डिअर सागर..." संगीतादिदीचा मंजुळ आवाज कानात घुमला.
"थँक्स दिदी....," मी मनापासून हसत तिला म्हणालो, "योगायोग बघ... तुझा कॉल यायच्या आधी मी तुझाच विचार करत होतो..."
"चल खोटं बोलू नकोस...," तिने मिश्किलपणे हसत म्हटले, "आजच्या दिवशी तू बहिणीचा विचार नाही तर तुझ्या बायकोचा विचार करायला पाहिजेस..."
"अग तुझा विचार करतो होतो म्हणजे तू म्हणाली होतीस ना की आज रात्री जेवायला ये म्हणून... तर ऑफिसच्या कामामुळे रात्री मला यायला जमेल असे वाटत नव्हते. तेव्हा तुला तसे फोन करून सांगावे का हा विचार करत होतो..."
"हो... मला वाटलेलंच तुला जमणार नाही...," दिदीने लटक्या रागाने म्हटले, "तुझे काम म्हणजे तुझी दुसरी बायको आहे जणू... अरे कमीत कमी महिन्यातून एकदा तरी मला भेटत जा... मी किती दूर रहाते तुझ्यापासून? हार्डली अर्धा-पाऊण तासाच्या अंतरावर... इतक्या जवळ मी असुनही तुला मला भेटायला वेळ काढता येत नाही का??"
"मान्य मान्य मान्य, दिदी..." फोनवर तिला दिसले नसते तरी कानाची पाळी पकडुन मी तिला म्हणालो, "माझी चूक मी कबुल करतो... तुला रेग्युलर भेटायला पाहिजे पण मी भेटत नाही..."
"म्हणून मग मीच भेटायला आले तुला...," संगीतादिदी हसून म्हणाली, "खिडकीतून खाली बघ मी आत येतेय..."
"खरचं की काय??" अविश्वासाने मी धावत पळत खिडकीत गेलो.
काय साला लाईफ है... आज माझा वाढदिवस आणि मी एकटाच घरी आहे. साजरा करायचा म्हटलं तरी मी करू शकत नव्हतो... मी एकटा काय घंटा साजरा करणार?? बायको नाही, मुलें नाहीत... नाही म्हणजे ते आहेत पण ह्या क्षणी माझ्या बरोबर नाहीत. शिल्पा, माझी बायको गेले ४ आठवडे झालेत हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट आहे. गर्भाशयाचे सिरिअस ऑपरेशन झाल्यामुळे तिला पुर्ण बेडरेस्ट सांगितली होती आणि माझ्या कामाच्या व्यापामुळे इथे घरात तिची काळजी कोण घेणार म्हणून तिला हॉस्पिटलमध्येच ठेवली होती. एक स्पेशल नर्स चोवीस तास तिच्याबरोबर होती आणि हॉस्पिटलवाले सगळी काळजी घेत होते... दोन्ही मुलांना शिल्पाची बहिण, म्हणजे माझी मेव्हणी तिच्या घरी घेवून गेली होती त्यामुळे त्यांची काही काळजी नव्हती...
माझा बहुतेक हा पहिलाच वाढदिवस असेल की माझ्या जवळचे कोणी माझ्या बरोबर नव्हते. त्यामुळे मला खुप उदास वाटत होते आणि सकाळी उठल्यापासून मला कुठला उत्साह वाटतच नव्हता. रिकामे घर मला खायला उठत होते आणि घरात थांबावेसे वाटत नव्हते. सारखी शिल्पाची आठवण येत होती आणि घराच्या कानाकोपऱ्यात तिच्या अस्तित्वाची जाणीव होत होती... मुलांची कमतरताही क्षणोक्षणी जाणवत होती आणि आता ते सगळे असले असते तर किती आनंदाचे व उत्साहाचे वातावरण घरात असले असते ह्याची जाणीव होत होती.
अर्थात शिल्पाने सकाळी पहिला कॉल करून मला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या! तसे रात्री बारा वाजता तिने कॉल करून विश केले होते पण सकाळी सकाळी पुन्हा तिने मला कॉल करून किस-विश केले... बोलता बोलता ती रडू लागली की आजच्या दिवशी ती हॉस्पिटलमध्ये होती आणि माझा बर्थडे सेलिब्रेट करायला ती घरी नव्हती म्हणून... कशीबशी तिची समजूत काढली की ती घरी आली की आपण माझा बर्थडे सेलिब्रेट करू म्हणून... तिच्याशी बोलणे झाले तसे मला अजुनच उदास वाटायला लागले आणि मी बेडवर पडूनच राहिलो...
ऑफकोर्स, ऑफिसला जायचे होते पण काम करायचा उत्साहच जाणवत नव्हता. पटकन मला आठवले की 'संगीतादिदीने' दोन तीन दिवसापुर्वी फोन करून सांगितले होते की वाढदिवसाच्या दिवशी संध्याकाळी जेवायला घरी ये म्हणून... ऑफिसमध्ये गांडफाट काम होते त्यामुळे आज मी जर ऑफिसला गेलो तर रात्री दहा वाजेपर्यंत तिथेच अडकणार होतो. तेव्हा रात्री संगीतादिदीकडे जायला वेळ मिळणार नव्हता. त्याची जाणीव झाली आणि मी अजुनच नर्व्हस झालो!
पण असे किती वेळ पडुन रहाणार म्हणून शेवटी नाईलाजाने उठलो आणि अंघोळीसाठी बाथरुममध्ये शिरलो... तेवढ्यात माझा मोबाईल वाजला तेव्हा बाहेर येवून फोन घेतला... स्क्रिनवरील नाव वाचले तसे माझी कळी किंचित खुलली! फोन पिक करून कानाला लावला,
"हॅप्पी बर्थ डे, डिअर सागर..." संगीतादिदीचा मंजुळ आवाज कानात घुमला.
"थँक्स दिदी....," मी मनापासून हसत तिला म्हणालो, "योगायोग बघ... तुझा कॉल यायच्या आधी मी तुझाच विचार करत होतो..."
"चल खोटं बोलू नकोस...," तिने मिश्किलपणे हसत म्हटले, "आजच्या दिवशी तू बहिणीचा विचार नाही तर तुझ्या बायकोचा विचार करायला पाहिजेस..."
"अग तुझा विचार करतो होतो म्हणजे तू म्हणाली होतीस ना की आज रात्री जेवायला ये म्हणून... तर ऑफिसच्या कामामुळे रात्री मला यायला जमेल असे वाटत नव्हते. तेव्हा तुला तसे फोन करून सांगावे का हा विचार करत होतो..."
"हो... मला वाटलेलंच तुला जमणार नाही...," दिदीने लटक्या रागाने म्हटले, "तुझे काम म्हणजे तुझी दुसरी बायको आहे जणू... अरे कमीत कमी महिन्यातून एकदा तरी मला भेटत जा... मी किती दूर रहाते तुझ्यापासून? हार्डली अर्धा-पाऊण तासाच्या अंतरावर... इतक्या जवळ मी असुनही तुला मला भेटायला वेळ काढता येत नाही का??"
"मान्य मान्य मान्य, दिदी..." फोनवर तिला दिसले नसते तरी कानाची पाळी पकडुन मी तिला म्हणालो, "माझी चूक मी कबुल करतो... तुला रेग्युलर भेटायला पाहिजे पण मी भेटत नाही..."
"म्हणून मग मीच भेटायला आले तुला...," संगीतादिदी हसून म्हणाली, "खिडकीतून खाली बघ मी आत येतेय..."
"खरचं की काय??" अविश्वासाने मी धावत पळत खिडकीत गेलो.
