S
StoryPublisher
Guest
जन-गणना - भाग ४
* * * * * * * *
मी तिच्या मागोमाग जात तिच्या हाताला पकडले. मी तिचा हात पकडल्यामुळे ती तशीच उभी राहिली. मी तिच्या हातातुन तिचा मोबाईल घेत तिला म्हणालो "दीपा, चुकीचा अर्थ काढू नकोस. आधी माझ ऐक. उगाच राईचा पर्वत करु नकोस."
आता माझीही भीड चेपली होती. कालच्या दिपाच्या तत्वज्ञानाने आणी त्या बाबाच्या विचाराने मी भिडस्त झालो होतो. तसेच दिपाबरोबर केलेल्या संभोगामुळे तिचे मोकळे विचार माहित होते, तरी गुंजनची भिती मनात होती म्हणुन मी दिपा कडुन तिचा मोबाईल घेतला होता. उगाच तिने रागाच्या भरात फोन केला तर प्रॉब्लेम नको. तो मोबाईल बाजुला ठेवत मी तिला बेडरुममधे घेऊन गेलो. व तिथे तिला बेडवर बसवल.
स्वप्नाही थोडी भांबावली होती. तिने तोपर्यंत तिचे कपडे नीटनीटके करुन सावरुन बसली होती. तिच्या चेह-या मात्र ही आलेली बया कोण आणी ही आत कशी काय घुसली हे दोन्ही प्रश्न चक्क दिसत होते.
इथे दिपा तिच्याकडे रागारागाने पहात होती. मी तिथल्या वातावरणातला गोंधळ विखण्याकरिता एकमेकांची ओळख करुन दिली. माझे त्यांच्याशी असलेले नाते सांगितले.
मी दिपाकडे वळत तिला म्हणालो "दिपा, मी काय सांगतोय ते नीट ऐक. परवा तु जेंव्हा इथे आलीस तेंव्हा मी सॉलीड टेन्स होतो. एकतर गुंजन रागावुन घर सोडुन गेली होती आणि त्यात स्वप्नाने नको ती मागणी केली होती. जी मला पुर्ण करण शक्य नव्हत." थोडा पॉज घेत दोघींकडे पहात पुन्हा म्हणालो "त्यात तु इथे येशील ही मला कल्पना नव्हती. मी गुंजन समजुन तुझ्याशी नको तसा वागलो होतो. तुला हे मी आधीही सांगितल आहेच. मला खरच अपराधी वाटत होत.
मी स्वतःला संपवायला निघालो होतो आणि ते काही नाटक नव्हत."
"ते ठीक आहे. पण दाजी तुम्हाला काय म्हणायच ते आधी सांगा. मला तुम्हाला ... जाऊ दे' दिपाला रागाच्याभरात बोलताही येत नव्हत.
मी तिला समजावत म्हणालो "दिपा तुला तेच तर सांगतोय. त्यानंतर तु मला आत्महत्येपासुन परावृत्त करण्यासाठी काही उदाहरणे दिलीस. त्याने मी थोडा विचार करु लागलो. तु जे काही बोलतेस ते खर की खोट हे ठरवत होतो. त्यात मला स्वप्नाकडे पुस्तक मिळाल त्यात तु जस बोललीस तेच होत. त्यामुळे तु जे काहि मुद्दे सांगितलेस ते मला पटले. त्यानुसार मी वागायचे ठरवले आणि त्याप्रमाणेच मी वागतोय."
"पण तुम्ही दिदिला फसवलत दाजी, आणि मलाही. ऑफिसच काम आहे सांगुन इथे दुस-या बायकांसोबत नको ते धंदे करताय. तुम्ही विश्वास ठेवण्यालायक नाही आहात." दिपा बोलताना खवळली होती.
स्वप्नाला मात्र काय कराव हे लक्षात येत नव्हत. ती भांबावुन आम्हा दोघांकडे पहात होती.
मी दिपाला म्हणालो "हे बघ तु समजतेस तस काही झालेल नाही. मी कोणालाही फसवलेल नाही. अगदी तुला किंवा तुझ्या दिदिलाही. झालीच तर मदत केली आहे. काय ग स्वप्ना?"
स्वप्नाच नाव घेतल्यामुळे तिही गोंधळून म्हणाली "हा काय? हो ... हो. सर मला मदत करत होते."
स्वप्नाच्या स्पष्टिकरणानंतरही दिपा तावातावाने बोलत होती "मला काही ऐकायचे नाही. तुम्ही मला गंडवायला पहाताय. मी काही दुधखुळी नाही. मी आता हे सर्व दिदिलाच सांगते."
"हे बघ दिपा, तुला दिदिला सांगायच सांग. नाही मीच सांगतो. पण त्याआधी जस मी तुझ ऐकल तस तु फक्त माझ ऐक नंतर निर्णय घे." मी तिला थांबवत म्हणालो कारण ती तेथुन बाहेर जात होती. माझ्या ह्या वाक्या नंतर ती परत बेडवर बसली.
* * * * * * * *
मी तिच्या मागोमाग जात तिच्या हाताला पकडले. मी तिचा हात पकडल्यामुळे ती तशीच उभी राहिली. मी तिच्या हातातुन तिचा मोबाईल घेत तिला म्हणालो "दीपा, चुकीचा अर्थ काढू नकोस. आधी माझ ऐक. उगाच राईचा पर्वत करु नकोस."
आता माझीही भीड चेपली होती. कालच्या दिपाच्या तत्वज्ञानाने आणी त्या बाबाच्या विचाराने मी भिडस्त झालो होतो. तसेच दिपाबरोबर केलेल्या संभोगामुळे तिचे मोकळे विचार माहित होते, तरी गुंजनची भिती मनात होती म्हणुन मी दिपा कडुन तिचा मोबाईल घेतला होता. उगाच तिने रागाच्या भरात फोन केला तर प्रॉब्लेम नको. तो मोबाईल बाजुला ठेवत मी तिला बेडरुममधे घेऊन गेलो. व तिथे तिला बेडवर बसवल.
स्वप्नाही थोडी भांबावली होती. तिने तोपर्यंत तिचे कपडे नीटनीटके करुन सावरुन बसली होती. तिच्या चेह-या मात्र ही आलेली बया कोण आणी ही आत कशी काय घुसली हे दोन्ही प्रश्न चक्क दिसत होते.
इथे दिपा तिच्याकडे रागारागाने पहात होती. मी तिथल्या वातावरणातला गोंधळ विखण्याकरिता एकमेकांची ओळख करुन दिली. माझे त्यांच्याशी असलेले नाते सांगितले.
मी दिपाकडे वळत तिला म्हणालो "दिपा, मी काय सांगतोय ते नीट ऐक. परवा तु जेंव्हा इथे आलीस तेंव्हा मी सॉलीड टेन्स होतो. एकतर गुंजन रागावुन घर सोडुन गेली होती आणि त्यात स्वप्नाने नको ती मागणी केली होती. जी मला पुर्ण करण शक्य नव्हत." थोडा पॉज घेत दोघींकडे पहात पुन्हा म्हणालो "त्यात तु इथे येशील ही मला कल्पना नव्हती. मी गुंजन समजुन तुझ्याशी नको तसा वागलो होतो. तुला हे मी आधीही सांगितल आहेच. मला खरच अपराधी वाटत होत.
मी स्वतःला संपवायला निघालो होतो आणि ते काही नाटक नव्हत."
"ते ठीक आहे. पण दाजी तुम्हाला काय म्हणायच ते आधी सांगा. मला तुम्हाला ... जाऊ दे' दिपाला रागाच्याभरात बोलताही येत नव्हत.
मी तिला समजावत म्हणालो "दिपा तुला तेच तर सांगतोय. त्यानंतर तु मला आत्महत्येपासुन परावृत्त करण्यासाठी काही उदाहरणे दिलीस. त्याने मी थोडा विचार करु लागलो. तु जे काही बोलतेस ते खर की खोट हे ठरवत होतो. त्यात मला स्वप्नाकडे पुस्तक मिळाल त्यात तु जस बोललीस तेच होत. त्यामुळे तु जे काहि मुद्दे सांगितलेस ते मला पटले. त्यानुसार मी वागायचे ठरवले आणि त्याप्रमाणेच मी वागतोय."
"पण तुम्ही दिदिला फसवलत दाजी, आणि मलाही. ऑफिसच काम आहे सांगुन इथे दुस-या बायकांसोबत नको ते धंदे करताय. तुम्ही विश्वास ठेवण्यालायक नाही आहात." दिपा बोलताना खवळली होती.
स्वप्नाला मात्र काय कराव हे लक्षात येत नव्हत. ती भांबावुन आम्हा दोघांकडे पहात होती.
मी दिपाला म्हणालो "हे बघ तु समजतेस तस काही झालेल नाही. मी कोणालाही फसवलेल नाही. अगदी तुला किंवा तुझ्या दिदिलाही. झालीच तर मदत केली आहे. काय ग स्वप्ना?"
स्वप्नाच नाव घेतल्यामुळे तिही गोंधळून म्हणाली "हा काय? हो ... हो. सर मला मदत करत होते."
स्वप्नाच्या स्पष्टिकरणानंतरही दिपा तावातावाने बोलत होती "मला काही ऐकायचे नाही. तुम्ही मला गंडवायला पहाताय. मी काही दुधखुळी नाही. मी आता हे सर्व दिदिलाच सांगते."
"हे बघ दिपा, तुला दिदिला सांगायच सांग. नाही मीच सांगतो. पण त्याआधी जस मी तुझ ऐकल तस तु फक्त माझ ऐक नंतर निर्णय घे." मी तिला थांबवत म्हणालो कारण ती तेथुन बाहेर जात होती. माझ्या ह्या वाक्या नंतर ती परत बेडवर बसली.
