S
StoryPublisher
Guest
बहिणीबरोबर लॉन्ड्रीवाला
"अरे! तू कधी आलास?" हरीश आत येत मला म्हणाला.
"आत्ताच आलो!" मी गडबडत उत्तर दिले.
"ते पुस्तक तू कशाला घेतला?" असे म्हणत तो पुढे आला आणि माझ्या हातातील पुस्तक घेत पुढे म्हणाला, "अरे बाबा, हे पुस्तक तुला वाचायला नाही हाय... हे फक्त मोठ्या माणसांनी वाचायचे पुस्तक हाय..."
हरीशच्या गुजराती उच्चार असलेल्या मराठीची मला नेहमीच मजा वाटायची... पण त्याक्षणी मी वेगळ्याच मूडमध्ये होतो... 'ते' पुस्तक वाचून माझा लंड टाईट झाला होता आणि ते हरीशच्या लक्षात नक्कीच आले होते पण तरीही त्याने ते पुस्तक माझ्या हातातून खेचून घेतले होते... मी पटकन त्याला म्हणालो,
"का? मी का वाचू शकत नाही हे पुस्तक? किती मस्त स्टोरी आहे त्यात... प्लिज! मला वाचू दे ना..."
"अरे ना रे बाबा!... जर तू हे पुस्तक वाचले तर तू तुझा स्टडी बरोबर करणार नाय... आणि असा पुस्तक वाचून तुझी बुल्ली उठायची आणि मग तुला मुलगी लागणार... तुला तर गर्लफ्रेंड नाहीच हाय... मग तू 'मुचू-मुचू' करणार.... ती एकदम वाईट सवय हाय... म्हणून सांगतो.. अस पुस्तक वाचू नकोस..."
"प्लिज, हरीश भाय... मला दे ना हे पुस्तक... फक्त आजच्या दिवस... ह्यातली स्टोरी एकदम मस्त आहे! मला ती पुर्ण वाचायचीय... मी ऑलरेडी अर्धी वाचलीय... मग पुर्ण वाचल्याने काय फरक पडतो?"
"नको रे बाबा... जर कोणी... खास करून तुझ्या अब्बू-अम्मीने नाहीतर तुझ्या 'दिदीने' हे पुस्तक तुझ्याकडे पाहिले तर तुला प्रॉब्लम आणि मलाही प्रॉब्लम...
"पण भाय.. त्यांना कसे कळणार?... मी त्यांना दाखवणार नाही... मी त्यांच्या समोर हे पुस्तक काढणार नाही. मी प्रॉमीस करतो! प्लिज मला हे पुस्तक आत्ता दे. मी संध्याकाळपर्यंत वाचून तुला आणून देतो... प्लिज!"
मी 'ते' पुस्तक वाचायला इतका उतावळा झालो होतो की मी अक्षरश: त्याला विनवणी करत होतो! माझा उतावळेपणा हरीशच्याही लक्षात आला होता तेव्हा शेवटी तो राजी झाला!
"मी तुला हे पुस्तक देतो पण तू मला प्रॉमीस कर की तू कोणासमोर काढणार नाहीस... आणि तुला जर कोणी वाचताना पकडले तर माझे नाव सांगणार नाहीस... समझ में आवे??"
"येस स्सर!... एकदम प्रॉमीस! थँक्स! थँक्यु भाय!" मी आनंदाने म्हणत ते पुस्तक त्याच्या हातातून घेतले व बाहेर जावू लागलो... मला थांबवत तो म्हणाला,
"अरे थांब!... असाच पुस्तक घेवून चाललास? ते पॅन्टमध्ये लपव असे..."
असे म्हणून त्याने माझा शर्ट वर केला आणि पुस्तक माझ्या पॅन्टमध्ये खुपसले व शर्ट खाली केला... शर्ट खाली करताना त्याने हळूच माझ्या लंडाला हात लावला आणि मला डोळा मारत म्हणाला,
"आणि पुस्तक वाचताना ह्याला हलवू नकोस.. नाहीतर माझ्या पुस्तकावर गळशील..."
असे बोलून तो खळखळून हसला आणि माझा चेहरा गोरामोरा झाला! कसेनुसे हसत मी त्याच्या दुकानातून बाहेर पडलो...
आमच्या बिल्डींगच्या बाजूच्या गल्लीत एका इस्त्रीवाल्याचा स्टॉल आहे ज्याच्याकडे आम्ही नेहमी कपडे इस्त्री करायला द्यायचो. स्टॉल चालवणाऱ्या मध्यमवयीन माणसाचे नाव आहे हरीश पण आम्ही त्याला 'हरीश भाय' बोलायचो. तो स्टॉल म्हणजे एक पत्र्याची शेड होती ज्यात पुढच्या बाजूला इस्त्रीचे एक टेबल व एक काऊंटर होता. नंतर एक पार्टीशन टाकून मागे एक रूम केली होती ज्यात तो रहात होता...
हरीश भाय मुळचा गुजरातमधील कोठल्याश्या गावचा होता पण पोटापाण्यासाठी मुंबईत आला होता... हा स्टॉल त्याने भाड्याने घेवून त्यात तो इस्त्रीचा धंदा करत होता व रहातही होता... बरीच वर्षे तो येथे धंदा करत होता तेव्हा सगळे त्याला ओळखायचे. आम्हीही त्याच्याकडे पहिल्यापासून कपडे इस्त्री करायला द्यायचो तेव्हा आमची त्याच्याशी चांगली ओळख होती....
माझ्या वडीलांचे किराणा मालाचे एक दुकान आहे व दिवसभर ते त्या दुकानावर असतात. माझी आई घर-गृहिणी आहे व फावल्या वेळेत वडिलांच्या दुकानावर जावून बसते... मला एक मोठी बहिण आहे, संगीता दिदी... तिचे दोन वर्षापुर्वी लग्न झाले होते व ती नाशिकला तिच्या नवऱ्याच्या घरी गेली होती. इंग्रजांच्या काळात बांधलेल्या ह्या बिल्डींगमध्ये आमचे घर बऱ्यापैकी मोठे आहे आणि प्रत्येकला वेगवेगळी रूम आहे.
माझे नाव सागर.... मी कॉलेजमध्ये जातो व फर्स्ट ईअरला आहे. कॉलेजमध्ये माझे बरेच मित्र आहे पण कोणी मैत्रिणी नाहीत. आमच्या एरियात माझे खास कोणी मित्र नाहीत तेव्हा एरियातील मुलींबरोबरही माझी ओळख नाही. त्यामुळे मुलींशी मैत्री करायला, त्यांच्या सहवासात रहायला मी आतूर झालो होतो...
दोन महिन्यापुर्वी माझ्या बहिणीचे मिस्टर एका टेंपररी असाईनमेंटसाठी दुबईला गेले आहेत व ते तेथे २ वर्षे रहाणार आहेत. बहिणीचे सासर खरे पुण्याला आहे व तेथे तिचे सासु-सासरे असतात पण तिच्या मिस्टरांची पोस्टींग नाशिकला होती म्हणून ते दोघे फक्त नाशिकला रहात होते. आता तिचे मिस्टर दुबईला गेल्यानंतर नाशिकला ती एकटीच होती तेव्हा ती सासरी न जाता माहेरीच म्हणजे आमच्याकडे रहायला आली. आता २ वर्षे ती आमच्याकडेच रहाणार होती... मला अर्थात त्याने आनंद झाला कारण माझ्या वयाचे कोणी माझे मित्र नव्हते तेव्हा माझ्या बहिणीची कंपनी मला मिळणार होती...
दोन महिन्यापुर्वी पर्यंत तरी माझे लाईफ एकदम नॉर्मल चालले होते.... दर दिवशी सकाळी मी ह्या इस्त्रीवाल्याच्या स्टॉलवर कपडे द्यायला जायचो व संध्याकाळी त्याच्याकडून कपडे घेवून यायचो. कधीतरी एखाद दिवस कपडे इस्त्रीला नसायचे नाहीतर ऑलमोस्ट डेली मी त्याच्याकडे जायचो. जेव्हापासून माझी बहिण आमच्याकडे रहायला आली तेव्हापासून माझ्या लाईफमध्ये बदल होत गेला! एक महत्वाचा बदल मला जाणवला तो इस्त्रीवाला हरीशभायच्या वागण्यात....
माझी बहिण आमच्याकडे नव्हती तेव्हा तो माझ्याशी फारश्या गप्पा मारत नसे की मला त्याच्या स्टॉलवर जास्त थांबू देत नसे पण जेव्हापासून दिदी आली होती तेव्हापासून तो माझ्याशी जरा जास्तच गप्पा मारू लागला. माझ्याशी थटटामस्करी करू लागला, अघळपघळ बोलू लागला. मी जायला निघालो की मला थांबवायचा आणि मला बऱ्याच इंटरेस्टींग गोष्टी सांगत रहायचा... मला पण जवळचा असा कोणी मित्र नव्हता तेव्हा मला त्याची कंपनी आवडायला लागली व मी त्याच्याबरोबर मनमोकळेपणे गप्पा मारू लागलो...
"अरे! तू कधी आलास?" हरीश आत येत मला म्हणाला.
"आत्ताच आलो!" मी गडबडत उत्तर दिले.
"ते पुस्तक तू कशाला घेतला?" असे म्हणत तो पुढे आला आणि माझ्या हातातील पुस्तक घेत पुढे म्हणाला, "अरे बाबा, हे पुस्तक तुला वाचायला नाही हाय... हे फक्त मोठ्या माणसांनी वाचायचे पुस्तक हाय..."
हरीशच्या गुजराती उच्चार असलेल्या मराठीची मला नेहमीच मजा वाटायची... पण त्याक्षणी मी वेगळ्याच मूडमध्ये होतो... 'ते' पुस्तक वाचून माझा लंड टाईट झाला होता आणि ते हरीशच्या लक्षात नक्कीच आले होते पण तरीही त्याने ते पुस्तक माझ्या हातातून खेचून घेतले होते... मी पटकन त्याला म्हणालो,
"का? मी का वाचू शकत नाही हे पुस्तक? किती मस्त स्टोरी आहे त्यात... प्लिज! मला वाचू दे ना..."
"अरे ना रे बाबा!... जर तू हे पुस्तक वाचले तर तू तुझा स्टडी बरोबर करणार नाय... आणि असा पुस्तक वाचून तुझी बुल्ली उठायची आणि मग तुला मुलगी लागणार... तुला तर गर्लफ्रेंड नाहीच हाय... मग तू 'मुचू-मुचू' करणार.... ती एकदम वाईट सवय हाय... म्हणून सांगतो.. अस पुस्तक वाचू नकोस..."
"प्लिज, हरीश भाय... मला दे ना हे पुस्तक... फक्त आजच्या दिवस... ह्यातली स्टोरी एकदम मस्त आहे! मला ती पुर्ण वाचायचीय... मी ऑलरेडी अर्धी वाचलीय... मग पुर्ण वाचल्याने काय फरक पडतो?"
"नको रे बाबा... जर कोणी... खास करून तुझ्या अब्बू-अम्मीने नाहीतर तुझ्या 'दिदीने' हे पुस्तक तुझ्याकडे पाहिले तर तुला प्रॉब्लम आणि मलाही प्रॉब्लम...
"पण भाय.. त्यांना कसे कळणार?... मी त्यांना दाखवणार नाही... मी त्यांच्या समोर हे पुस्तक काढणार नाही. मी प्रॉमीस करतो! प्लिज मला हे पुस्तक आत्ता दे. मी संध्याकाळपर्यंत वाचून तुला आणून देतो... प्लिज!"
मी 'ते' पुस्तक वाचायला इतका उतावळा झालो होतो की मी अक्षरश: त्याला विनवणी करत होतो! माझा उतावळेपणा हरीशच्याही लक्षात आला होता तेव्हा शेवटी तो राजी झाला!
"मी तुला हे पुस्तक देतो पण तू मला प्रॉमीस कर की तू कोणासमोर काढणार नाहीस... आणि तुला जर कोणी वाचताना पकडले तर माझे नाव सांगणार नाहीस... समझ में आवे??"
"येस स्सर!... एकदम प्रॉमीस! थँक्स! थँक्यु भाय!" मी आनंदाने म्हणत ते पुस्तक त्याच्या हातातून घेतले व बाहेर जावू लागलो... मला थांबवत तो म्हणाला,
"अरे थांब!... असाच पुस्तक घेवून चाललास? ते पॅन्टमध्ये लपव असे..."
असे म्हणून त्याने माझा शर्ट वर केला आणि पुस्तक माझ्या पॅन्टमध्ये खुपसले व शर्ट खाली केला... शर्ट खाली करताना त्याने हळूच माझ्या लंडाला हात लावला आणि मला डोळा मारत म्हणाला,
"आणि पुस्तक वाचताना ह्याला हलवू नकोस.. नाहीतर माझ्या पुस्तकावर गळशील..."
असे बोलून तो खळखळून हसला आणि माझा चेहरा गोरामोरा झाला! कसेनुसे हसत मी त्याच्या दुकानातून बाहेर पडलो...
आमच्या बिल्डींगच्या बाजूच्या गल्लीत एका इस्त्रीवाल्याचा स्टॉल आहे ज्याच्याकडे आम्ही नेहमी कपडे इस्त्री करायला द्यायचो. स्टॉल चालवणाऱ्या मध्यमवयीन माणसाचे नाव आहे हरीश पण आम्ही त्याला 'हरीश भाय' बोलायचो. तो स्टॉल म्हणजे एक पत्र्याची शेड होती ज्यात पुढच्या बाजूला इस्त्रीचे एक टेबल व एक काऊंटर होता. नंतर एक पार्टीशन टाकून मागे एक रूम केली होती ज्यात तो रहात होता...
हरीश भाय मुळचा गुजरातमधील कोठल्याश्या गावचा होता पण पोटापाण्यासाठी मुंबईत आला होता... हा स्टॉल त्याने भाड्याने घेवून त्यात तो इस्त्रीचा धंदा करत होता व रहातही होता... बरीच वर्षे तो येथे धंदा करत होता तेव्हा सगळे त्याला ओळखायचे. आम्हीही त्याच्याकडे पहिल्यापासून कपडे इस्त्री करायला द्यायचो तेव्हा आमची त्याच्याशी चांगली ओळख होती....
माझ्या वडीलांचे किराणा मालाचे एक दुकान आहे व दिवसभर ते त्या दुकानावर असतात. माझी आई घर-गृहिणी आहे व फावल्या वेळेत वडिलांच्या दुकानावर जावून बसते... मला एक मोठी बहिण आहे, संगीता दिदी... तिचे दोन वर्षापुर्वी लग्न झाले होते व ती नाशिकला तिच्या नवऱ्याच्या घरी गेली होती. इंग्रजांच्या काळात बांधलेल्या ह्या बिल्डींगमध्ये आमचे घर बऱ्यापैकी मोठे आहे आणि प्रत्येकला वेगवेगळी रूम आहे.
माझे नाव सागर.... मी कॉलेजमध्ये जातो व फर्स्ट ईअरला आहे. कॉलेजमध्ये माझे बरेच मित्र आहे पण कोणी मैत्रिणी नाहीत. आमच्या एरियात माझे खास कोणी मित्र नाहीत तेव्हा एरियातील मुलींबरोबरही माझी ओळख नाही. त्यामुळे मुलींशी मैत्री करायला, त्यांच्या सहवासात रहायला मी आतूर झालो होतो...
दोन महिन्यापुर्वी माझ्या बहिणीचे मिस्टर एका टेंपररी असाईनमेंटसाठी दुबईला गेले आहेत व ते तेथे २ वर्षे रहाणार आहेत. बहिणीचे सासर खरे पुण्याला आहे व तेथे तिचे सासु-सासरे असतात पण तिच्या मिस्टरांची पोस्टींग नाशिकला होती म्हणून ते दोघे फक्त नाशिकला रहात होते. आता तिचे मिस्टर दुबईला गेल्यानंतर नाशिकला ती एकटीच होती तेव्हा ती सासरी न जाता माहेरीच म्हणजे आमच्याकडे रहायला आली. आता २ वर्षे ती आमच्याकडेच रहाणार होती... मला अर्थात त्याने आनंद झाला कारण माझ्या वयाचे कोणी माझे मित्र नव्हते तेव्हा माझ्या बहिणीची कंपनी मला मिळणार होती...
दोन महिन्यापुर्वी पर्यंत तरी माझे लाईफ एकदम नॉर्मल चालले होते.... दर दिवशी सकाळी मी ह्या इस्त्रीवाल्याच्या स्टॉलवर कपडे द्यायला जायचो व संध्याकाळी त्याच्याकडून कपडे घेवून यायचो. कधीतरी एखाद दिवस कपडे इस्त्रीला नसायचे नाहीतर ऑलमोस्ट डेली मी त्याच्याकडे जायचो. जेव्हापासून माझी बहिण आमच्याकडे रहायला आली तेव्हापासून माझ्या लाईफमध्ये बदल होत गेला! एक महत्वाचा बदल मला जाणवला तो इस्त्रीवाला हरीशभायच्या वागण्यात....
माझी बहिण आमच्याकडे नव्हती तेव्हा तो माझ्याशी फारश्या गप्पा मारत नसे की मला त्याच्या स्टॉलवर जास्त थांबू देत नसे पण जेव्हापासून दिदी आली होती तेव्हापासून तो माझ्याशी जरा जास्तच गप्पा मारू लागला. माझ्याशी थटटामस्करी करू लागला, अघळपघळ बोलू लागला. मी जायला निघालो की मला थांबवायचा आणि मला बऱ्याच इंटरेस्टींग गोष्टी सांगत रहायचा... मला पण जवळचा असा कोणी मित्र नव्हता तेव्हा मला त्याची कंपनी आवडायला लागली व मी त्याच्याबरोबर मनमोकळेपणे गप्पा मारू लागलो...
