मराठी चावट कथा सप्तरंग प्रणयाचे

[StoryPublisher]

पण आईच्या प्रश्नांची सरबत्ती काही थांबत नव्हती. अशा वेळी आईच्या मनात जाई नावाची मेणबत्ती दिपवण्याची गरज होती. शेवटी त्याने नेहमीप्रमाणे आपण या कार्यक्रमात उत्साही नाही असा आविर्भाव आणून जाईच्या फोटोकडे बोट दाखवून सांगितले की ही त्यातल्या त्यात ठीक आहे. त्याचा दहा टक्के होकार पण आईसाठी गगनात आनंद मावण्यासाठी पुरेसा होता.

पुढे बघण्याचा कार्यक्रम सुरू झाला. जाईची फॅमिली तशी मोजकीच होती. तिचे आई, वडील, तिचा मोठा भाऊ आणि तिची वहिनी. असे पाच जणांचे कुटुंब. आज बघण्याच्या कार्यक्रमात जाई तशी खुश होती कारण तिचा भाऊ या कार्यक्रमात येणार नव्हता असे वाटले होते पण त्याने नागपूर मुंबईची फ्लाईट पकडून खास या कार्यक्रमासाठी तो मुंबई आला होता.

दादा हा नागपूरमध्ये कामाला होता. तीन ते चार महिन्यांतून एकदा खेप मारायचा. दादा आणि वहिनीचे लग्न होऊन तीन वर्ष झाले होते. वहिनी पण एखाद्या मोठ्या बहिणीसारखी तिला साथ द्यायची. असे कुटुंब भेटले असेल तर अजून काय हवे या जगात?

कार्यक्रम अपेक्षेप्रमाणे यशस्वी पार पाडला. या कार्यक्रमात जाई खूपच लोभस दिसत होती. एक कांजीवरम जांभळ्या रंगाची साडी घालून ती खूप सुंदर दिसत होती. तिचा बांधा आता खूपच भरीव झाला होता. त्या जांभळ्या रंगाच्या साडीत सोनेरी किनार अजून चमक देत होती. तिच्या भरीव बांध्यात तिचे हाफ स्लिव्ह ब्लाऊज छान वाटत होते.

इंद्रधनुष्यच्या जीवनात अजूनपर्यंत आलेल्या सहा स्त्रिया आणि त्यांचा अनुभव हा त्याला स्त्री वाखणण्यासाठी पुरेसा होता. फक्त एका नजरेत त्याने जाईचा फिगर हा ३२ २८ ३४ आहे हे ओळखले. यात एक गोष्ट त्याच्या लक्षात आलीच नव्हती जी उशिरा का होईना आता लक्षात आली होती.

त्याच्या जीवनात ‘ता ना पि ही नि पा’ या अक्षरा वरून स्त्रिया आल्या होत्या. इंद्रधनुष्य पूर्ण होण्यासाठी अजून एक स्त्रीची गरज होती. ती पण जांभळ्या रंगाचे प्रतिनिधित्व करणारी जा वरून नाव असणारी हवी. अशी स्त्री नियती स्वत:हून पाठवणार की आपण शोधायचे हेही प्रश्नचिन्ह.

पण या द्विधा मनस्थितीत त्याच्या समोर नियतीने कधी ही स्त्री पाठविली हे त्यालाच समजले नाही. गावात वळसा आणि काखेत कळसा यासारखेच काही होते. तिने परिधान केलेल्या जांभळ्या रंगाची साडी त्याच्या डोळ्यात भरली. जा वरून जाई त्याला आवडली.

त्याच्या जा वरून स्त्री शोधण्याचा शोध अखेरीस इथे येऊन संपला होता. त्यामुळे नियतीने दिलेला हा इशारा टाळण्यात काहीच अर्थ नव्हता म्हणून त्याने लगेच या स्थळाला होकार दिला. या आधीच्या सहा स्त्रिया या वक्षस्थळ बघून होकार दिला होता आज मात्र हे स्थळ वधू मनासारखी आहे म्हणून या स्थळाला होकार दिला होता.

...................................

हा हा म्हणता दिवस एका मागोमाग पुढे सरकू लागले. लग्न नावाचे लायसन्स भेटायला अजून अवकाश होता. पण साखरपुडा नावाचे लर्निग लायसन्स लगेच भेटले म्हणजे दोघांचा साखरपुडाही यशस्वी पार पडला. साखरपुडा झाल्यावर दोघांचे संभाषण वाढले. कधी फोनवर तासन् तास बोलू लागले तर कधी प्रत्यक्ष भेटून एकमेकाशी हितगुज करू लागले.

लग्नाआधी वर वधूंनी बोलणे खूप महत्त्वाचे असते. त्यामुळे दोघांचे स्वभाव एकमेकांना समजतात. लग्नानंतर येणार्या अडगळीच्या प्रसंगाला आताच अनुरूप असे वातावरण निर्मिती तयार करण्यासाठी हे ऐन उमेदीचे दिवस कोणत्याही लग्नासाठी खूप खास आणि महत्त्वाचे असतात. हे जोडपे सुद्धा त्यास अपवादात्मक नव्हते.

दोघेही या वेळेची नजाकत ओळखून त्या चंदेरी दिवसाची मौज घेत होते. विश्वास हाच होता की या चंदेरी दिवसानंतर सोनेरी आयुष्य वाट पाहत आहे. लग्न जवळ येत होते तसे ती दोघे मनाने जास्त जवळ येत होती. पण ज्या पुरुषाने सहा स्त्रिया अनुभवल्या असतील त्याला मनाचे जवळ येणे कसे पुरे होईल?

एके दिवशी दोघे बांद्रा बँडस्टँडवर काळ्या मोठल्या दगडावर बसून समुद्री लाटा अनुभवत होते. पुढे निळा समुद्र तर मागे शाहरुखचा मन्नत बंगला होता. समोरचा अफाट समुद्र हा उसळणाऱ्या लाटांप्रमाणे आपल्या मनात उसळणाऱ्या स्वप्नांना कसे पूर्ण करायचे हे सांगत होता. तर मागे असलेला शाहरुखचा मन्नत आपण बघितलेली खरी स्वप्न आपल्या मेहनतीच्या जोरावर पूर्ण होऊ शकतात असा दुर्दम्य आशावाद देत होता. या दोन वास्तूमध्ये दोन जीव आपल्या भावी आयुष्याचा आलेख सुलेखित करत होते.

या सुंदर वातावरणात तिचा हात पकडण्याचा मोह त्याला आवरता आला नाही. जसा त्याने तिचा हात पकडला, तशी तिने एकदम दचकून आपला हात मागे घेतला. त्याने या आधी सहा स्त्रिया अनुभवल्या होत्या, त्यांनी असा रिस्पॉन्स कधी दिला नव्हता.

अचानक तिने हात मागे घेतल्यामुळे तो हसू लागला. ती पण अजून नॉर्मल झाली नव्हती. मग त्याने पुन्हा चढाई करून तिचा हात पकडला. या वेळी ती घाबरत घाबरत रिस्पॉन्स देऊ लागली. या वेळी ती काही बोलली नाही यामुळे त्याचा आत्मविश्वास दुणावला आणि त्याने तिचा हात घट्ट पकडला. ती पुन्हा दचकली आणि तिने मान शरमेने खाली घातली.

या वेळी इंद्रधनुष्य अजून तिच्या बाजूला सरकला आणि त्याने आपला उजवा हात तिच्या खांद्यावर ठेवला. या वेळीही तिने काहीच नामंजूरी दाखविली नाही. त्याचा आत्मविश्वास आता फक्त दुणावला नव्हता, तर या खेपेस तिणावला होता. त्याने आपल्या डाव्या हाताने तिची हनुवटी वर केली.

तिच्या चेहर्यावर अजूनही लाज शरम सर्व काही सुरळीत दिसत होते. त्याने हात तिच्या मानेवर सरकवला. तिला कळो ना कळो त्याने तिच्या मानेसकट तिचा चेहरा आपल्याकडे सरकवला. तिचा चेहरा अगदी त्याच्या जवळ आणला.

तिला क्षणभर नाही कळले की काय चालू आहे. त्याने तिच्या कपाळावर किस केली. ती लाजली. त्याने तिच्या डाव्या गालावर किस केली. ती पुन्हा लाजली. त्यांचे धैर्य आता अवकाशात झेप घेणाऱ्या रॉकेटशी स्पर्धा करू लागले. या धैर्यानिशी त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर ठेवले. पण तिच्यासाठी हे सर्व काही नवीन होते.

त्याने पुढे सरसावत आपले ओठ तिच्या ओठांवर रूतवले. ती घाबरली आणि प्रयत्न करू लागली की आपले ओठ त्याच्या ओठांपासून विलग करण्यासाठी. पण त्या पुरुषाने तिच्या मानेवरच्या हातावर बल प्रयुक्त करून तिच्या ओठांना आपल्या ओठाशी विलग करता येणार नाही याची काळजी घेतली आणि नेमके तसेच झाले. तिचा बचाव त्याच्या चढाई समोर क्षीण वाटला.

 

[StoryPublisher]

तिचा पूर्ण बचाव मोडकळीस काढून त्याचे ओठ आता तिच्या मांसल ओठावर बऱ्यापैकी स्थिरावले. त्या लालबुंद ओठावर त्याची जीभ फिरत होती. त्याची जीभ तिच्या दोन ओठांच्या फटीतून कधी आत गेली हे तिलाही समजले नाही.

आता त्याची जीभ तिच्या जिभेवर रेंगाळू लागली. त्याला तिच्या जिभेची चव चविष्ट वाटत होती तर तिला त्याच्या ओठांची चव बेचव वाटत होती. हा संघर्ष पुढे एक ते दोन मिनिटे चालू होता. ती तळमळ करत होती त्याच्या ओठातून विलग होण्यासाठी. तर तो मॅच पॉइंट घेऊन मॅच जिंकण्याच्या प्रयत्नात होता.

तिला काहीच कळत नव्हते की या प्रसंगाशी कसे ॲडजेस्ट करायचे. शेवटी या चलबिचल मनस्थितीमध्ये तिने पूर्ण ताकदीनिशी त्याला धक्का दिला. त्याला आपल्यापासून दूर लोटले आणि रडत रडत ती त्याच्याकडे न बघता, त्याची दखल न घेता तिथून तडका फडकी निघून गेली.

तो जितका चकित होता त्याच्या दहा पटीने ती कोसळली होती. तिने तिथून निसटता पाय काढला. त्याने हा प्रसंग सावरण्यासाठी प्रयत्न सुरू केले. तो तिला रात्र होईपर्यंत कॉल करत होता. पण तिने काही त्याचा कॉल उचलला नाही. थोड्या वेळाने त्याचा नंबर तिच्या फोनवर ब्लॉक झाला आहे, असे त्याला जाणवले.

लग्नाला काही दिवस शिल्लक होते आणि या लगीन घाईत हा प्रसंग उद्भवला होता. त्यांच्या संगतीला विसंगती प्राप्त झाली होती. आता महत्त्वाचा मुद्दा हा होता की हे भांडण मोठ्यांपर्यंत पोहोचू नये अशी सोज्वळ आशा इंद्रधनुष्यला होती.

पुढचे दोन ते तीन दिवस तो तिला सतत कॉल करत होता. पण तिने नंबर ब्लॉक लिस्टमध्ये टाकला होता. त्यामुळे त्याचा आणि तिचा संवाद होईल, याची काडी मात्र अशा नव्हती. त्याला कळत नव्हते की हा तात्पुरता ब्रेकअप आहे की लग्न तुटले म्हणावे?

फोन जरी ब्लॉक झाला असेल तरी तिच्या घरी जाण्याची त्याची धडगत होत नव्हती. शेवटी त्याने ठरविले तिच्या घरातील एखाद्या व्यक्तीशी बोलून त्याला मध्यस्थी करून हे प्रकरण सोडवावे. यासाठी त्याने पावले उचलायला सुरुवात केली.

तिच्या घरात तिचे आई वडील होते. या वडीलधाऱ्या मंडळींची या टॉपिकवर बोलणे सोईस्कर वाटत नव्हते. अजून एक व्यक्ती होती तिचा भाऊ. पण कोणत्या भावाला आवडेल की आपल्या बहिणीची इच्छा नसताना किस घेतली आहे. म्हणून त्याने भावाला या लिस्टमधून कट-ऑफ केले.

सगळे काही संपले असे वाटताना अचानक त्याला आशेचा किरण आठवला तो म्हणजे तिची वहिनी. का नाही? आपण एक शेवटचा मार्ग म्हणून तिच्या वहिनीशी बोलून पहावे. तसा त्याच्या दृष्टीने काही मोठा अपराध केला नव्हता. त्याने फक्त एक चुंबन घेतले होते. तिच्या मते लग्नाच्या आधी घेतलेले हे चुंबन पाप असेल. पण त्याने तर सहा सहा स्त्रियांना उपभोगले होते.

एखादा मॅरेथॉन पळणाऱ्या माणसासाठी ही तर शंभर मीटरची रेस असेल. त्यांनी ही शंभर मीटरची रेस ओलांडली, हाच त्याचा अपराध होता. पण काहीही असो आता हे प्रकरण निस्तारणे अधिक महत्त्वाचे झाले होते. म्हणून या तुटलेल्या पुलात दोन जीवांचा पूल जुळवून देण्यासाठी त्याला वहिनी हा शेवटचा उपाय दिसत होता.

साखरपुड्याच्या गडबडीत एकदा त्याच्याकडे वहिनीचा फोन नंबर आला होता. तेव्हा नकळतपणे आलेला मोबाईल नंबर पुढे उपयोगी ठरू शकतो, असे त्याला स्वप्नात सुद्धा वाटले नव्हते. त्याने एकदा ऑफिस मधूनच वहिनीला कॉल करण्याचे योजले. त्यामागे कारण एकच होते की ऑफिस टाइममध्ये कॉल केला तर त्या वेळी जाई सुद्धा ऑफिसमध्ये असेल. मग जाईच्या अनुपस्थितित तिच्या वहिनीशी निदान या किचकट विषयावर साधक बाधक चर्चा तरी करता येईल.

त्याने जसे ठरवले तसेच केले आणि वहिनीला कॉल केला. नंतर त्याने वहिनीला सगळी झालेली हकिकत सांगितली. सर्व कहाणी ऐकून घेऊन वहिनीने त्याला सांगितले की या विषयावर जाई ऑलरेडी तिच्याशी बोलली आहे. या घटनेनंतर ती खूप दुखावली आहे. जाईला सावरायला थोडा वेळ लागेल. त्याने पुन्हा आपली बाजू मांडली. वहिनी म्हणाली की ठीक आहे मी तिच्याशी या विषयावर पुन्हा बोलते. तेव्हा इंद्रधनुष्यला थोडे हायसे वाटले.

वहिनीच्या बोलण्यावरून एक स्पष्ट झाले होते की लग्न तुटेल असे काही एक्सट्रीम घडणार नव्हते. कारण साखरपुडा झाल्यावर इंद्रधनुष्यच्या लग्नाची बातमी जंगलात वणवा पेटावा तशी ऑफिस आणि त्याच्या नातेवाईकामध्ये पसरली होती आणि आता जर हे लग्न तुटले तर ही बातमी दुप्पट वेगाने एका ज्वलंत ज्वालामुखीसारखी पसरली असती. शिवाय या बातमीमुळे होणारी नाचक्की ती तर वेगळीच म्हणा.

या होणार्या नाचक्कीमुळे इंद्रधनुष्यची आई जो धक्का घेईल ती तर अपरिमित हानी असेल. तसेच हा होणारा दुष्परिणाम फक्त इंद्रधनुष्यच्या कुटुंबियांवर पडणार नव्हता. तर ह्या वणव्यात दोन्ही कुटुंब होरपळून जाण्याची दाट शक्यता होतीच. हे जसे इंद्रधनुष्य जाणून होता तसेच जाईची वहिनी पण ओळखून होती.

जाईच्या वहिनीने येणारा वाईट काळ ओळखून जाईला समजावण्याचे सत्र सुरू केले. जाई समजून घ्यायच्या मनस्थितीत नव्हती, म्हणून वहिनीने इंद्रधनुष्यला पुन्हा धीर ठेवायला सांगितला. वहिनीचे हे काहीसे सांत्वन पर शब्द सुद्धा त्याच्या आयुष्यात पेटलेल्या वणव्याला फायर ब्रिगेडला बोलावून विझवण्यासारखेच होते. पण या किंतु-परंतुच्या परिस्थितीत वहिनीचे आभार मानावे तितके कमी होते. कारण वहिनी अशी मदत त्याला करत होती.

....................................

 

[StoryPublisher]

इंद्रधनुष्यला जा वरून जाई हवीच होती कारण एखादी अंधश्रद्धा म्हणावी किंवा अजून काय म्हणावे पण त्याला आता आपले सात रंगाचे इंद्रधनुष्य पूर्ण करायचेच होते. हे इंद्रधनुष्य पूर्ण करण्यासाठी त्याला ज्या जा वरून जांभळ्या रंगाची आवश्यकता होती तो जांभळा रंग त्याच्या दृष्टीने जा वरून जाईमध्ये अडकला होता असे त्याला वाटत होते.

इकडे वहिनी तिला दररोज समजावत होती. जाईच्या दृष्टीने ती फक्त वहिनी नव्हती तर ती तिला मोठ्या बहिणीसारखी होती. गेल्या तीन वर्षात जेव्हा जेव्हा जाईला मदत हवी होती तेव्हा या वहिनीने तिला एखाद्या बहिणीसारखी मदत केली होती. आताही जाईचे लग्न जसे कोमेजून जात होते तेव्हा हीच वहिनी मदतीचा फवारा मारून तिला साथ देत होती.

सांगण्याचा उद्देश हाच की जाईचा भाऊ जरी त्या घरात उपस्थित नसला तरी भावाची जागा वहिनी अगदी मायेने भरून काढत होती. जाई आणि इंद्रधनुष्य मधला जो लग्नाचा ब्रिज तुटला होता तो तुटलेला ब्रिज जोडण्यासाठी वहिनी नावाचा आर्किटेक्ट कम इंजिनियर आला होता असे समजायला वावगे ठरणार नाही.

अखेर वहिनीच्या प्रयत्नाला यशाचे कुंकू दिसू लागले. वहिनीच्या समजावण्यामुळे जाईचा रोष ओसरू लागला. पुर्णतः नाही पण थोडा फार तिचा राग विरघळला. तिने आपल्या वहिनीला स्पष्ट बजावले की आता मी आणि त्याची थेट भेट होईल ती लग्नामध्ये. त्या आधी मी भेटणार नाही. वहिनीने पण सध्या तरी या प्रकरणात तिला जास्त फोर्स करायचे टाळले.

इकडे जेव्हा ही बातमी वहिनीने इंद्रधनूष्यला सांगितली, तेव्हा त्याच्या आनंदाला उधाण आले. त्याने त्याच आनंदात तिला पुन्हा कॉल केला. पण अजून तो ब्लॉकच होता. तरी पण त्याने वाईट वाटून घेतले नाही. आज बऱ्याच दिवसांनी थोडीशी का होईना प्रगती झाली होती. पण यात प्रमुख श्रेय वहिनीचे होते.

तो म्हणाला की वहिनी मला एकदा तिला भेटायचे आहे. भेटून तिचा राग पूर्ण नाहीसा करायचा आहे. त्यावर वहिनी बोलली की सध्या तरी तिला तुला भेटायचे नाही. थोडा तिला वेळ द्या. एकदा तिचा राग निवळला की भेट घालून देते. वहिनीचे शब्द आता त्याला भगवद गीतेसारखे ठाम आणि वंदनीय वाटू लागले होते.

एक-दोन दिवस गेले. इंद्रधनुष्य आपल्या कामात गढून गेला. लग्न जवळ येत होते तसे त्याच्या घरात सुद्धा लग्नाची तयारी जय्यत चालू होती. एके रात्री त्याला गुगल हँगआऊट चाटवर एका अनोळख्या व्यक्तीचा मेसेज आला.

त्या अकाउंटला कोणत्याही व्यक्तीचा फोटो नव्हता. तर डीपीमध्ये जाईच्या फुलांचा फोटो होता. त्याच्या मनात शंका आली की ही तर आपली जाई तर नाहीना.

त्याने साशंक होऊन विचारले की हू आर यु? तिकडून उत्तर आले की मी पंधरा दिवस तुझ्याशी बोलले नाही तर विसरला मला? त्याला हळूहळू कळत होते की ही जाईच आहे. पण तो आपल्या आनंदावर ताबा ठेवत होता. त्याने विचारले की नक्की सांगा तुम्ही कोण? त्यावर उत्तर आले की तू आपल्या जाईला विसरला?

इंद्रधनुष्यची शंका खरी ठरली. ती तर जाईच होती. पण मग जाई होती मग व्हॉट्सॲपवर का बोलत नाही. हे नवीन काहीतरी चाटचे खूळ कसे आले. जाउ दे, बहुतेक तिला पुन्हा दिलखुलासपणे बोलायला थोडे अवघड जात असेल म्हणून हा आड मार्ग अवलंबला असेल. कसेही असो, संवाद साधणं या वेळी महत्त्वाचे होते.

संवादाचे माध्यम सध्या तरी दुय्यमच होते. त्या रात्री रात्री दोन वाजेपर्यंत त्यांनी चाट केले. इंद्रधनुष्यने मनापासून माफी मागितली. तेव्हा तिनेच म्हटले की खरे तर मीच या प्रसंगावर ओव्हर रिॲक्ट झाली म्हणून माझ्याकडून सुद्धा सॉरी. आता इंद्रधनुष्यला वाटू लागले की आपली गाडी पुन्हा रुळावर आली.

पुढे तीन दिवस या चाटला उधाण आले होते. या तीन दिवसात ते एकमेकांशी चाटमार्फत खूप बोलले होते. त्याने एक-दोन वेळा तिच्याशी प्रत्यक्ष कॉलवर बोलण्यासाठी आग्रह धरला. पण व्यर्थ, तिने हुशारीने त्याची मागणी टाळली.

आता दोघेही त्या चाट मार्फत खूप समरस झाले होते. काही गोष्टी ज्या प्रत्यक्षात भेटून जमल्या नव्हत्या, त्या या चाटमध्ये अग्रेसर होऊ लागल्या. आता त्या चाटमधील संवादाला रोमँटिक दागिने ग्रहण होऊ लागले. त्या चाटमधील ऑनलाईन भावनेला सुद्धा मेहंदीचा रंग चढू लागला.

जिथे एका ऑफलाईन चुंबनामुळे इतके रामायण घडले होते तिथे आता ऑनलाईन प्रणयाच्या पहाटेचे तांबडे फुटू लागले होते. तांबडे फुटले तरी त्याला हा जांभळा रंग आता मानवत होता. त्याला हवा असलेला जांभळा रंग आता ऑनलाईन प्रकारात त्याचा झाला होता. फक्त आता तो ऑफलाइन प्रकारात खऱ्या खुऱ्या अर्थाने शिक्का मोर्तब होणे त्याच्या दृष्टीने महत्त्वाचे झाले होते.

तीन दिवस चाट केल्यावर, त्यामध्ये काही शृंगाराचे लाजून संवाद झाल्यावर त्याने तिला लग्नाआधी एकदा भेटायला विनंती केली. ती नाही नाही म्हणत केव्हा हो बोलली हे तिलाही माहीत नाही पडले. हेच या शृंगाराचे नाविन्य म्हणावे की ज्यात आपला ताबा आपल्या हातून कधी निसटतो हे आपल्यालाच उमगत नाही.

दोघेही आता जमिनीपासून पाच इंच वर अधांतरी संचार करत होती. दोघांचे कोमेजलेले उसासे आता भरधाव वेगाने धावत होते. दोघांचे मूर्च्छित हास्य आता जिवंत झाले होते. त्याने तिला भेटण्यासाठी तयार केले होते. पण तिने कुठे कधी भेटायचे यासाठी मौन बाळगले होते.

त्या दिवशी गुरुवार होता. त्याने पुन्हा पुन्हा तिला भेटायला विनवण्या केल्या. शेवटी त्याच्या प्रेमाच्या विस्तवाची ठिणगी पेटली. तिने भेटण्यासाठी आधीच मंजूरी दिली होती. तिने सांगितले की उद्या शुक्रवार आहे. शुक्रवारी संध्याकाळी आपला वीकएंड सुरू होईल तेव्हा निवांत भेटू. त्यालाही नाही बोलायला कुठेच जागा नव्हती.

तिने ऑफिस सुटले की थोडे उशिराच म्हणजे रात्री आठ वाजता वाशी स्टेशनवर बोलावले. त्याच्या चेहर्यावर अजून लकाकी आली. तिने पुन्हा बजावून सांगितले जर तुला उशीर झाला तर मी तिथे तुला न भेटता निघून जाईल. त्याने उशीर होणार नाही याची हमी तिला दिले.

 

[StoryPublisher]

मनात त्याने म्हटले की ही लग्नाआधीच मला किती हुकूम देऊ लागली. जाऊ दे तिचे दिवस आहेत. एकदा जवळ आली की मग मी बघतो. मग माझेच दिवस असतील आणि रात्र ही माझी असेल. पण तूर्तास ह्या तहात माघार घेणे गरजेचे होते त्यामुळे तिच्या बोलण्याला त्याने दुजोरा दिला.

शुक्रवारचे आठ कधी वाजतात असे इंद्रधनुष्याला झाले होते. तो ऑफिस मधून वेळेवर निघाला. काळजी घेतली की उशीर होणार नाही. तिने आठचा टाईमिंग दिला होता. पण जर तिने पहाटेचे पाचचा टाइम दिला असता, तरी तो आला असता. इतका तो या भेटीस अधीर झाला होता.

चक्क पंधरा मिनिटे आधी म्हणजे सात वाजून पंचेचाळीस मिनिटाला तो वाशी स्टेशनवर सांगितलेल्या प्लॅटफॉर्मवर हजर होता. तिने त्याला वाशी स्टेशनवर तीन नंबर प्लॅटफॉर्मवर उभे राहायला सांगितले होते. अजून पंधरा मिनिटे होती.

स्टेशनवर अल्पवयीन मुले दहा रुपयात लिंबू, संत्री घेऊन विकायला बसली होती. त्यातला एक मुलगा त्याच्या जवळ आला आणि संत्री घ्यायला विनवणी करू लागला. पण आज तो संत्री नाही, तर स्त्री घेण्याच्या मनस्थितीत होता. आज तो लिंबू नाही तर तो त्याच्या जांभळ्या रंगाचे प्रतिक ठरणार्या स्त्रीला बेडवर एका लिंबाला पिळावे तसे त्याला तिचा चोळामोळा करायचा होता.

आठ वाजले तरी तिची काही चाहुल नाही. इंद्रधनुष्याला पुन्हा पुन्हा उशीर करू नको म्हणणार्या स्त्रीला आता स्वत:च उशीर होईल अशी चिन्हे दिसू लागली. पुन्हा त्याने मोबाईलवर टाइम चेक केला. आठ वाजून एक मिनिट वाजले. पण तिचा अद्याप काही मेसेज नव्हता. तो हताश झाला. तो त्या गुगल चाटवर मेसेज करत होता पण तिथून काहीच उत्तर येत नव्हते.

वेळ पुढे सरकत होता तसा त्याचा उत्साह हा निराशेत परावर्तित होत होता. त्याने कपाळावर हात लावला. बाजूने फेरीवाले संत्री घ्या संत्री घ्या असे मोठ्याने ओरडत होते. तो पुन्हा पुन्हा आपल्या मनाला सांगत होता की आज संत्री नको, आज स्त्री हवी. पण स्त्री आहे कुठे. तो जो जांभळा रंग शोधत होता तो आता रात्रीच्या काळ्याकुट्ट आभाळात दिसेनासा झाला होता.

संध्याकाळचे जांभळे आकाश आता काळ्या रंगात विलीन झाले होते. तो काळा रंग हा इंद्रधनुष्याच्या अपयशाला चिडवत होता. अखेर आठ वाजून सात मिनिटे झाले आणि तो हताश होऊन जागेवरून उठला. इतक्यात त्याला गुगल चाटवर मेसेज आला की डोन्ट वरी, आय ॲम कमिंग. तो मेसेज पाहून त्याच्या मेलेल्या आशा पल्लवित झाल्या. त्याने उत्तर दिले की ओके, टेक युअर टाइम. असा मेसेज करून त्याने आपली मनाची झालेली घालमेल लपवली.

आठ वाजून दहा मिनिटे झाली. एक सीएसटी वरून ट्रेन आली. ती तीन नंबर प्लॅटफॉर्म वर थांबली. त्याच्या आशा पुन्हा प्रफुल्लित झाल्या. नक्कीच या ट्रेन मधून आली असेल असे त्याने स्वत:ला आधार दिला. मधाच्या पोळ्यातून मधमाश्या बाहेर येतात, तसे प्रवासी त्या ट्रेन मधून बाहेर आले. त्या गर्दीतील प्रत्येक स्त्रीमध्ये तो आपली जाई शोधत होता. पर्यायाने तो जांभळा रंग शोधत होता.

...........................

 

[StoryPublisher]

हळूहळू ट्रेन रिकामी होऊ लागली. ती ट्रेन नाही तर त्याच्या आकांक्षा रिकाम्या होत होत्या. पण त्याला भविष्य माहीत नव्हते की या रिकाम्या ट्रेन मध्येच त्याच्यासाठी बरेच काही वाढून ठेवले होते. फक्त या वेळेवर स्वार होऊन त्याची वाट पाहणे अति गरजेचे होते.

ह्या ट्रेनचे शेवटचे स्टेशन वाशीच होते. त्यामुळे ट्रेन इथेच रिकामी झाली. नवे प्रवासी काही चढले नाहीत. इतक्यात त्याला गुगल चॅटवर एक मेसेज आला. हा मेसेज तिच्याकडूनच आला होता त्याने चटकन तो वाचला. ती म्हणाली की आय एम इन स्टेशन. त्याने उत्तर दिले की बट वेअर? आय कॅनॉट सी यु. त्यावर ती म्हणाली की कॅच दिस ट्रेन.

तो आश्चर्यचकित झाला कारण ती ट्रेन पूर्णपणे रिकामी होती. हळूहळू त्या रिकाम्या ट्रेनचे दिवे ऑफ होत होते. याचा अर्थ ती ट्रेन आता पुढे कारशेडवर जाणार होती. वाशी आणि सानपाडा यांच्यामध्ये एक रेल्वे कारशेड आहे. हे तेच कारशेड आहे, ज्याच्यावर गुलाम चित्रपटाची शूटिंग झाली होती. ज्यात आमिर खान आणि दीपक तिजोरी रेल्वे ट्रॅकवर विरुद्ध दिशेने येणार्या भरधाव रेल्वे समोर धावले होते.

इंद्रधनुष्यसमोर पेज प्रसंग ओढून आला होता. त्याला कळत नव्हते की या कारशेडमध्ये जाणाऱ्या ट्रेनला पकडून काय भेटणार आहे? पण तो विचार करत होता त्यातच पुन्हा मेसेज आला की लवकर ट्रेन पकड नाही तर ट्रेन चालू होईल. मग मी तुला कधीच भेटणार नाही. त्यावर तो तिला प्रश्न विचारू इच्छित होता. पण इतक्यात अजून एक मेसेज आला की प्लीज काही प्रश्न विचारू नको आणि लगेच ती ट्रेन पकड.

अजूनही त्याच्या मनाची तयारी झाली नव्हती. नक्की हे काय प्रकरण आहे, आपण कुठे फसले तर जात नाही ना? असे प्रश्नचिन्ह त्याच्या चेहर्यावर, त्याच्या डोळ्यात आणि अखंड शरीरावर स्पष्टपणे दिसून येऊ लागले. इतक्यात ट्रेनचा हॉर्न वाजला. ट्रेन सुरू झाली. ट्रेनने मंद वेगात पुढे चालायला सुरुवात केली.

आता त्याची धडधड वाढली. त्याचे प्रश्नचिन्ह अजून मोठे झाले. ट्रेन की प्लॅटफॉर्म या प्रश्नावर अजूनही तो उभा होता. त्याच्याकडे याचे उत्तर अजिबात नव्हते. त्यावर पुन्हा एक मेसेज आला की तू ट्रेन पकडली नसेल, तर मला आयुष्यभरासाठी गमावून बसशील. त्यावर ट्रेनचा हॉर्न अजून एकदा वाजला.

आता त्याने दोन पावले पुढे सरकावले. जो होगा देखा जायेगा, या फिल्मी वाक्यानिशी त्याने ट्रेनच्या दिशेने धावायला सुरुवात केली. प्लॅटफॉर्मवर लोक त्याला बघून हसत असतील कारण तो एक अशी ट्रेन पकडत होता, जी कारशेडला जात होती आणि त्यातील लाईट्स ऑफ होत्या. पूर्णपणे ट्रेनमध्ये काळोख होता.

त्याने आपल्या धावण्याचा वेग वाढवला. ट्रेन अजूनही मंद वेगात धावत होती. खरं तर कारशेडला जाणारी प्रत्येक ट्रेन ही मंद वेगातच धावते. प्लॅटफॉर्मवर लाऊड स्पीकरवर पुन्हा पुन्हा सूचना देण्यात येत होती की ही ट्रेन कारशेडला जात आहे. कृपया प्रवाशांनी यात चढू नये. तरीही या सूचनेला छेद देऊन त्याने कशीबशी ही ट्रेन पकडली आणि मागे न बघता त्या काळोख्या ट्रेनमध्ये सामावून गेला.

त्या काळोख्या ट्रेनमध्ये कोणीच नव्हते आणि कोणाला वेड लागले आहे का की अशी ट्रेन कोणी पकडेल. पण असे वेडेपण आज इंद्रधनुष्यने केले होते. अर्थातच त्याला आता खूप भीती वाटत होती. कारण ट्रेन आता वाशी स्टेशन सोडून पुढे जाऊ लागली होती.

ट्रेनमध्ये काळा कुट्ट अंधार होता आणि ट्रेन वाशी आणि सानपाडाच्या मध्यभागी आली होती. मध्येच ट्रेनने उजवीकडे वळली आणि वाशी आणि सानपाडाच्या मध्ये असणार्या कारशेडकडे चालू लागली. त्याला काहीच कळत नव्हते की आपण घेतलेला निर्णय योग्य आहे की नाही.

इतक्यात त्याला पुन्हा मेसेज आला की डोन्ट वरी मी पण याच ट्रेनमध्ये आहे मी तुला काही क्षणातच भेटणार आहे. आता इंद्रधनुष्य अजून घाबरला. जणू काहीही भुताटकी तर नाही ना आणि आपण या भुताटकीच्या जाळ्यात अडकलो तर नाही ना?

या सर्व प्रश्नांचे उत्तर त्याच्याकडे नव्हते. पण वेळेकडे नक्कीच त्याचे उत्तर होते. त्यामुळे वेट ॲड वॉच हाच फॉर्मुला सध्या तरी अवलंब करता येणार होता. इतक्यात सानपाडा कारशेडवर ही ट्रेन थांबली. तो मेसेजची आतुरतेने वाट पाहू लागला. मेसेज अजून आला नव्हता. पण त्या सुनसान जागेवर ट्रेन काळोख आणि इंद्रधनुष्य यांच्या व्यतिरिक्त कोणीही दिसत नव्हते.

त्याच्या मनातील भुताटकीचे विचार आता त्याच्या चेहर्यावर उमटू लागले होते. तो भयभीत नजरेने दोन्ही खिडकीतून मागे पुढे बघत होता. आता प्रश्न हा होता की जाईसारखी नाकासमोर चालणारी मुलगी या आड मार्गावर का येईल. आणि तिला डेट वर जायचे असेल तर मुंबईमध्ये खूप रोमँटिक जागा आहेत.

मग इंद्रधनुष्यला भुताटकीसारखी आपली फसगत तर नाही ना झाली यावर शंका येऊ लागली. त्याने आपले खिशातील पाकिट आपल्या बॅगेत ठेवले. मोबाईल नीट घट्ट पकडून हातात ठेवला. हे सर्व फार कमी वेळेत घडत होते आणि त्याच्या चेहर्यावरचे भाव प्रत्येक सेकंदानिशी बदलत होते.

इतक्यात त्याला पुन्हा मेसेज आला. त्यात लिहिले होते की तू ट्रेनमधून बाहेर उतर. आता या काळोख असलेल्या ट्रेनमधून बाहेर कुठे उतरायचे? असा प्रश्न आला. पण त्याला आता दुसरा मार्ग उरला नव्हता. शिवाय इथून जर पळ काढायचा असेल तरीही ट्रेनमधून बाहेर येणे भाग होते. तो ट्रेनमधून बाहेर येऊ लागला.

आता ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर उभी नव्हती. अर्थातच त्याला तीन ते चार फुटावरून उडी घ्यावी लागली. ट्रेनला दोन पायाच्या शिड्या होत्या पण त्या अंधारात पायाला गवसणे थोडे अवघड होते. खरं म्हणजे असा प्रसंग आयुष्यात पहिल्यांदाच येत होता.

भीतीमुळे त्याच्या पायाला त्या ट्रेनच्या दोन लोखंडी पायऱ्या गवसणे अवघडच होते. वरून त्याची जी घाबरगुंडी उडाली होती. त्यामुळे त्याने लगेच ट्रेनमधून उडी घेतली आणि तो त्याच्या खाली दोन पायावर पडला. नशीब त्याने आपला एक हात जमिनीवर ठेवून स्वत:ला आधार दिला. पाठीवरची बॅग अजून तशीच होती.

पुढे आता काय हा प्रश्न गेल्या एक तासात त्याला अनेकदा पडला होता. आता तो प्रश्न पुन्हा पडला की व्हॉट नेक्स्ट? ३०-४० सेकंद गेली हा प्रश्न अजूनच ठळक झाला. इतक्यात त्या प्रश्नाला उत्तर आले. तिचा मेसेज पुन्हा आला.

त्या मेसेजमध्ये लिहिले होते ट्रेन ज्या दिशेने काही वेळापूर्वी चालत होती त्याच्या विरुद्ध दिशेला चाल आणि ट्रेनचा शेवटचा महिला डब्बा असेल त्यामध्ये चढ. म्हणजेच त्या मेसेजमध्ये म्हटले होते की कारशेडच्या विरुद्ध दिशेने चालत राहा आणि शेवटचा जो महिला डब्बा दिसेल त्यात चढ.

त्याने पुन्हा त्या मेसेजला प्रायोरिटी देऊन तसेच करायचे ठरवले. तो कारशेडच्या विरुद्ध दिशेने चालू लागला. एक दोन मिनिटे चालल्यावर त्याला शेवटचा महिला डब्बा गवसला. आता त्याला ट्रेन समोर असलेल्या दोन पायऱ्यांवर पाय देऊन चढायचे होते. तो जरा घाबरलाच होता पण त्याने आपल्या पाठीवरची बॅग सावरून ट्रेनच्या दांड्याला दोन्ही हाताने पकडून आपला उजवा पाय त्या अडीच फुटावरील पायरीवर दिला. आता डाव्या पायाने तो ट्रेनमध्ये चढला.

ट्रेनमध्ये चढताच त्याने आपल्या पाठीवरची बॅग सरळ केली. आपला मोबाईल खिशात नीट ठेवला. तो डब्यात चढताच तो मागे पुढे बघू लागला. त्याने उजवीकडे बघितले त्याला कोणीच दिसले नाही. त्याला वाटले की फसगत तर झाली नाही ना?

इतक्यात त्याच्या मागून कोणीतरी शुक शुक केले. तो दचकला. त्याने विद्युत वेगाने मागे बघितले. मागे डब्याच्या शेवटच्या सीटवर एक आकृती बसली होती. त्या आकृतीवरून नक्कीच कळत होते की ही आकृती स्त्रीची आहे म्हणजे जर ही भुताटकी असेल तर हे स्त्रीचे भूत असू शकते. बघूया तरी स्त्रीचे भूत कसे असते? त्याचा फिगर कसा असतो? तिचे पाय उलटे असले तरी चालेल पण फिगर मस्त असला पाहिजे अशा प्रश्नांनी त्याच्या डोक्यात विचारसत्र चालू होते.

त्या काळोखात आकृतीने आपल्या हाताने त्याला जवळ बोलावले. तो त्या आकृतीकडे जाऊ लागला. आकृतीच्या जवळ आला आणि त्या काळोखात तिचा चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता पण बाहेरून येणार्या चंद्र प्रकाशामुळे तिच्या अंगावर एक पंजाबी ड्रेस होता इतपत नक्कीच समजत होते.

 

[StoryPublisher]

आत काळोख होता म्हणून नक्की फिगर सांगता येणार नाही. पण आकृतीवरून फिगर चांगलाच असेल याची खात्री होती. पण सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे त्या स्त्रीने जांभळ्या रंगाचा ड्रेस घातला होता. हा तोच जांभळा रंग ज्याच्यामुळे इतका मोठा प्रणयाचा खेळ घडून येत होता.

आता या नात्याचा पडदा उघडणार होता. तो ज्या जांभळ्या रंगाची वाट पाहत होता तो रंग आज त्याला भेटणार आहे की नाही याची त्याला प्रचिती येणार होती. तो त्या आकृतीकडे बघून बोलला की जाई मला या अशा ठिकाणी का बोलवले आहे? नक्की तुला काय सुचवायचे आहे?

त्याने अपेक्षा केली की तिथून याचे उत्तर येईल. पण दहा ते पंधरा सेकंदाचा एक निरव शांतता होती. तिकडून काहीच उद्गार आले नव्हते. आता नक्की कसे समजायचे की जाईच्या मनात काय आहे आणि अचानक या नाट्यावरचा पडदा उघडला गेला.

...............................

 

[StoryPublisher]

तिने त्याचा हात पकडून त्याला आपल्या बाजूला बसवले. तो ही गुमान तिच्या बाजूला बसला. तिने त्याच्या पाठीवरची बॅग त्याला काढायला खूप मदत केली. अजूनही तिचा चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता. तिने आपल्या उजव्या हाताने त्याच्या कानावरील केसात हात फिरवला. तो रोमांचित झाला. मग तिने आपली चार बोटे त्याच्या गालावर फिरवली.

आता तो अति रोमांचित झाला. एकदा त्याला वाटत होते की खिशातला मोबाईल काढून त्याची फ्लॅश लाईट ऑन करून चेहरा बघावा. पण हे सर्व इतके फास्ट होते की खिशात अगदी आत वर गेलेला मोबाईल काढणे म्हणजे आता चाललेल्या रोमांटिक क्षणाला येथे थांबवण्यासारखे होते म्हणून त्याने ते टाळले.

ती त्याच्या जवळ आली. तो काही जागेवरून हलला नाही. ती अधिक त्याच्या जवळ आली. त्याच्यासाठी एक नवीन अनुभव विणत होता. तिने आपली चार बोटे त्याच्या गालावर फिरवली नेमके तसेच जसे इंद्रधनुष्यने त्या बीचवर जाईच्या चेहर्यावर फिरवले होते तिने त्याच्या केसात हात फिरवला आणि आपली हाताची चार बोटे त्याच्या मानेच्या वरील केसात टाकून कुरवाळू लागली.

त्याला हा झालेला बदल काही कळेनासा होता. दोन आठवड्यापूर्वी हेच त्याने तिच्याबरोबर केले होते आणि आता जाई किंवा भुताटकी त्याच्याबरोबर तेच पुनरावृत्ती करत होती. पण मनाशी तो बोलला जाऊ दे जे भेटते तो अनुभव अनोखा त्याच्यासाठी होता. म्हणून वेट ॲड वॉच या पावित्र्यात स्वत:ला तो ॲडजस्ट करत होता.

तिने आपल्या चार बोटांनी त्याचे डोके आपल्या बाजूला ओढले आणि ती त्याच्या गालावर किस करू लागली. गालावर किस करता करता ती कधी त्याच्या मानेवर निसटली हे त्यालाच उमगले नाही. त्याच्या मानेवर असणार्या कॉलर बाजूला सारून ती त्याच्या शर्टात घुसत होती. जास्तच अवघड वाटू लागल्यावर तिने त्याच्या शर्टाची वरची दोन बोटे बटणे खोलली आणि त्याच्या छातीवर अलगतपणे हात फिरू लागली.

आता मात्र त्याचा वेट ॲड वॉचचा पवित्रा डळमळीत होत होता. त्याला अशी सवय नव्हती की एखादी स्त्री आपल्यावर हल्ला बोलत आहे पण आपण फक्त तटस्थ राहून आतल्या आत आपला प्रणय गिळून बसायचे. जगात इंद्रधनुष्य म्हणा किंवा इतर पुरुष म्हणा कोणालाच हे पटणार नाही तसेच त्यांना पचणार सुद्धा नाही.

आता मात्र तिचा डावा हात त्याच्या दोन्ही छातीवर सैरावैरा धावू लागला. तिने खाली येऊन आपल्या ओठांनी त्याच्या छातीवर चुंबनांचा सडा लावला. आतली त्याची बनियान कधी बाजूला सारून तिचे ओठ त्यावर धावू लागले. त्याच्या केसाळ छातीत तिचे ओठ एखाद्या सोनेरी हरणासारखे धावत होते. जे काही होत होते ते दोघांनाही उत्स्फूर्तपणे आवडत होते.

ती त्याच्या छातीवर पेरणी करत करत त्याच्या ओठांपर्यंत पोहोचली. आता प्रणयाचा शिक्का मोर्तब करायची वेळ आली होती. तिने आपले ओठ त्याच्या ओठात गुंतवले आणि त्याला मागे सारून त्याच्या ओठांचा गुलकंद आपल्या ओठांनी शोषून घेऊ लागली.

हीच ती किस म्हणावी ज्यामुळे दोन आठवड्यापूर्वी इतके रामायण घडले होते. पण दोन आठवड्यात बरेच पाणी पुलाखालून वाहून गेले होते. पण तूर्तास पुलाखालील पाणी त्याच्या तोंडाला आले होते कारण त्याच्या समोर असलेली जांभळ्या रंगाचा ड्रेस परिधान केलेली ही मादक युवती त्याला क्षणाक्षणाला उपसवत होती.

त्याचा तटस्थपणा आता मोडकळीस आला. त्याच्या आशा आकांक्षाचा बांध तुटू लागला त्याच्या आतील रोमांस त्याची धूप आणि भूक वाढवू लागला. अखेर तिच्या ओठांना त्याच्या ओठांनी प्रत्युत्तर देऊ केले. तिच्या दोन ओठात त्याचे ओठ पूर्ण ताकदीनिशी आणि सराईतपणे शिरले.

दोन्ही जीव एकमेकांवर कुरघोडी करण्यासाठी उतावळे झाले. दोन ओठांच्या मदतीला कधी दोन जीभा आल्या, हे त्या ओठांना उमगले सुद्धा नव्हते. जिभेला असलेला लाळरस दोघेही ओठांनी चुंबत होते. दोघांची लाळ एकमेकांच्या मुखात शिरून बेचव असलेल्या जीवांना चव आणत होती.

हे असे मनसोक्त चुंबन चालू असताना त्याचे दोन्ही हात तिच्या अंगावरून फिरत होते. तिच्या सर्व शरीरावर शहार्यांनी रोमांच आणला होता. हा रोमांच त्याच युवतीला येऊ शकतो जिने सेक्स किंवा रोमांस प्रथमच अनुभवत असेल. जाई त्याच गटात मोडत होती.

दुसरी एक श्रेणी ही सुद्धा आहे, ज्यात बरेच दिवस संभोगापासून वंचित असेल, तर तिला अचानक भेटलेल्या या संभोगामुळे तिच्या अंगावर शहारे रुपी काटा येऊ शकतो. तिसरी श्रेणी ही आहे की एखादी स्त्री नेहमी संभोग घेत असली तरी प्रत्येक संभोगात ती नव्याने उडी घेत असेल, ती नव्याने हे क्षण जगत असेल म्हणजेच तिला संभोगाच्या प्रत्येक क्षणाला जगायचे असेल, तर तिच्या शरीरावर सुद्धा असा प्रेमळ किंवा रोमांस रुपी शहारा येऊ शकतो. हा शहारा कोणत्याच बाजारात किंवा कोणत्याच वेश्या बाजारात पैशाने भेटू शकत नाही. या शहाऱ्यात फक्त रोमांस गुरफटला असावा. तो पण अस्सल आणि या ट्रेनच्या डब्यात असाच अस्सल प्रणय आकार घेत होता.

जाईने त्याच्या शर्टाची बटणे पूर्णपणे काढली. त्याचे शर्ट त्याच्या अंगातून विलग केले. तो तिचे कपडे काढण्यासाठी सरसावला. पण इतक्यात तीच खाली गेली आणि त्याच्या हातातून निसटली आणि तिने त्याच्या दोन मांड्या फाकवल्या आणि अगदी जवळ आली.

नेमकी ही स्त्री काय करते याचा त्यालाही थांगपत्ता नव्हता. ती त्याच्या पॅन्टचा बेल्ट काढू लागली. तिने पुढच्याच क्षणात त्याच्या पॅन्टचे बक्कल काढले. मग बक्कलच्या खाली असलेली झिप खाली ओढली गेली.

 

[StoryPublisher]

आता मात्र तो वेगळ्याच दुनियेत होता. तो विचार करत होता की ही जाई इतकी कशी काय फॉरवर्ड झाली? या क्षणाला नक्की ही काय करते? त्याच्या मनात वेगळेच विचार आले. मग त्यानेच मनात म्हटले की छे छे!! ही काय आता ब्लो-जॉब देणार नाही, तितकी ती काही फॉरवर्ड नाही. लग्न झाल्यावर तिला दोन महिने ट्रेनिंग द्यावी लागेल. तेव्हा ही ब्लो-जॉब पर्यंत पोहोचेल. असा विचार त्याच्या मनात येताच तिने त्याची अंडरवेअर खाली करून त्यात अडकलेले अवजार सुटे केले. त्याच्या मनात विचार येऊ लागला की अरे हिने तर आपल्या मनातले ऐकले की काय? नक्की ही जाई आहे की भुताटकी? मरू दे, आपल्याला काय??

यापेक्षा जास्त विचार करायला त्यालाही वेळ नव्हता आणि त्याला करायचा सुद्धा नव्हता. कारण त्या काळोखात जांभळ्या रंगाचा रोमांस आकार घेत होता. तिने त्याचे आठ इंची अवजार पाहून नक्कीच आतल्या आत आवंढा गिळला. पण त्या काळोखात तिचा चेहरा दिसत नव्हता. मग हा इवलासा तिचा तृप्तीचा आवंढा काय दिसणार?

ती त्याच्या आठ इंची अवजारावर हात फिरवत होती. तिच्या तोंडातून आश्चर्याचे हुंकार फुटत होते. ही फक्त हातात घेईल, तोंडात घेणार नाही. तिला त्याचा किळस वाटेल, असे त्याच्या मनात विचार येताच तिने आपल्या ओठांचा चंबु बनवून त्याचा आठ इंची अजगर आपल्या ओठांच्या बिळात आत घेतला. तिचे गुलाबी टोक तिच्या खरखरीत जिभेने त्याला चेतवू लागले. आता तिच्या ओठांनी त्याच्या लिंगाचा पूर्ण ताबा घेतला. त्याच्या तोंडातून सित्कार बाहेर पडू लागले.

कोणत्याही पोपटाला मुक्त उडायला आवडते. पण हा पोपट जसा पॅन्टमधून बाहेर आल्यावर जसा खुश होता पण त्याच वेगात तो तिच्या ओठांच्या पिंजऱ्यात बंद झाला होता. जगात हा एकमेव असा पोपट असतो, ज्याला स्त्रियांच्या ओठांच्या पिंजऱ्याची खूप ओढ असते.

तिने आपल्या ओठांनी मागे पुढे करायला सुरुवात केली. त्याच्या लिंगावरची त्वचा तिच्या ओठांनी ओली होत होती. आतली गुलाबी टोक त्याच्या त्वचेतून जास्तीत जास्त बाहेर येत होते आणि तिच्या ओठांच्या चंबुत आणि जिभेच्या विळख्यात सामावून जात होते. तो मात्र खाली न बघता वरती ट्रेनच्या छताला पाहत होता.

पुढची काही मिनिटे तिचे ओठ त्याच्या लिंगात पूर्णपणे सामावून गेले होते. तिने त्याचे वीर्य पूर्णपणे तोंडात घेतले. बापरे हे मात्र अशी एखादी स्त्री करू शकते जी वर्षानुवर्ष सेक्ससाठी भुकेली असावी. तूर्तास जाई तशीच वाटत होती.

आता मात्र त्याला सहन होत नव्हते. त्याने तिला आपल्या गुडघ्यापासून वर उचलले आणि तिचे कपडे काढू लागला. ड्रेस तिच्या शरीरातून विलग झाला. तिचा पायजमा तिच्या पायातून वेगळा झाला. आता ती फक्त ब्रा आणि निकरवर होती. ब्रा आणि निकर या अंधारात सुद्धा जांभळ्या रंगाचे आहेत हे नक्कीच कळत होते.

त्याने तिच्या पाठीवर हात टाकून एका सराईत प्लेबॉयप्रमाणे तिच्या ब्राची हूक नेस्तनाबूत केली आणि तिची वक्ष सुळकन पुढे येऊन त्याच्या चेहऱ्यापासून काही अंतरावर येऊन धडकली. त्याने क्षणाचाही विलंब न करता आपले दोन्ही हात तिच्या दोन्ही वक्षावर ठेवले आणि आपले ओठ दोन्ही वक्षांच्या मध्ये सारले.

...........................

 

[StoryPublisher]

आता मात्र तो वेडा झाला तिच्या वक्षांचा आकार अनुभवून तो मदहोश झाला. प्रथमच त्याची नजर चुकली होती कारण साखरपुड्याला त्याने तिच्या वक्षाची मापे ३२ आहे असे गृहीत धरले होते आणि तो नेहमीच आपल्या गृहीतकांमध्ये पक्का होता.

पण आयुष्यात प्रथमच त्याचे गृहीतक चुकले होते. ही साईज ३२ नसून ३६ होती. त्याने तिच्या वक्षात रूतलेल्या तोंडाने कधी ‘ऑसम’ असा शब्द बोलला हे त्यालाच कळले नाही. त्याचा हा ‘ऑसम’ शब्द तिला सुद्धा ऐकू आला आणि ती अजून रोमांचित झाली तो आपल्या हातांनी तिचे दोन्ही वक्ष कुरवाळत होता.

तिच्या वक्षाचा परीघ आणि त्या वक्षाच्या केंद्रबिंदूत असलेले तिचे डार्क कलरचे निप्पल याला पाहून त्याच्या लिंगाचा कर्ण हा त्याच्या शरीराशी काटकोन त्रिकोण करूनच स्थिरावला. तिच्या निप्पलमधून जाणारा तिच्या वक्षाचा व्यास त्याच्या हृदयाची आस वाढवत होता. निप्पल आणि तिच्या वक्षांची गोलाई यामध्ये असलेली वक्षांची त्रिज्या ही तिच्या चेहऱ्यावरच्या लज्जापेक्षा जास्त तीव्र आणि ठळक होती. तिच्या दोन निप्पलचे बिंदू आणि तिची योनी या तिन्हीमध्ये झालेला त्रिकोण म्हणजे त्याच्या मनात असलेला प्रणयाचा त्रिकोण होय. अशाच या प्रणयाच्या सागरात त्याने उडी घेतली.

तिच्या वक्षांना कुरवाळत कुरवाळत त्याच्या ओठांनी त्याच्या हातांची जागा घेतली. आता त्याचे ओठ तिच्या वक्षात रूतून गेले होते. त्या वक्षांच्या भडक्यात त्याचे ओठ आल्हाददायक आनंद देत होते. त्याचा स्पर्श तिलाही सुखावत होता. तिचे वक्ष अपेक्षेप्रमाणेच गुबगुबीत होते.

कधी कधी असे वाटते की गुबगुबीत हा शब्द फक्त वक्षांसाठी बनला असावा. प्राथमिक शाळेत असताना हाच गुबगुबीत शब्द आपण कशासाठी वापरत होतो? उदाहरणार्थ गुबगुबीत ससा. तसे पाहिले तर ससा आणि वक्ष हे समान वाटतात.

एखाद्या स्त्रीच्या छातीवर दोन ससे एखाद्या पुरुषी कासवाला डिवचत असतात. मग हे दोन ससे म्हणजेच गुबगुबीत ससे प्रणयाच्या शर्यतीत धावू लागतात आणि त्यामागे पुरुषांचे लिंगरूपी कासव पाठलाग करत असते. हे ससे पुरुषाच्या कासवाला पुढे जाऊ देतील इतके सुस्त नसतात. पण पुरुषी लिंग आपल्या चिकाटी आणि धैर्यापोटी माघार घेत नाही अखेर हे स्त्रीचे ससे पुरुषाच्या आहारी जातात.

पुरुष हा शाकाहारी असो किंवा मांसाहारी असो पण स्त्रीला खरंच मनापासून आवडते की तो वक्षाहारी म्हणजेच वक्षांच्या आहारी जाणारा असेल तर स्त्रीला या प्रणयसुखात पौर्णिमेचा चंद्र दिसल्यागत फील येतो.

तो तिच्या निप्पल बरोबर बेसुमार खेळ करत होता. तिच्या निप्पलांना त्याच्या स्पर्शाने मोहोर आला होता. आता त्या दोन मनुका एखाद्या जांभुळासारख्या झाल्या होत्या. याचाच अर्थ कितीतरी वर्ष ही स्त्री यापूर्वी स्पर्शासाठी झटत होती आणि आज अचानक त्या स्त्रीला जे हवे ते तिच्या ताटात पडले. सर्व काही मनासारखे घडत असताना दोघे एकजीव होत होते.

आपल्या सूर्यमालेत जसा प्लूटो जसा खूप दूरवरचा ग्रह आहे. तो खूप दूर आहे म्हणून पृथ्वीवरून शास्त्रज्ञांना खूप सूक्ष्म दिसतो. पण त्याला जवळून बघण्या इतपत तंत्रज्ञान अग्रेसर झाले नाही. किंबहुना अजून ५० वर्षांनी तसे तंत्रज्ञान विकसित झाले तर आपल्याला कळेल की तो ग्रह जवळून किती प्रचंड असू शकतो.

स्त्रीचे स्तनाग्रे किंवा निप्पल म्हणा, नेमके तसेच असतात. त्याचा आकार खूप लहान असेल पण त्यातील संवेदना खूप क्षमतेची असते. इतक्या सूक्ष्म आकाराची ती बोरे एका पुरुषाला सुद्धा मदहोश करू शकतात. स्त्रीच्या कामुक भावनेला पहिला साक्षीदार हे तिचे निप्पल असतात.

कारण हाच अवयव तिच्या कामुक भावनेपुढे घायाळ होऊन टणक होतो. जरी नंतर तिची योनी ओलसर होत असली तरी निप्पल एखाद्या ताठ पाठीच्या कण्यासारखे कडकच राहतात. हाच या इवल्याशा अवयवाचा महिमा. म्हणतात ना, मूर्ती लहान पण किर्ती महान.

तो तिचे वक्ष आणि निप्पल एखाद्या अधाश्यासारखे चोखत होता. त्याची लाळ त्या वक्षांना लागल्यामुळे वक्ष आणि निप्पल ओले झाले होते. त्या ओल्या वक्षावर त्याचे ओठ निसटत होते. पण त्याची जीभ निप्पलला विळखा घालण्याचा प्रयत्न करत होती म्हणून वक्ष पुन्हा त्याच्या तोंडाच्या कंट्रोलमध्ये येत होते. अखेर हा फोरप्ले इथेच सांगता करून मेन कोर्सेमध्ये शिरकाव करण्याचे दोघांनी योजले.

दोघांचे उरलेसुरले कपडे काढून दोघेही त्या लोकलच्या डब्यात विवस्त्र झाले. तो तिला जवळ घेत होता आणि ती मोकळ्यापणाने त्याला साथ देत होती. नेमके तसेच ती त्याला जवळ घेत होती आणि तो मोकळ्यापणाने साथ देत होता. दोन्ही जीव एकमेकांसाठी त्याग, बलिदान देण्यास तयार होते. ही परफेक्ट पार्श्वभूमी होती, पुढचे लेवल पार करण्यासाठी. आणि त्याने सर्वात प्रथम पुढच्या लेव्हलचा पाया घातला त्याने तिला उलटी केली.

ती त्याच्यासमोर पाठमोरी उभी होती आणि तो लोकलच्या सीटवर तसाच बसून होता त्याने आपला सुळका तिच्या नितंबाच्या छिद्राबरोबर सेट केला आणि तिला आपल्या मांडीवर बसवले त्या काळोख्या लोकलच्या डब्यात दोघेही राजी असल्यामुळे सेटिंगचा काहीच प्रॉब्लेम येत नव्हता.

ती त्याच्या मांडीवर अधांतरी बसत ॲडजेस्ट केले. त्याने मागून आपला सुळका तिच्या छिद्रात सरकवला. तसे तिच्या तोंडातून ‘आह्ह.. आह्ह्ह…’ असे उद्गार आले. जणू काही पहिलाच प्रसंग असावा जेव्हा मागून अशी ट्रीटमेंट भेटावी.

पण तिनेही माघार घेतली नाही. आपले दोन्ही हात बाकावर रोवून तिने पाठमोर्या अवस्थेत वर-खाली होऊ लागली. त्याने तिची कंबर मागून घट्ट पकडली होती आणि तो तिच्या या हालचालीला आधार देऊन एका अर्थी या प्रणयाला हातभारच लावत होता.

ती जशी विद्युत वेगात खाली येत होती तसा त्याचा काटकोनात उभा राहिलेला सुळका तिच्या आरपार सामावून जात होता. जसा त्याचा सुळका तिच्या आत पूर्णपणे गेला की तिच्या तोंडून वेदनामय बोल येत होते. पण या वेदना आलाहददायी होत्या.

त्याने तिची कंबर जोराने हलवायला सुरुवात केली तशी ती सुद्धा एका रॉकेट वेगात मागे-पुढे वर-खाली होऊ लागली. दोघांनी क्षणाक्षणाला आनंद घेत घेत आपला वेग वाढवला. आता दोघे परमोच्च बिंदूकडे कुच करत होते. त्याने आपले वीर्य तिच्यात सोडले. वीर्य मागच्या छिद्रात सोडल्यामुळे गरोदर होण्याचे काही चान्सेस नव्हते. पण त्या वेळेला कोणालाच याची चिंता नव्हती.

आता दोघेही शांत झाले होते कारण त्यांचा पहिला राऊंड संपला होता. इंद्रधनुष्य खूप आनंदात होता कारण आज त्याचे सात रंगाचे इंद्रधनुष्य पूर्ण झाले होते. त्याचा जो रंग अजून बाकी होता. त्या जांभळ्या रंगाची प्रतिनिधित्व करणारी जाई त्याला भेटली होती.

 

[StoryPublisher]

पण अजूनही त्याला मनात हुरहुर लागली होती की दोन आठवड्यापूर्वीची जाई आणि आजच्या रात्रीची जाई यात जमीन आसमानाचा फरक होता. त्याने साखरपुड्याला जो तिचा फिगर इमॅजिन केला होता त्याची मापे आज चुकीची ठरत होती.

साखरपुड्याला ३२ 28 ३४ असा अंदाज त्याने लावला होता पण आजचा फिगर अंदाजे किंवा निश्चितच ३६ ३० ३८ असावा याबद्दल इंद्रधनुष्य नक्की होता. शिवाय तिच्या तोंडून येणार्या वेदनामय बोल हे जाईचे नव्हते असे इंद्रधनुष्याला त्या प्रणय प्रसंगी सारखे वाटत होते.

पण इंद्रधनुष्य त्या प्रणयाच्या मध्यभागी हा आनंद थांबवू शकत नव्हता. त्याने त्या वेळेला तसे केले सुद्धा नाही. पण आता फर्स्ट राऊंड संपला होता. आता त्याच्या मनात वेगवेगळे विचार येत होते नक्की ही जाईच आहे की एखादी भुताटकी आहे?

भुताटकी हा शब्द मनात येतात त्याला भय वाटले. पण आता या विवस्त्र अवस्थेत कसे पळून जाणार म्हणून त्याने याचा पडताळा लावण्याचे ठरविले. त्यांनी आपल्या बाजूला पडलेल्या पॅन्टमधून आपला मोबाईल काढला आणि त्यातील फ्लॅश लाईट ऑन केली.

जसे फ्लॅश लाईट ऑन करताच त्या स्त्रीने घाबरून आपले दोन्ही हात चेहर्यावर ठेवले. आता त्याला ती स्त्री दिसत होती. फक्त तिचा चेहरा दिसत नव्हता तिच्या बांध्यावरून नक्की कळत होते की ही जाई नसावी. पण मग जाई नाही तर ही भुताटकी कोण? आणि भुताटकी असेल तर बिचाऱ्या इंद्रधनुष्याच्या मागे का लागली?

इंद्रधनुष्य अजूनच भयभीत झाला दुसर्या बाजूला त्याला हे ही वाटले की जर ही जाई नाही तर त्याची साथ रंगाची शृंखला तुटली असेल म्हणजे त्याला जांभळ्या रंगाचे प्रतिनिधित्व करणारी जा वरील स्त्री हवी होती त्यासाठीच जाई त्याला अनुकूल वाटत होती. पण आता समोर जाई नाही म्हणून तसा तो नाराज ही झाला होता. कारण समोरची स्त्री जाई नाही हे तिच्या बांधावरून स्पष्ट झाले होते.

त्याने ही स्त्री कोण हे उलघडण्यासाठी तिच्या चेहर्यावरचे दोन हात त्याने बाजूला करण्यासाठी पुढाकार घेतला. ती मात्र आपल्या चेहर्यावरचे तिचे हात बाजूला करायला तयार नव्हती. पण इंद्रधनुष्यने जोर लावला आणि तिच्या चेहर्यावरचे दोन्ही हात बाजूला केले आणि इंद्रधनुष्याला जागच्या जागी ४४० वोल्टचा धक्का बसला.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,