यक्षप्रश्न

[StoryPublisher]

यक्षप्रश्न

लेखक: रामचंद्र

भाग १

माणिक हॉलमध्ये विचारमग्न होऊन बसली होती. तिला पडलेल्या प्रश्नाचे उत्तर तिलाच सापडत नव्हते.

..

.

खरंतर माणिक अतिशय हुशार, विचारी व धोरणी स्त्री होती व कितीही कठीण प्रसंगांमध्ये ती नेहमीच 'कूल' राहत असे... पण आज मात्र तिला नेहमीप्रमाणे 'कूल' राहता येत नव्हते. त्याचे कारणही तसेच होते. तिच्या मुलीने, माधवीने, जेमतेम पंधरा वर्षे पूर्ण करून सोळाव्या वर्षात पदार्पण केले होते व निसर्गनियमाप्रमाणे तिला तिच्यासारख्याच मुलांबद्दल व पुरुषांबद्दल आकर्षण बाटणे सुरु झालेले माणिकच्या चाणाक्ष नजरेतून सुटले नव्हते पण तिच्या यावेळेसचा Half yearly exam चा performance फारच 'पुअर' होता. दहावीपर्यंत नेहमी तिला ९० टक्क्यांच्या वर मार्क्स मिळत असत पण यावेळी तिला अकरावीत चक्क ५५ टक्केच मार्क्स होते.

विचार करतांना माणिकला स्वतःचा भूतकाळ आठवला. ती जेंव्हा आपल्या मामाकडे शिकायला नागपूरला आली तेंव्हा तीही जवळपास ह्याच स्टेज' मधून जात होती पण त्याकाळी तिच्या आईवडिलांना एव्हढी awareness नव्हती जितकी तिलाच काय तर आजच्या सर्वच 'पेरेंट्स'ला असते. पण तिला स्वतःचे बरेवाईट कळत असल्यामुळे तिने कोणाच्याही मदतीशिवाय 'त्या'तून मार्ग काढलाच होता पण स्वतःची समवयस्क मामेबहीण 'शीला'लाही त्यातून वाचवले होतेच ना !! कारण शीला अगदी साधीभोळी मुलगी होती व माणिक नसती तर तिचे पाऊल नक्कीच घसरले असते. ती व तिची मामेबहीण शीला या दोघीही अगदी लहानपणापासून 'घट्ट मैत्रिणी होत्या व त्या दोघीमध्ये काहीही 'गुपित' नव्हते. इतकेच काय तर लग्नानंतर आज दोघीही पुण्यात व्यवस्थित 'सेटल' झालेल्या होत्या.

माणिक व शीला दोघींचे 'Love marriage' झाले होते पण त्यातही एक अपघात होता... कारण त्यावेळी त्या दोघीच्या मागे शाळेतले व कॉलनीतले जवळपास सर्वच मुलं 'हात धुवून पडले होते... कारण दोघीही आपापल्या वैशिष्ट्यांमुळे अगदी 'गाजलेल्या माल' होत्या. कॉलनीतले सर्वजण (त्या काळानुसार) शीलाला 'माधुरी दिक्षीत' व माणिकला 'सोनाली बेंद्रे' म्हणत असत कारण माणिक जवळपास साडेपाच फुट उंच, सडपातळ, सुंदर चेहऱ्याची, पण (शीलाच्या तुलनेत) थोडी साबळी व ३४ २४-३४ अशी 'परफेक्ट फिगर असलेली मुलगी होती पण शीला जेमतेम पाच फुट एक इंच (साधारण उंचीची व माणिकच्या तुलनेत बुटकीच),जराशी स्थूल, अतिशय सुंदर व गोरीपान होती व तिची विशेषता म्हणजे तिचे उन्नत उरोज !! तिची फिगर ३६०-२६-३६ होती व तिला सर्व मुलं 'गाभुळलेली चिंच' म्हणत... कारण तिला पाहिल्यावर कोणाच्याही तोंडाला पाणी सुटत असे. त्या दोघी शाळेत जातांना व शाळेतून परत येतांना नाक्यावर सर्वच 'टपोरी' मुलं त्यांना पाहण्यासाठी हजेरी लावत व त्यांच्यावर अचकटविचकट 'कॉमेंट्स' करत असत. त्या दोघी त्या मुलांकडे दुर्लक्ष करत पण त्यांना त्या कॉमेंट्स मात्र नेहमीच सुखावून जात असत !!

कॉलेजमध्ये गेल्यावर फर्स्ट इयरला त्यांची ओळख अशोक व मनोहर या दोन मित्रांशी झाली कारण ते दोघंही त्यांच्याच एका 'कझिन'च्या वर्गात होते व दोघेही हुशार, स्मार्ट व रूपवान होते. अशोक सहा फुट उंच, गोरापान व (तरुणपणाच्या) कबीर बेदीसारखी personality असलेला होता, त्याचे कबीर बेदीसारखे घारे डोळे कोणत्याही मुलीवर छाप पाडत व मनोहर हा पाच फुट नऊ इंच उंच होता पण (सलमानखान सारखी) कसलेली शरीरयष्टी हे त्याचे वैशिष्ट्य होते. दोघेही अतिशय हुशार असून नागपूरच्या 'विश्वेश्वरैय्या इंजिनियरिंग कॉलेजचे विद्यार्थी असल्यामुळे त्यांच्यात 'ना' म्हणण्यासारखे काहीच नव्हते व त्या दोघीही त्यांच्या प्रेमात पडल्या होत्या. ते चौघेजण शीला /माणिकच्या कझिनबरोबर नेहमीच पिक्चरला, पिकनिकला बरोबर जात असत व त्यांचा फर्स्ट इयरला छान ग्रुप तयार झाला होता पण सेकंड इयरला शीला/माणिकच्या कझिनने branch बदलल्यामुळे तो 'ह्यांच्या ग्रुपमधून आपोआपच वगळल्या गेला व त्यामुळे ह्या चौघांची मैत्री अजूनच प्रगाढ झाली.

पण त्यात एक 'छोटासा घोळ' झालाच !! तो म्हणजे फायनल इयरमध्ये गेल्यावर जेंव्हा त्या दोन्ही मुलांनी या दोघींना एकाचवेळी 'प्रपोज' केले तेंव्हा या दोघींनीही त्यांना त्याक्षणीच नकार दिला व त्यामुळे त्या दोघांनाही आश्चर्याचा धक्काच बसला कारण मनोहरने शीलाला तर अशोकने माणिकला 'प्रपोज' केले व त्याउलट त्या दोन्ही मुलींच्या मनात त्याच्या अगदी विरुद्ध होते... म्हणजे शीलाच्या मनात अशोक भरला होता तर माणिकचे मनोहरवर मन जडले होते.

खरंतर फर्स्ट इयरला प्रथम माणिकच्या मनात देखणा अशोकच भरला होता पण जसजशी त्यांची ओळख वाढली तसतसा तिला अशोकचा स्वभाव तितकासा पटेना !! कारण तोही तिच्याचसारखा धोरणी, विचारी व बराच स्वार्थी असल्यामुळे नेहमीच स्वतःच्याच नफ्यातोट्याचा विचार करत असे व जिथे 'रिस्क' असे (उदा. सार्वजनिक ठिकाणी जर का कोणी त्या दोघींवर कॉमेंट्स केल्या तर तो मनोहरला पुढे करत असे व मनोहर त्यांचा समाचार घेत असे.) तिथे मनोहरला पुढे करून स्वतः मागे राहत असे त्याउलट मनोहर हा सरळसोट व समोरच्यावर पटकन विश्वास टाकणारा होता (अगदी शीला सारखाच !!) व त्यामुळेच "opposite poles attract each other" ह्या उक्तीनुसार तिने मनोहरला 'टार्गेट' केले (कारण पिळदार शरीरयष्टीचा मनोहर सेक्समध्ये 'कधीही' अशोकपेक्षा जास्तीच जोरकसपणे भोगेल व जास्तीच सुख देईल हे चाणाक्ष माणिकला लक्षात आल्यामुळे) व शीलाला अशोकसाठी 'तयार' केले (बिचाऱ्या शीलाला खरतर उंची व अंगाकाठीनुसार स्वतःसाठी मनोहर व शीलासाठी अशोक ही सर्वांनाच सर्वार्थाने योग्य वाटणारी जोडीच मान्य होती.) व जसेच त्या दोघांनी माणिक व शीलाला 'प्रपोज' केले तेंव्हाच माणिकने स्वतःकडे 'लीड' घेतला व त्या प्रपोजलला नकार दिला व शीलाला तिला 'मम' म्हणण्यास भाग पाडले... कारण तिला खात्री होती की धोरणी अशोक मनोहरला 'त्या दोन्ही मुलींच्या प्रपोजलला' होकार देण्यास भाग पाडेल म्हणून !! शेवटी तसेच झाले व एका वर्षाने एकाच मांडवात 'माणिक-मनोहर' व 'अशोक-शीला' ह्या दोन्ही जोड्यांचे लग्न लागले. लग्नानंतर दोन्ही जोडपी एकत्रच हनिमूनला गेली व परत आल्यावर आपल्या नवऱ्याच्या नोकरीच्या जागी (म्हणजे पुण्यात) सेटल झाली... कारण अशोक व मनोहरने डिग्री पूर्ण करून Voltas मध्ये छानपैकी नोकरी पटकावली होती!!

 

[StoryPublisher]

आपल्य लग्नानंतरच्या पहिल्याच वर्षात दोन्ही जोडप्यांना एक-एक मुलगी झाली व त्या दोन्ही मुली दिसायला 'डीट्टो' आपापल्या आईवर गेल्या पण दोघींनीही स्वभाव मात्र आपापल्या बापाचे उचलले. सुरवातीपासून तशाही दोन्ही मुली आपापल्या आईपेक्षा आपल्या वडिलांशीच जास्ती attached' होत्या... बहुदा बडील आईपेक्षा जरा जास्तीच कोडकौतुक करत असल्यामुळे असावे...!! हळूहळू दोन्ही मुली मोठ्या झाल्यात व 'माधवी' (अशोक-शीलाची मुलगी) व 'वैजयंती' (माणिक-मनोहरची मुलगी) ह्या दोघीही आपापल्या आईसारख्याच सुंदर व 'सट्ट माल' दिसू लागल्या. एकत्रच वाढल्यामुळे जसजश्या त्या मोठ्या होत गेल्या तशी त्यांचीही मैत्री आपापल्या आयांसारखीच, रादर त्याहीपेक्षा जास्तीच, घट्ट होत गेली.

त्यामुळे माधवी वयात येताच माणिक नेहमीच धास्तावलेली असे व त्यावर शीला तिला सतत धीर देत असे कारण तिची मुलगी 'वैजयंती' माधवीच्या सतत बरोबरच असे व 'माधवीचे रक्षण करायला वैजयंती समर्थ आहे' हे शीला माणिकला सतत पटवून देत असे. माणिकचे 'टेन्शन' कमी व्हावे म्हणून ती नेहमीच "माणिक, तू काळजी करू नकोस कारण वैजयंती माधवीची काळजी घेऊन तुझी 'उधारी' फेडेल..." असे म्हणून तिला सतत प्रोत्साहित करत असे.

पण माधवीचे फक्त ५५ टक्के मार्क्स पाहून माणिकला सॉलिड टेन्शन आले होते. ह्याला शाळा सोडून कॉलेजमध्ये गेल्याचा परिणाम म्हणावे की वयात आल्यामुळे अभ्यासाकडे झालेले दुर्लक्ष म्हणावे हेच तिला कळेना !! रिझल्ट पाहून तिने माधवीला खोदूनखोदून विचारले पण माधवीचे कोणाबरोबरही अफेअर' नसल्याने व ती कोणाबरोबरही तशी फसली' नसल्याचे वैजयंतीनेही निक्षून सांगितल्यामुळे तिचे 'टेन्शन' अजूनच वाढले पण - "मावशी, एकदातरी माधवीच्या नकळत तू तिचा 'फेसबुक ब जी-मेल अकौंट' चेक कर..." असा सल्ला वैजयंतीने तिला दिल्याने तिला आशेचा एक किरण मात्र दिसला होता तेही खरेच !!

*****

माणिकने माधवीचा फेसबुक अकौंट चेक केला पण त्यात आक्षेपार्ह असे तिला काहीच आढळले नाही पण तिचा 'जी-मेल' अकौंट कसा चेक करावा हे तिला काही कळेना. ती संधीच्या शोधतच होती व एक दिवस ती संधी तिला आपोआपच मिळाली. त्यावेळी माधवी आपला जी-मेल अकौंट चेक करत असतांना तिला वैजयंतीने ताबडतोब भेट' असे फोन केल्याने तिने घाईघाईत कॉम्प्युटर बंद करायला विसरल्याने माणिकने जी-मेल साईट उघडताच माधवीचा 'तो' अकौंट आपोआपच उघडला.

तिने माधवीला आलेल्या मेल्स चेक केल्या तर त्या त्यात तिच्या पप्पांच्या, काकांच्या व इतर मित्रमैत्रिणींच्या नॉर्मलच मेल्स होत्या पण जसेच तिने 'सेंट-मेल' चेक केल्या तसेच माधवीच्या मेल्स वाचून तिचे हातपाय थरथर कापू लागलेत... कारण गेल्या ४-५ महिन्यात माधवीने त्यात एका व्यक्तीला' जवळपास १५-२० मेल्स 'आय लव्ह यू', 'आय मिस यू अ लॉट' व 'आय कान्ट लिव्ह विदाउट यू' - या 'सब्जेक्ट'वर केल्या होत्या व ती व्यक्ती दुसरीतिसरी कोणी नसून चक्क तिचे लाडके 'अशोककाका'च होती. हुशार माणिकला 'अशोकने माधवीवर जाणूनबुजून आपला प्रभाव पाडला आहे' ही गोष्ट ताबडतोब लक्षात आली व तिला आठवले की दहावीच्या परीक्षेनंतरच्या 'साउथ-ट्रीप'ला ती स्वतः (व शीलासुद्धा) गेल्या नव्हत्या व फक्त दोन्ही मुली आपापल्या पप्पांबरोबर गेल्या होत्या. त्या ट्रीपला ती स्वतः का गेली नाही याचा तिला आता पश्चाताप होऊ लागला... कारण त्या दोघीही मुलींच्या परीक्षेनंतर ४-५ वर्षात Flatचे पेंटिंग झाले नसल्यामुळे ते करण्यासाठी त्या दोघीही पुण्यात थांबल्या होत्या.

 

[StoryPublisher]

"किती हरामखोर आहे अशोक....!' तिने मनात विचार केला व 'अशोकने त्यावर काय reply केलंय ? माधवीचा गैरफायदा तर घेतला नाही ना मेल्याने ?' हा विचार मनात येताच तिच्या मनात धस्स झाले. धडधड्त्या अंतःकरणाने तिने अशोकच्या आलेल्या मेल्स चेक केल्यात पण आश्चर्य म्हणजे अशोकने चक्क माधवीला अतिशय छानपणे समजावत तिला 'यापासून परावृत्त केले होते पण त्याचा विशेष उपयोग झालेला दिसत नसल्यामुळे नेमक्या दोनच दिवसांपूर्वी त्याने चक्क 'माधवी, जर तू'हा' प्रकार थांबवला नाहीस तर मला नाईलाजाने तुझ्या 'आई-पप्पांना सांगावे लागेल...' अशी सक्त ताकीदच दिलेली दिसत होती.

"हुश्श..." माणिकने सुटकेचा निःश्वास टाकला... कारण लग्न झाल्यापासून माणिकने एक गोष्ट 'मार्क केली होती ती ही की - अशोकने जरी 'तडजोड' म्हणून शीलाशी लग्न केले असले तरी तो माणिकशी पूर्वीसारखा 'नॉर्मल' वागत नव्हता. अशोक लग्नाअगोदर तिला 'ए माणिक' अशी सरळसोट हाक मारत असे व कधीकधी प्रेमाने 'ए सोने...' किंवा जास्तीच लाडात आला तर "ए मावशे...' अशी हाक मारत असे पण लग्नानंतर मात्र त्याने आजतागायत तिला 'अहो वैनी...' असेच संबोधले होते. पण अशोक हा किती 'हरामखोर' व 'आतल्या गाठीचा' आहे हे तिने ३-४ वर्षांपूर्वीच्या होळीलाच अनुभवले होते.

आपसूकच गेल्या ३-४ वर्षांपूर्वीचा होळीचा 'तो' प्रसंग तिच्या डोळ्यांपुढे तरळला.

*******

नेहमीप्रमाणे अशोक-मनोहर कुटुंबीय अशोकच्या घरी रंगपंचमीच्या दिवशी सकाळपासून रंग खेळत बसले होते व रंग खेळून झाल्यावर अशोक ब मनोहर (नेहमीप्रमाणे) व्हिस्की पीत बसले होते व माणिक-शीला त्यांच्यासाठी 'नॉन-व्हेज' बनवत होत्या. दोन्ही मुलींची सातवीची वार्षिक परीक्षा त्याच सप्ताहात सुरु होत असल्यामुळे त्या आजीच्या सोबतीने मनोहरकडेच अभ्यास करत बसल्या होत्या. पण आश्चर्य म्हणजे नेहमीप्रमाणे दोघेही मित्र जोरजोरात बडबड न करता अगदीच हळुवार आवाजात एकमेकांशी काहीतरी 'स्पेशल गुजगोष्टी' करत असलेले माणिकला आढळले. प्रथम तिने त्या गोष्टीला म्हणावे तितके महत्व दिले नाही पण हे नेहमीपेक्षा वेगळेच घडतेय याची नोंद तिच्या मनात झाली होतीच !!

थोड्यावेळाने दोघेही मित्र किचनमध्ये 'बायकांना मदत (?) करण्याच्या बहाण्याने आले असता दोघींनी त्यांना चक्क बाहेर हाकलले... कारण २-३ पेग प्याल्यावर मनोहर नेहमीच 'Romantic' होऊन माणिकला काळवेळ व आजूबाजूला कोण आहे ते न पाहता 'प्रेमा'साठी अनुनय करत असतो हे त्या उरलेल्या जोडप्यालाही पाठ झाले होते. पण त्यानंतर थोड्याच वेळात एकटा अशोक त्या दोघींकरता एक-एक ग्लास त्यांना आवडणारी 'थंडगार लस्सी' घेऊन आला व त्यामुळे त्या दोघीही खुश झाल्या कारण लग्न होऊन आजवर त्या दोन्ही जोडप्यांनी इतक्यांदा होळी एकत्रच 'सेलिब्रेट' केली पण गेल्या कित्येक वर्षात हे पहिल्यांदाच घडत होते.

"काहो काही खास ?" असे शीलाने विचारताच - "म्हणजे ? दर होळीला किंवा 'अश्या (पार्टीच्या) वेळी तुम्ही आमच्याकरता इतके झटता तर आम्ही खरंतर 'हे' यापूर्वीच करायला हवं होतं..." असे म्हणून अशोकने त्या दोघींना लस्सीचे ग्लासेस दिलेत. दोघींनी आनंदाने ती थंडगार लस्सी घटघटा आपल्या गळ्याखाली उतरवली.

पिल्या पण पाचच मिनिटात माणिकला काहीतरी वेगळेच घडतेय याची जाणीव झाली व तितक्यात अशोक व मनोहर किचनमध्ये पुन्हा आलेत व ते शोधक नजरेने आपल्याकडे पाहताहेत हे माणिकच्या लक्षात आले. ती काही बोलणार इतक्यात अशोकने शीलाला "जेवणाचे कुठवर आलेय ?" असे विचारताच

"जेवण तर तयार झालेय पण मला कसंतरीच होतंय... फारच गर्मी होतेय मला..." तिने असे म्हणताच अशोकने मनोहरकडे पाहिले. मनोहर ४ पेग पिऊन मजेत आला होताच...!!

"गर्मी होतेय ना तुला ? तर तू आपले ब्लाउज काढ बघू..." अशोक शीलाला म्हणाला व एकक्षण थांबून "म्हणजे गर्मी दूर होईल..." त्याने असे म्हणताच भोळसट शीलाने खरोखरच पदर बाजूला सारून आपले ब्लाउज काढून टाकले. मनोहरही विस्फारलेल्या नजरेने शीलाच्या उन्नत छातीकडे एकटक भारावून पाहत होता...

 

[StoryPublisher]

"जमली रे अशोक तुझी 'भांगेची' आयडिया..." त्याने असे बरळताच माणिकच्या डोक्यात प्रकाश पडला. अशोकने चालूपणा करून व मनोहरला विश्वासात घेऊन दोन्ही बायकांना चक्क 'भांग' पाजली होती व आता त्यांच्या या अवस्थेचा' गैरफायदा घेऊन तो 'स्वापिंग' करणार याबद्दल तिच्या मनात मुळीच शंका नव्हती. त्याही अवस्थेत तिला मनोहरचा राग येण्याऐवजी त्याची कीवच आली पण २-४ पेग दारू पाजून आपल्या भोळसट नवऱ्याकडून 'काहीही करून घेणाऱ्या अशोकचा मात्र तिला भयंकर राग आला होता.

याक्षणी तिच्या हातात करण्यासारखे एकच होते... ते दोघंही शीलाची 'गर्मी' दूर करण्याच्या प्रयत्नात असलेले पाहून ती भर्रकन बेडरुममध्ये गेली व बेडरूमच्या दाराची आतून कडी लावून ती झोपण्याचे नाटक करत स्वतःला भांगेच्या नशेतून कंट्रोल करायचा प्रयत्न करू लागली.

बाहेर मात्र त्या दोन्ही नवर्यांचे 'डिस्कशन' सुरु होतेच. "अरे यार मनोहर, माणिकवैनी तर चक्क 'निसटली' रे... आता कसे ?" अशोक म्हणाला. "जाऊ दे रे अशोक, नंतर कधीतरी जमवू या... आता छानपैकी दारू पिऊ या यार...!!" मनोहर म्हणाला. ('चला... वाचली शीला !!" ती स्वतःशीच म्हणाली.) "खरंच फार हुशार आहे तुझी बायको..." चरफडत अशोकने कबुली दिली.

ते ऐकून त्याही अवस्थेत ती स्वतःशीच हसली पण पाच मिनिटात तिला खरोखरच गाढ झोप लागली. दुसऱ्या दिवशी घरी आल्यावर तिने मनोहरकडे - "कालच्या प्रकाराबद्दल" विषय काढायच्या फंदातही पडली नाही पण त्यानंतर तिने कधीही दोन्ही नवर्यांच्या "दारू-पार्टीत" भाग घेतला नाही.

*******

माणिकने आरशात स्वतःची छबी नीट निरखून पाहिली. आतातर वयाच्या छत्तीसाव्या वर्षात ती एकदम 'परफेक्ट मिल्फ' (MILF = Mother | Like to Fuck) दिसत होती. तिच्यावर वयाचा काहीही परिणाम झालेला दिसत नव्हता. नियमित व्यायामामुळे तिच्या शरीरातील 'कसाव' अजूनही तितकाच होता व 'उत्तम प्रतीचे संसारसुख' भोगल्यामुळे मात्र तिची फिगर अजूनच 'कडक' (म्हणजे ३८०-२८-३८) झाली होती.

तिला आठवले की तिचे रूप पाहून दहावीच्या बोर्डाच्या परीक्षेच्या अगोदरच्या 'पेरेंट्स मीट'ला माधवीच्या वर्गातील पोरांपासून व इतर विद्यार्थ्यांच्या 'बापांपासून ती चक्क शाळेच्या प्रिन्सिपॉलच्याही 'आकर्षणाचे केंद्र' (Center of Attraction) बनली होती व त्यामुळे माधवी व वैजयंतीही तिच्याकडे असूयेनेच बघत होत्या. इतकेच काय तर अशोकची प्रथम तिच्या सौंदर्याची पावती देणारी कौतुकाची व नंतर मनोहरकडे असूयेने बघणारी नजरही आठवली.

ते आठवून ती स्वतःशीच हसली. माधवीवरील आलेले 'संकट' ती दूर करेलच असा तिला स्वतःबद्दल विश्वास वाटू लागला... कारण अशोकला कसे 'Tackle' करायचे ते तिला पक्के माहित होते.

*******

 

[StoryPublisher]

भाग २

इकडे वैजयंतीच्या 'अर्जंट' फोनवर घराबाहेर निघालेल्या माधवीने वैजयंतीला मोबाईल करून "मी आईसाठी जी-मेल तशीच ठेवून आले..." हे सांगताच वैजयंतीने आपल्या 'पप्पांना ही 'बातमी दिली. ते ऐकून अशोक प्रचंड खूष झाला... कारण त्याला आता आपल्या गेल्या ‘साडेतीन वर्षांच्या मेहनतीचे फळ मिळण्याचा दिवस जवळ आलाय हे लक्षात आले.

पण चेहरा कोरा ठेवत तो माणिकच्या फोनची वाट पाहू लागला. नकळत त्याचेही मन भूतकाळात डोकावले.

अगदी पहिल्या भेटीत माणिकला पाहताक्षणीच अशोकचे मन तिच्यावर जडले व चतुर अशोकने 'तिलाही आपण आवडलेलो आहोत' हे त्याक्षणीच 'मार्क केले. पण त्याने घाई न करता अगदी पद्धतशीरपणे मनोहर सोबत माणिक व शीलाशी मैत्री वाढवली कारण मनोहरलाही शीला आवडल्याचे त्याच्या लक्षात आले होतेच!! खरंतर 'त्याकाळी' एकंदरीतच 'मुलामुलींची मैत्री' हा एक संवेदनशील मुद्दा होता पण त्या दोघांनीही अतिशय धोरणीपणे व छानपैकी दोन्ही मुलींच्या घरी स्वतःचे 'इम्प्रेशन जमवले व स्वतःबद्दलचा एक रास्त असा विश्वास निर्माण केला ज्यामुळे दोन्ही मुलींच्या घरच्यांना त्यांच्या 'मैत्री' बद्दल काहीच ऑब्जेक्शन नव्हते. दोन्ही मुलींचे या दोन्ही मुलांसोबत हिंडणे-फिरणे ३ वर्ष सुरु होते व त्यामुळे भलेही कोणाचे कोणाशी 'जमले हे जरी कळले नसले तरी इतर मुलांना 'आपला नंबर गेला...' हे जरूर कळले.

पण फायनल इयरची परीक्षा झाल्यावर एका संध्याकाळी नेहमीप्रमाणे ते सीसीडी' मध्ये बसले होते व जसेच त्या दोघांनी माणिक व शीलाला 'प्रपोज' केले तेंव्हा त्या दोघींकडून आलेला नकार त्यांच्या 'अहं'ला नक्कीच दुखावणारा होता... व त्यानंतरचे माणिकचे प्रत्येक वाक्य अशोकच्या हृदयावर कायमचे घर करून गेल होते.

"आमच्या ह्या नकाराने आम्हाला तुमची अवस्था समजू शकते कारण आपण गेली साडेतीन वर्षं सतत बरोबर आहोत व आम्हा दोघींनाही तुम्हा दोघांची कंपनी मित्र म्हणून प्रचंड आवडते पण आम्हालाही आमची मतं आहेत व त्या बाबतीत आम्ही दोघीही ठाम आहोत कारण माझे मनोहरवर व शीलाचे तुझ्यावर प्रेम बसले आहे..." असे माणिकने अशोकला सुनावताच अशोकने शीलाकडे पाहिले असता तिनेही मान हलवून दुजोरा दिला.

"पण... यू मीन टू से... आम्ही गेले तीन वर्ष आमच्या मनात काय आहे हे तुम्हाला ‘एक्स्प्रेस' केले नाही का ?" अशोक आपला आवाज शांत ठेवायचा प्रयत्न करत म्हणाला. "केले ना...!! आम्ही कुठे नाही म्हणतो...!! पण आम्हीही 'या' गोष्टीला कधी प्रोत्साहन दिले का ? तुम्हीच विचार करून पहा..." माणिक म्हणाली. त्यावर मनोहरचा चेहरा संतापाने लाल झाला. "अशोक चल इथून..." तो म्हणाला "This is totally unacceptable. ही 'बकवास' मी ऐकू शकत नाही..." "अगोदर शांत हो मनोहर..." अशोक म्हणाला "ऐकू तर दे ह्यांना काय म्हणायचे आहे ते..." "I appreciate your coolness Ashok." माणिक अशोकला म्हणाली "पण स्पेशली तू अशोक... खरच नीट विचार करून आठवून बघ की आम्ही दोघींनी देखील आमच्या मनातले तुम्हाला 'एक्स्प्रेस केले की नाही ? जसा तू माझ्यात व मनोहरने शीलात 'इंटरेस्ट दाखवला तसाच मी मनोहरमध्ये व शीलाने तुझ्यात दाखवला की नाही ? "

अशोक निरुत्तर झाला... कारण गोष्ट खरी होती. पण आपण माणिकला पहिल्या भेटीत आवडलोय व नंतर तिने हुशारीने 'Strategy' बदलली, हेही त्याच्या लक्षात आले.

 

[StoryPublisher]

"ठीक आहे " अशोक माणिकला म्हणाला - "आम्ही विचार करून तुम्हाला उद्या भेटतो." "टेक युवर ओन टाईम..." माणिक अतिशय मानभावीपणे म्हणाली - "अगदी 'उद्याच' भेटायला हवे असे नाही..."

अशोक मनोहरचा हात धरून टेबलवरून शांतपणे उठला. "माणिक, तू हे शेवटचे वाक्य म्हणायला नको होतंस..." त्याने मनातल्या मनात प्रतिज्ञा केली "आज ना उद्या तुला 'तुझ्याच मर्जीने' जर का मी माझ्या अंगाखाली' नाही घेतले तर नावाचा अशोक नाही."

आता त्याला न चिडता व अतिशय शांतपणे विचार करून आपला 'गेम' खेळायचा होता... आणि हो... कारण यावेळी गाठ एका 'मातब्बर खेळाडूशी' होती. त्याअगोदर त्याला आपली 'Strategy' मनोहरच्या गळी उतरवायची होती व तीही त्याच्या लक्षात येणार नाही या पद्धतीने !!

"भोक्कात बे अशोक... गधीच्या गांडीत जाऊ दे ह्या भोसडीच्यांना..." 'सीसीडी'तून बाहेर निघताक्षणीच मनोहर शुद्ध ‘वर्हाडी'त म्हणाला. "यार मनोहर..." अशोक म्हणाला व त्याने एक पॉज घेतला कारण त्याला 'समजावण्याची हीच वेळ आहे हे त्याच्या लक्षात आले. "आपण पहिले 'उमरखय्याम' मध्ये २-२ पेग मारुया व नंतर यावर विचार करूया... कारण माझे डोके काम देईनासे झालेय..." "२-२ कशाला? होऊन जाऊदे 'लंबी' इनिंग... चल अंबाझरीच्या बांधावरच बस..." असे म्हणन त्याने व्हिस्कीचा एक फल. पाण्याच्या २-३ बाटल्या व 'चखणा' घेतला व ते दोघं अंबाझरीच्या बांधावर आले. २ पेग होईपर्यंत अशोकने मनोहरला मनातील 'भडास' काढू दिली व तिसऱ्या पेगला - "मनोहर, मी काय म्हणतो ते शांतपणे ऐक..." असे गंभीरपणे म्हणताच मनोहरही सरसावून बसला.

"हे बघ..." अशोक म्हणाला - "त्या दोघीही जे म्हणतात ते अगदी खरे आहे पण आपणही सुरवातीपासून आपापल्या प्रकरणात' सिन्सियर आहोत ना ? खरे की नाही?" "म्हणजे ? यात काही शंका ?" मनोहर म्हणाला "उलट आपण जेंव्हा पहिल्यांदा त्या दोघींना 'सिग्रल' मागितला तेंव्हाच त्यांनी आपली 'गाडी थांबवायला हवी होती... पण त्यांनी तसे केले नाही, उलट त्यांनी आपल्याला 'प्रोत्साहन'च दिले व आज मात्र त्या दोघीही 'मुकरल्यात'... खरं की नाही ?" "बिलकुल बरोब्बर..." मनोहर म्हणाला - "मादरचोद...!! त्याची आपल्याबरोबर लग्न करायची लायकीही नाही..."

"इथेच चुकतोस तू..." अशोक म्हणाला व त्याने पुन्हा मुद्दाम एक लांबलचक पॉज घेतला, जेणेकरून मनोहरच्या मनाची accept करण्याची तयारी होईल "कारण जर का आपण या दोघींना नकार दिला तर आपल्यासाठी Choice फारच Limited उरतो...Whereas त्या दोघींसाठी कमीतकमी शंभर मुलं 'लाईनीत उभे राहतील... आणि ते ही प्रत्येकी' बरं का!!" मनोहर क्षणभर शांत राहिला व नंतर म्हणाला "हो यार, दोघीही अगदी 'कडक माल' आहेत व त्यांना 'घ्यायला' कोणीही तयार होईल... अगदी 'सलमान खान'ही...!!" सलमानखान हा मनोहरचा 'रोल मॉडेल' होता. "अबे गांडू..." मनोहरची गाडी रुळावर येतेय हे पाहून अशोक आपली 'एक्साईटमेंट' लपवत म्हणाला

 

[StoryPublisher]

"तुझा 'सलमान'ही 'कन्फ्युज' होईल त्या दोघींपैकी कोणाला 'घ्यावे म्हणून....!!??" "खरंय तू म्हणतो ते..." मनोहरने आता पूर्णपणे शरणागती पत्करली "आणि आपल्यासाठी 'लाईन' लावायची म्हटली तर दहा मुलीही जेमतेम उभ्या राहतील... आणि त्याही चांगल्या 'माल' असतीलच याची 'ग्यारंटी नाही."

"म्हणूनच मी तुला 'सीसीडी'त शांत केले..." अशोक म्हणाला "व म्हणालो की माणिक काय म्हणते ते ऐकूया तरी !!" "Thanks यार !!" मनोहर म्हणाला "नाहीतर मी काहीतरी Unreasonable वागलो असतो तर आपल्या दोघांचाही 'पत्ता कट झाला' असता ना !!" "आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे..." अशोक म्हणाला "आपले 'प्रेम' कुण्या 'दुसऱ्या कडे जात नाहीये... ते 'आपल्या घरीच' आहे." "हो यार..." मनोहरने दुजोरा दिला "नाहीतर या मुलींचे काय !! आईबापाने म्हटले तर कोणाच्याही गळ्यात माळ घालतील... भलेही तो 'गधा' का असेना !! बेबकूफ साल्या..." त्याचा सात्विक संताप पुन्हा उफाळून आला. त्याला चुचकारण्यात अशोकचा अर्धा तास व एक पेग खर्च झाला व नंतर 'स्वापिंग'ची 'आयडिया' त्याच्या 'गळी उतरवण्यात' अजून अर्धा तास व एक पेग !!

"आता मात्र तू शांत राहायला शिक राजा..." अशोकने त्याला निर्वाणीचा इशारा देत म्हटले "कमीतकमी 'लग्नापर्यंत तरी..." "बरोबर म्हणतोस तू..." मनोहर म्हणाला - "लग्नानंतर पाहून घेऊ दोघींना...जातात कुठे साल्या मादरxx...त्यांच्या मायची Xx..."

मनोहरला 'चढलेली पाहून अशोकने 'सेशन आवरते घेतले... पण लग्नानंतरही मनोहरची 'काळजी घ्यावी लागणार आहे हे त्याला समजून चुकले होते. दुसऱ्याच दिवशी सायंकाळी 'सीसीडी'मध्ये अशोक व मनोहरने माणिक व शीलाला "तुमचे म्हणणे मान्य आहे..." असे सांगून त्यांच्याबरोबर 'तह केला...!!

लग्न झाले... ‘सुहागरात' झाली व दोघांचाही 'हनिमून'ही बरोबरच झाला... आणि तो ही झकास !! पण अशोक माणिकला मुळीच विसरला नव्हता... ईव्हन 'सुहागरात'ला शीलाला पहिल्यांदा झवतांना त्याच्या मनात 'माणिक'च होती... 'हनिमूनलाही दोन्ही जोडपी बरोबर असतांना त्याने अतिशय काळजीपूर्वक राहून 'वर्तमान'काळावर भूतकाळाची सावलीदेखील पडू दिली नाही.

पहिला एक-दीड महिना अशोकने मनोहरला अगदी 'फ्री' सोडून दिले कारण त्याच्या कुठल्याही वागण्याने आपली 'Strategy'

ओपन होऊ नये याची काळजी घेणे आवश्यक होते. पण दोन महिन्यानंतर जेंव्हा अशोकने त्या दोघांना आपल्या घरी पहिल्यांदा 'डिनर'ला बोलावले व मनोहरसोबत २-२ पेग व्हिस्की प्याला तेंव्हाच मनोहर 'फितूर' झाल्याचे त्याच्या लक्षात आले. तिसऱ्या

पेगला अशोकने त्याला पुन्हा 'गियर' मध्ये घेण्याचा प्रयत्न करताच दोघांच्याही बायका तिथे आल्या व त्यांच्या येण्याने ते संभाषण 'तसेच राहन गेले... इतकेच काय तर चतर माणिकने आल्याबरोबर त्यांच्या संभाषणाची गाडी भलतीकडेच बळवली व चौथ्या पेगला तर मनोहर सर्वांसमोर माणिकला 'प्रेमा’चा अनुनय करू लागताच त्याला समजावतांना माणिकने चक्क अशोकला "भाऊजी, तुम्हीच समजावा ना ह्यांना..." अशी विनंती केली.

 

[StoryPublisher]

डिनर संपवून निघताना निरोप घ्यायच्या वेळेपर्यंत मनोहर अगदी 'फॉर्मात आला होता व माणिकही त्याला - "अहो, थोडा धीर धरा ना... घरी गेल्यावर 'करूया' की..." असे समजावत होती. अशोकच्या मनात विचार आला की - जर का ही 'पार्टी' मनोहरकडे असती तर त्याने 'माणिक'वर चढण्याच्या 'मूड'मध्ये अशोक व शीलाकडे संपूर्ण दुर्लक्ष केले असते... यात अशोकच्या मनात काही शंकाच उरली नव्हती. त्यांचा निरोप घेऊन जशीच शीला वळून आत गेली तशी माणिकने मुद्दामच अशोकच्या नजरेस नजर दिली.

"बघ... वळवले की नाही तुझ्या मित्राला माझ्याकडे !!" असे तिने एकही शब्द न बोलता स्वतःला अगदी व्यवस्थित 'एक्स्प्रेस' केले. पहिला ‘राउंड' माणिकने जिंकला हे सत्य अशोकही समजून गेला... पण तो इतक्या लवकर हिंमत हरणारा नव्हता.

"मनोहरनेच 'फक्त' का 'चढावे' माणिकवर ?" तो स्वतःशीच म्हणाला व त्यानेही शीलाबर 'चढाई केलीच !! पण शीलाला झवतांना त्याचा मनात माणिकचे संपूर्ण 'नग्न' रूप होते... पण त्यातही तिने आपल्या नग्न शरीरावर फक्त 'मंगळसूत्र घातल्याने (अप्राप्य झाल्यामुळे) ती आज जरा जास्तच 'सेक्सी दिसत होती. कधी नव्हे ते झवतांना शीलाने बाजूला काढून ठेवलेले 'मंगळसूत्र अशोकने उचलून तिच्या गळ्यात घालताच शीलाही त्याच्या मनातले समजून गेली.

पण जसजसा काळ पुढे सरकत गेला तसतसा मनोहर माणिकच्या 'कह्यात' जात गेला... कारण लग्नानंतरच्या पहिल्याच 'पार्टी'मध्ये माणिकने मनोहरवर केलेली 'जाद' त्याच्या लक्षात आली होतीच पण त्याच्या St नंतर ७-८ महिने माणिकने मनोहरला आपल्या 'गांडीखाली दाबून ठेवलेले' सर्वांनाच दिसत होते तर पहिले वर्ष होताहोता जसाच माधवीचा जन्म झाला तसा मनोहर हा पूर्णपणे 'जोरू-का-गुलाम' इ पण आश्चर्य म्हणजे अशोकला त्याचेही काही वाटले नाही. मनोहरला ३-४ वर्षांनी का होईना पण ‘स्वगृही' आणण्याचा 'फॉर्म्युला' अशोकला माहित होताच !!

मोबाईलच्या 'रिंग ने अशोक पुन्हा वर्तमानात आला. "भाऊजी, मी माणिक बोलतेय, मला तुमच्याशी एक महत्वाचे काम होते. मी तुम्हाला भेटू शकते का ?" माणिकचा आवाज ऐकून अशोकचा आनंद गगनात मावेना... पण आवाज स्थिर ठेवून "हो, हो, का नाही? मलाही तुमच्याशी व मनोहरशी एक महत्वाचे काम..." त्याला वाक्यही पूर्ण न करू देताच "हे बघ, 'ह्यांच्याशी बोलायचे काम नाही, मी तुला थोड्याच वेळात सांगते की फक्त आपण दोघांनीच कधी व केंव्हा भेटायचे ते !! कारण मलाही 'त्याच' संदर्भात बोलायचे आहे 'तुझ्याशी' अशोक..." असे म्हणून माणिकने फाssडकन फोन 'कट' केला.

इतक्या वर्षांनंतर आज माणिकने 'अशोक' म्हटल्याने तो क्षणभर सुखावला कारण लग्नानंतर त्याने माणिकला मुद्दाम 'वैनी' असेच संबोधले होते व कुठेही तिचा उल्लेख येताच माणिकवैनी' असाच करत असे व त्यामुळे तिनेही त्याला आजपर्यंत भाऊजी' असेच संबोधले होते. तिला 'Panic' झालेले पाहून "आतापर्यंत आपल्या दोघांमध्ये इतके 'राउड्स' झालेत व ते सर्व तूच जिंकलेस माणिक... पण 'हा' राउंड मात्र माझा आहे व तुलाही मी 'सौ सुनार की, एक लोहार की...' हे नक्कीच दाखवून देईन...' अशोक स्वतःशीच म्हणाला.

आता मात्र त्याला गाफील राहून चालणार नव्हते कारण ‘गाठ' एका 'चतुर खेळाडू'शी आहे... नीट 'मूव्ह कर, कारण... एक चुकीची 'मूव्ह' आणि खेळ खल्लास !!" त्याने स्वतःलाच बजावले.

मनावर नियंत्रण ठेवून तो तिच्या फोनची वाट पाहू लागला. थोड्याच वेळात त्याचा मोबाईल पुन्हा वाजला.

"आपण आज सायंकाळी साडेपाच वाजता 'सीसीडीतच भेटू... जिथे पहिले भेटायचो तिथेच !! ओ.के? " इति माणिक. "ठीक आहे..." असे म्हणून अशोकने फोन ठेवला. आता त्याला पुढच्या 'मूव्हस' करायच्या होत्या. त्याने ताबडतोब "हॉटेल प्राईड"चा फोन फिरवला.

'सीसीडी'मध्ये ते दोघं त्यांच्या नेहमीच्या टेबलवर बसले. 'कोण सुरवात करेल?' असा विचार दोघांच्याही मनात आला व त्यामुळे त्यांनी एकमेकांकडे पहिले. एकमेकांकडे पाहत असतांनाच मधली इतकी वर्षं अचानक पुसल्या गेलीत व दोघेही चक्क भूतकाळात गेलेत.

'किती छान दिवस होते ते !!' दोघांच्याही मनात हा विचार एकाचवेळी आला व अजाणतेपणी त्यांनी एकमेकांकडे प्रेमाने पाहिले.

"ऑर्डर..." बेटरचे शब्द ऐकून दोघेही परत वर्तमानकाळात आले. "दोन कोल्ड कॉफी..." अशोकने ऑर्डर दिली व - "माणिक, बोल तू बिनधास्त..." असे म्हणून मधल्या वर्षातल्या "स्ट्रेन्ड रिलेशन्स"ला क्षणार्धात संपवले. त्यामुळे माणिकही Relaxed झाली व "अशोक, You know the subject... व त्यावर आपण या 'पब्लिक प्लेस'मध्ये बोलणे योग्य होईल का ?" असे तिने विचारताच "Don't take it otherwise, पण आपण 'प्राईड'ला गेलो तर ? कारण तिथे प्रायव्हसी 'जशी हवी तशी' मिळेल." त्याने हे सुचवताच तिने फक्त एक क्षण विचार केला व मान डोलावून दुजोरा दिला.

कॉफी पिऊन दोघंही अशोकच्या कारने प्राईडला गेले. रस्ताभर दोघंही एकमेकांशी एकही शब्द बोलले नाहीत... कारण दोघांचेही विचारचक्र वेगात सुरु होते.

 

[StoryPublisher]

भाग ३

"हं... बोल तू बिनधास्त..." असे अशोकने म्हणताच माणिकचा संताप उफाळून आला. कारण 'हॉटेल प्राईड'च्या रूम नंबर ११२० मध्ये ते दोघंच होते. रूमचे दार आतून बंद होते व त्यांना 'डिस्टर्ब' करायला कोणीच नव्हते. पण स्वतःवर संयम ठेवून तिने हळू आवाजात पण ठामपणे बोलायला सुरवात केली "अशोक मला माहित अ ना 'रिजेक्ट केल्यावर त मला माफ करणार नाहीस पण याचा अर्थ त माझा सड घेण्यासाठी चक्क माधवीचा, माझ्या मुलीचा वापर केलास. जी मुलगी तुला तुझ्या मुलीसारखी आहे तिच्या 'कच्या वयाचा गैरफायदा घेतांना तुला लाज कशी बाटली नाही रे हरामखोरा ?" माणिकची सरबत्ती ऐकून अशोक स्तंभित झाला.

त्याला काय बोलावं तेच सुचेना... कारण माणिक याचना' करेल व आपण तिला त्यायोगे आपल्या मर्जीप्रमाणे 'झुकबू' असाच त्याचा होरा होता. पण इथेतर 'सीन' अगदीच विरुद्ध होता.

"काय बोलतेस तू माणिक ?" अशोक तीव्रपणे म्हणाला. कारण त्याचाही संताप उफाळून आला पण क्षणार्धात त्याने स्वतःला सावरले कारण भांडण करून त्याला 'हवं ते' मिळणार नव्हते. "तू जर मला फोन केला नसतास तर मीच तुला व मनोहरला भेटून 'वस्तुस्थिती सांगणारच होतो... तू माझं ऐकून तर घे माणिक " भावनाविवश होऊन त्याने तिच्या हातावर हात ठेवताच तिने तो झिडकारला.

"तीन वर्षांपूर्वीचा तुझा 'होळी'चा प्लान मी हाणून पाडला म्हणूनच तू माझ्या 'कोवळ्या' मुलीला फशी पाडलंस. मला वाटलं होतं अशोक लग्नानंतर इतक्या वर्षांनी आतातरी तू 'सुधरला' असशील..." माणिक तीव्र स्वरात म्हणाली "पण मी तुला ओळखण्यात चुकले कारण तुझा ‘स्वार्थी' स्वभाव अजूनही तसाच आहे... भलेही तू माझ्यावर प्रेम करत होतास पण माझ्यापेक्षा जास्ती तुझे स्वतःवरच प्रेम आहे." माणिक म्हणाली.

"हे तू बोलतेस माणिक ?" अशोक किती दुखावलाय ते त्याचा स्वरच सांगून गेला "हा तुझा 'आरोप' मला मुळीच मान्य नाही. तू मला ओळखण्यात यशस्वी झालीस असे 'जेही काय' तुला वाटतेय व त्यामुळे तुझ्या मनात माझ्या 'वर्तना'बद्दल संशयच आहे. पण आज मीही स्पष्टपणे सांगतो की मीही 'क्लीन' नाहीये... पण मी काही साधूसंत' ही नाहीये क्लीन असायला !! मी आज स्पष्टपणे कबूल करतो की तीन वर्षांपूर्वीच्या होळीला मी मनोहरला दारू पाजून तुला घ्यायचा' प्लान जरूर केला होता व I don't regret that... rather I don't feel guilty about it...!! तू मला ओळखायचा प्रयत्न जरूर केलास पण मला तू १०० टक्के ओळखले नाही कारण मी तुझ्यासाठी किती त्याग केलाय हे माझे मलाच माहित आहे. तुझ्यावरील प्रेमापोटी मी ही गोष्ट कधी आयुष्यात बोललो नसतो पण पण आज ते तुला स्पष्टच सांगायची वेळ आली आहे. पण ऑफकोर्स... शेवटी ते तुझ्या मर्जीवर आहे कारण 'याक्षणी तू काहीही ऐकायच्या मूडमध्ये नाहीस असं मला वाटतंय..." असे म्हणून तो चूप झाला.

नंतरची २-३ मिनिटं दोघांपैकीही कोणीच काहीच बोलले नाही पण अशोकने असे म्हणताच तीही भानावर आली कारण ती 'ज्या' प्रॉब्लेमला सोडवायला आली होती त्याकरता तिलाही अशोकवर स्वतःच्या 'टर्स डिक्टेट' करणे शक्यच नव्हते. तिने त्याला "गो अहेड" म्हणताच त्याने पुढे बोलायला सुरवात केली.

"माधवीने जेंव्हा मला पहिल्यांदा तिचे स्वतःचे 'फिलिंग्स एक्स्प्रेस' करण्यास सुरवात केली तेंव्हा मी ती गोष्ट हसण्यावारी नेली कारण या वयातील मुली 'मिल्स & बून' वाचून प्रौढ पुरुषांच्या प्रेमात पडतात ही गोष्ट आपल्यातील कोणालाही नवी नाही. अशोकने बोलताबोलता स्वतःची Bag उघडून Laptop बाहेर काढला व तो 'ऑन करून त्याने स्वतःचा अकोट उघडला व 'सचे मेल्स' मध्ये जाऊन 'Madhavi' टाईप करून आलेला 'रिझल्ट' त्याने माणिकसमोर ठेवला.

"माणिक तूच बघ की..." अशोक म्हणाला

"मी तिच्या जवळपास प्रत्येक 'मेल'ला 'रिप्लाय' दिलाय... तो तू वाच व मग मला जेही काही म्हणायचे ते म्हण." असे म्हणून त्याने 'स्क्रीन तिच्याकडे वळवला. तिने 'स्क्रीन वर पाहिले तर त्यावर चक्क 1- 20 of hundreds Older ) असे छापून आले होते.

तिने "Older ," हे चक्क आठ वेळा 'क्लिक' केले कारण माधवीने सहा महिन्यात एकशे अडुसष्ट मेल्स पाठवल्या होत्या... याचा अर्थ

माधवीने अशोकच्या बऱ्याचशा (अंदाजे ९० टक्के) मेल्स 'डिलीट केल्या होत्या...(ज्यात तिला अशोकने advise केलेले आवडले नव्हते.)

.

तिने सुरुवातीपासून एक-एक मेल वाचायला सुरवात केली.

अशोक म्हणत होता ते खरंच होते. त्याने जवळपास प्रत्येक 'मेल'ला उत्तर दिले होतेच व प्रत्येक उत्तरात प्रथम तिला समजवायचा, नंतर तिला रागवायचा व सरतेशेवटी दोन दिवसापूर्वी तिला "यापुढे जर का तू मला 'अशी' मेल पाठवली तर तुझ्याघरी तुझे 'कारनामे' सांगतो." अशी धमकीवजा मेल केली होती.

"विचार कर माणिक..." अशोक म्हणाला "जर वैजयंतीने मनोहरला 'अश्या' मेल्स पाठवल्या असत्या तर त्याने 'हेच' केले असते की नाही ?"

ती निरुत्तर झाली कारण अशोकचे म्हणणे १०० टक्के रास्त होते.

"माणिक तुला आठवतंय का मी फायनल इयरला असतांना आपण चौघंजण 'लम्हे' पाहायला गेलो होतो व नंतर 'त्या' विषयावरून आपल्यात 'चांगलेच कडकडीत भांडण' झाले होते... कारण तू म्हणत होतीस की ‘सर्वच 'पुरुष' असेच असतात.. मनभावीपणाचा आव आणून शेवटी स्त्रीला पटवतातच !! 'आई काय अन मुलगी काय' शेवटी 'स्त्री मिळाल्याशी मतलब'...!!' त्यावर मी तुझ्याशी खूप भांडलो होतो की ‘सर्वच पुरुष असेच असतात असे नाही. 'विरेन'चे (लम्हेचा हिरो-अनिल कपूर) प्रेम पल्लवी(श्रीदेवी-आईच्या रोलमध्ये )वर आहे... पूजा(श्रीदेवी-मुलीच्या रोलमध्ये)वर नाही व म्हणून मला तो पिक्चर पटला नाही व आवडला तर मुळीच नाही. आठवतंय का ? व माझे आजही तेच' मत आहे..." अशोक म्हणाला..

माणिकला क्षणार्धात ते आठवले. त्यावेळी अशोक खरंच बोलत होता व आज त्याने ते सिद्ध करून दाखवले होते.

"आतातरी पटतंय का की मी खरंच बोलतोय म्हणून !! कारण आजही माझे प्रेम ‘माणिक'वर आहे 'माधवी'वर नाही... मघाशीच सांगितलेय तुला मी की मी ‘साधूसंत' नाहीये... सोळा वर्षांची मुलगी 'प्रेमात भावूक होऊन ‘समर्पण' करतेय तर तिला सोडण्याइतका मी 'सोवळाही' नक्कीच नाही. मी तुझ्या म्हणण्याप्रमाणे 'हरामखोर' नक्कीच आहे पण तेव्हढाच मी स्वतःशी नक्कीच 'प्रामाणिक' आहे... आजही मला ‘माणिक' हवी आहे... मला ‘माणिक' या जगातील ‘कशाच्याही बदल्यात' हवी आहे... भलेही 'शीला'च्या बदल्यात चालेल पण 'माधवी'च्या बदल्यात मुळीच नाही." असे म्हणून त्याने तिच्या डोळ्यात पाहत हळूच तिचे हात आपल्या हातात घेतले.

क्षणभर दोघंही एकमेकांच्या डोळ्यात बघताच "अशोक, प्लीज मला माफ कर रे... मी तुला 'नाहीनाही ते बोलून गेले..." माणिक म्हणाली. मनावरचा असह्य झालेला ताण पूर्णपणे निवळल्याने व अशोकवर उगीचच संशय घेतल्याने तिला स्वतःलाच अपराधी वाटून तिच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.

"वेडी की काय माणिक तू..." असे म्हणून अशोकने तिला जवळ घेतले त्यासरशी त्याला मिठी मारून ती चक्क ढसाढसा रडू लागली... त्याने अतिशय हळुवारपणे तिचे अश्रू आपल्या ओठांनी टिपले.

"मी चुकले... तुला ओळखण्यात मी खरंच चुकले रे राजा..." ती रडतरडत म्हणाली.

त्यासरशी त्याने तिला मिठीत घट्ट आवळून तिच्या ओठांचे हलकेच एक चुंबन घेतले... त्याबरोबर तिच्याही मनाचा बांध फुटला

व तिने आवेगाने त्याची चुंबने घेण्यास सुरवात केली... एक क्षण अशोकला काहीच कळेना कारण त्याला स्वतःलाच पुढाकार घेऊन करावे लागणार असे वाटत होते... पण दुसऱ्याच क्षणी त्याने तिला मिठीत घट्ट आवळले व तिच्या चुंबनांची परतफेड केली. अशोकने आवेगाने तिच्या खालच्या ओठाला चावताच ती "स्स्स्स. हाय..." अशी सित्कारली व तिनेपण त्याला घट्ट आवळले. त्याने पलंगावरचा Laptop हाताने बाजूला सरकवून तिला उचलून पलंगावर ठेवले व तिच्या बाजूला बसला... आता त्याचे स्वप्न सत्यात साकारत होते.

 

[StoryPublisher]

आता अशोकने माणिकला उचलून स्वतःच्या मांडीवर बसवले... व तिला मिठीत घेताच तिने तिचे ओठ त्याच्या ओठांवर टेकवताच अशोकने तिचे एक प्रदीर्घ चुंबन घेतले... तिने तिच्या उजव्या हाताने अशोकच्या शर्टाचे वरचे बटन काढले... त्यासरशी अशोकने तिचा पदर बाजूला केला व त्याचे हात तिच्या उरोजांशी खेळू लागताच सुखातिरकेने ती पुन्हा "हाssssय " अशी सित्कारताच अशोकला आता मात्र स्वतःवर कंट्रोल करणे अशक्य झाले...

त्याने भर्रकन तिचे कपडे काढले व तिने नंतर त्याचे!! मिनिटभरात पूर्ण नग्न होऊन ते दोघंही एकमेकांच्या मिठीत शिरले व इतक्या वर्षांच्या 'विरहाने दोघेही एकमेकांच्या स्पर्शानी व चुंबनांनी जळत्या कापरासारखे पूर्णपणे पेटून उठले. अशोकने एका हाताने माणिकचा एक उरोज दाबून दुसऱ्या उरोजाचे चुंबन घेताच ती पुन्हा सित्कारली... त्यासरशी अशोकने दोन्ही हातानी तिचे उरोज कुस्करताच तिने त्याचे लिंग घट्ट पकडले... व "आता सहन होत नाही...लौकर कर ना..." असे म्हणून ते स्वतःच्या योनीवर ठेवले...

नंतरच्या १५-२० मिनिटांसाठी ते दोघंही जग विसरले. माणिकला आजवर कधीही न झालेल्या सुखाची अनुभूती होत होती कारण खरंतर मनोहरचा 'जाझ किंवा रॉक' संगीतासारखा 'रांगडा' शृंगार तिला आवडत असे पण अशोकचा 'हळुवारपणे रंगवलेला शृंगार म्हणजे तिच्याकरता एक 'शास्त्रीय संगीताची रंगलेली बैठकच होती, 'रॉक व जाझ पेक्षा कधीही श्रेष्ठ अशी !! सुखातिशयाने तिने डोळे मिटून घेतले.

मुक्कामावर पोहोचताच अशोक थकून बिछान्याला पाठ टेकवून पडला व त्याने एक सिगारेट पेटवली.

त्यासरशी माणिक त्याच्याजवळ पहुडली व त्याबरोबर त्याने तिला एका हाताने कवेत घट्टपणे ओढताच प्रतिक्रिया म्हणून तिने त्याच्या छातीचे एक चुंबन घेतले व हळुवारपणे तिने मग त्याच्या मानेची, हनुवटीची अगणित चुंबने घेतली. त्यासरशी त्याने सिगारेट विझवली. माणिक अशोकची चुंबने घेतघेत वरवर सरकली व पुन्हा तिने त्याच्या ओठांवर ओठ ठेवले.

इतक्या वर्षांनंतरच्या एका मिलानावर ती समाधानी नव्हती हे त्याने ताडले व त्यानेही तिच्या ओठांचे चुंबन घेउन नंतर तिच्या हनुवटीचे मग मानेचे, मग उरोजंचे, पोटाचे व नाभिचे चुंबन घेताघेता तो अजून खाली सरकला व त्याने तिच्या योनिचे चुंबन घेतले... तसेच तिने त्याचे डोके घट्ट पकडले. त्यासरशी त्याची जीभ तिच्या योनीत शिरली व तिच्या योनिशी खेळ करू लागली. दोनच मिनिटांनी तिने त्याचे डोके तसेच वर उचलताच त्या दोघांनी एकमेकांकडे धुंद नजरेने पाहिले.

तिने त्याला पुन्हा स्वतःवर ओढून घेतले व त्या दोघांनी पुन्हा एकदा स्वर्गसुख भोगले.

"आपली भेट पुन्हा केंव्हा ?" अशोकने कपडे घालताघालता माणिकला विचारले. "तू जेंव्हा म्हणशील तेंव्हा मी 'यायला तयार आहे..." ती म्हणाली. "मला वाटतं तुझा 'प्रश्न' आता 'कायमचा' सुटला असेल... खरंय ना ?" अशोक माणिकला म्हणाला. "नक्कीच... पण माधवीला समजवायला मला तूही मदत करशील याची खात्री आहे." माणिक म्हणाली. त्याने Laptop आपल्या bag मध्ये ठेवला... तिने समोरच्या आरशात स्वतःला न्याहाळले.

स्वतःची छबी पाहताच तिच्या लक्षात आले की तिने स्वतःपुढचा 'यक्षप्रश्न' फारच चांगल्या रीतीने सोडवला होता.

दहा मिनिटांनी त्यांनी प्राईड' सोडले.

शीलाने Flat चे दार उघडताच अशोक आत आला व आपली Laptopची bag टेबलावर ठेवून तिच्याकडे वळला. "काय झाले ?" तिने उत्सुकतेने विचारले. "काम फत्ते..." अशोकने तिला मिठीत घेतले व तिचे चुंबन घेऊन "तू छानपैकी माझ्यासाठी एक 'पेग व थोडेफार snacks बनव, मी जरा 'वॉश' घेऊन येतो... मग बोलू." असे म्हणून तो बाथरुमकडे वळला. 'वॉश घेताघेता त्याला अजून काही जुन्या (३-४ वर्षांपूर्वीच्या) गोष्टी आठवल्या.