यक्षप्रश्न

[StoryPublisher]

भाग ४

त्याचा व मनोहरचा 'होळीचा' प्लान 'फ्लॉप' झाल्यापासून त्याचा शीलातला 'इंटरेस्टही कमीकमी होऊ लागला होता. खरंय... कारण रोज तुम्ही घरी जेवा किंवा 'फाइव्ह-स्टार' मध्ये...रोज तर 'तेच' असेल तर 'इंटरेस्ट' कमी होणारच ना!!

"काहो, आजकाल तुम्हाला 'माझ्यात' पूर्वीसारखा 'इंटरेस्ट' राहिला नाही कि काय ?" शीलाने एका रात्री विचारताच अशोकने तिला जवळ ओढले व हलकेच गालावर एक चुंबन घेतले. "तुला असे का वाटावे ?" तिच्या भरगच्च उरोजांत त्याने आपले तोंड घुसळून विचारले कारण तिला ‘असे केलेले आवडते' हे त्याला अनुभवांती चांगलेच माहित झाले होते... तिने आपसूकच आपल्या उरोजांवर त्याचे तोंड घट्ट दाबले.

.

.

.

.

"पहिले तर तुम्हाला 'दररोज' हवे असायचे... नंतर हप्त्यातून एक-दोनदा, पण आतातर चक्क १५-२० दिवसांची 'gap' होऊ लागली आहे व कधी कधी ती एका महिन्यापर्यंत वाढत आहे ना !!" शीला म्हणाली. "असेच काही नाही..." अशोक 'घुसळणे' चालू ठेवत म्हणाला "लग्न होऊन इतकी वर्षं झाली कि सर्वांचीच ही अवस्था होते... पण जरका काही नेहमीपेक्षा वेगळं असं 'एक्सायटिंग' झालं तर पूर्वीचेच दिवस परत आणतही येतात." "जसेsss..." तिने त्याला प्रोत्साहित करण्यासाठी त्याचे तोंड अजूनच घट्ट दाबले... त्याबरोबर त्याने दोन्ही हातानी तिचे भरगच्च उरोज कचकचून दाबले. "अहो, हवं असेल तर कपडे तर काढाना..." तिचा श्वास आपसूकच जड होऊ लागला. त्यालाही आपल्याला हव्या त्या विषयाकडे'

ी जात असलेली पाहून प्रचंड हुरूप आला व त्याने 'एक्साईटमेंट' मध्ये तिच्या ब्लाउज चक्क हिसडून उघडताच त्याचे सर्व बटन्स तटतटा तुटलेत. "अहो, हे काय वेड्यासारखं ?" तिने कृतककोपाने विचारले "मला सांगा ना, मी काढले असते..." बरोबर आहे ना... कारण आजच्या अगोदर 'अश्या’ ब्लाउजच्या सर्व बटणा तुटून ७-८ वर्षं झाली होती. आज 'रावांचा दणका' जरा ‘स्पेशल' होणार आहे ह्या विचारानेच तिची योनी आपसूकच ओली झाली. "जाऊ देत ग..." तिच्या 'ब्रा'चे हुक न उघडता त्याने तिची 'ब्रा' खालून वर सरकवली. पण त्यामुळे तिचे भरगच्च उरोज मोकळे झालेले त्याला मुळीच पाहवले नाहीत म्हणून त्याने त्यांना आपल्या दोन्ही हाताने करकचून दाबत त्यांना पुन्हा 'बंदिस्त केले व बेभानपणे तो जोरजोरात चोखू लागला. "आई ग..." ती सित्कारली "हा काय पागलपणा ?" तिच्या या 'लटक्या' विरोधाच्या आड तिचा होकार' दडलेला आहे हे समजायला त्याला वेळ लागला नाही. "पागल म्हणतेस काय मला... तर मग 'हे' घे..." असे म्हणून त्याने तिचे इतक्या जोरात करकचून चुंबन घेतले कि तिचे ओठ हुळहुळलेत.

खरंतर मनोहरकडून त्याच्या माणिकबरोबरच्या 'रफ' शृंगाराची वर्णना त्याने अनेकवेळा ऐकलेली होती म्हणून त्याने आज हा 'प्रकार' आजमवायचे ठरवले.

त्याने तिची साडी वर करून भर्रकन तिची चड्डी जेमतेम तिच्या मांड्यांपर्यंत सरकवली व तिला कळायच्या आत त्याने खसकन

आपला लंड तिच्या पुच्चीत घातला व एक सेकंदही न दवडता जोरजोराने धक्के मारू लागला. "अहो हे काय ? आईsssग... मेssले..." असे ती ओरडताच त्याने एका हाताने तिचे तोंड दाबले व दुसऱ्या हाताने तिच्या 'निपल'ला पिरगाळत 'तुफान स्पीड'ने तो तिला झवू लागला. "उंsssss औss..." तिचे घुसमटलेले 'चित्कार' त्याच्यात अजूनच जोश भरत होते कारण त्याच्यामते तो (मनातल्या मनात) माणिकबर 'बलात्कार करत होता. शीलाला असह्य झाल्यामुळे तिने हाताने त्याला दूर लोटायचा प्रयत्न करताच त्याने दोन्ही

हातानी तिचे दोन्ही हात घट्ट धरून ते तिथे पडलेल्या ओढणीने पलंगामागच्या 'रॉड'ला बांधले व दोन्ही हातांनी तिचे उरोज 'क्रूरपणे' दाबत त्याने तिच्या निपल्सच्या 'गुंड्या' इतक्या जोरात पिरगाळल्या कि तिच्या डोळ्यात चक्क पाणी आले पण 'ह्या' प्रकारात त्यानी धक्के मारणे सुरूच ठेवले होते. त्याने तिच्या एका उरोजाला दोन्ही हातांनी जोरजोरात दाबले व दुसऱ्या उरोजाला तोंडात घेऊन तिला कळायच्या आत त्यावरच्या 'निपल'ला जोरात चावला...ती असहायपणे आपले ओठ घट्ट आवळून त्याचे 'प्रकार सहन करत तशीच पडून राहिली कारण ती आता काहीही विरोध करण्यापलीकडे गेली होती.

पण दोनच मिनिटांनी "आssआsssहाsssssss..." असे म्हणून आता तीही पूर्णपणे relax झाली व आपली कंबर उचकवत त्याच्या 'तुफानी धक्क्यांचा हल्ला’ तितक्याच जोमाने परतवू लागली. पाचच मिनिटात दोघंही मुक्कामावर पोहचले. त्याने तिच्या पुच्चीतून आपला लंड काढला व तिचे हात सोडवले व "कळलं का 'नेहमीपेक्षा वेगळं म्हणजे कसं?' ते तुला ?" असे तिला विचारताच त्यासरशी तिने त्याला घट्ट मिठी मारून त्याचे एक

चुंबन घेतले व "हो कळलं व आवडलं देखील...!! पण तुमच्या मनात 'माणिक होती ना आत्ता..." असे विचारताच तो गपगार झाला.

त्यावर तिने त्याचे पुन्हा एक चुंबन घेऊन "असे उगीचच 'गिल्टी' वाटून घेऊ नका... माझी हरकत नाही त्याला'..." असे त्याला म्हणताच त्यानेही तिचे चुंबन घेत "त्याला' म्हणजे ?? मी 'तिला' समजून 'तुला' करावं की डायरेक्टली तिलाच' करावं यापैकी कशाला ?" असे विचारताच "दोन्हीलाही... कारण मला माहित आहे की तुमचे तिच्यावर किती प्रेम आहे पण तुम्ही समजता तितके सोपे नाही ते... कारण मी तिला अगदी लहानपणापासून ओळखते आहे. ती एक नंबरची 'खालमुंडी पाताळधुंडी' आहे व ती इतकी 'डॉमीनेटिंग' आहे की 'जर तिला वाटलं तरच तुम्ही 'सक्सेसफुल' व्हाल..."

 

[StoryPublisher]

त्यालाही ते पटले कारण 'बिनधास्त मनोहरचा या वेळेपर्यंत तिने पार 'खुळखुळा' करून टाकला होता. "तिला 'वाटायचं असलं तर या अगोदरच वाटलं असतं ना..." असे म्हणून त्याने सुस्कारा सोडला.

"असे निराश होऊ नका... जर का तिचा एखादाही 'विक-पॉइंट तुमच्या हातात आला तर तुमच्यासाठी 'केक-बॉक' आहे हे लक्षात ठेवा... कारण ती प्रचंड 'फटू (घाबरट) आहे..." शीला म्हणाली व बेडरूमचा दिवा लावून attached बाथरूममध्ये शिरली.

पण तिच्या शेवटच्या वाक्याने त्याच्या मनात हजारो दिवे आपोआप लागले.

"हंsssमाधवी..." तो स्वतःशीच उद्गारला.

*******

त्यानंतर त्याने जाणीवपूर्वक माधवीकडे लक्ष ठेवण्यास सुरवात केली व तिला सतत 'खास' वागणूक देऊ लागला. त्यात कोणालाही काहीही वावगं वाटलं नाही कारण लहानपणापासून ती त्याची तशीही 'लाडकीच होती.

मात्र एके दिवशी माणिक व मनोहरच्या अनुपस्थितीत त्याने तिचे हात आपल्या हातात घेऊन तिला "तू माझ्यासाठी 'स्पेशल' आहेस माधवी..." असे म्हणून तिच्या डोळ्यात प्रेमाने एकटक पाहिले.

तिच्या चेहऱ्यावरचे भावच त्याला तिच्या मनातलं' सांगून गेले. पहिली 'स्टेप' तर त्याने 'सक्सेस्फुली टाकली होती.

त्यानंतर सहा महिन्याच्या कालावधीत हळूहळू एकांतात तिला 'चुकून' स्पर्श करत, त्यानंतर तिचे हात आपल्या हातात घेत, मग काही दिवसांनी 'हग' करत, त्यानंतर काही दिवसांनी तिच्या गालाची 'पप्पी' घेत त्याने एका दिवशी तिच्या ओठांचे चुंबन घेतलेच... त्यासरशी माधवीने

"ओह अशोक अंकल... आय लव्ह यू..." असे म्हणून त्याची असंख्य चुंबने घेतली. त्यानेही डोळे बंद करून तिला 'तसेच respond' करताच त्याच्या डोळ्यांसमोर 'माणिक'च आली.

*******

पण त्याचे 'हे' प्रकार चाणाक्ष बैजयंतीच्या लक्षात यायला वेळ लागला नाही... एकदा तिने त्या दोघांना रंगेहाथ पकडले. "पप्पा, तुमचे 'हे' काय चालू आहे ? मम्मीला सांगू का ?" तिने असे विचारताच त्याची बोबडीच वळली. तो काहीही न बोलता तिथून निघून गेला. त्या रात्री त्याने शीलाला आजवर 'तो व माधवी'च्या मध्ये 'जेही काही झाले ते स्पष्टपणे सांगून टाकले व

वैजयंतीने संध्याकाळी दिलेल्या धमकीबद्दलही सांगितले. "हं..." विचारमग्न होऊन शीला उद्गारली "अहो, कमीतकमी मला 'सांगून तर 'प्रकार' करायचे होते... पण आता तुम्ही उगीचच घाई करू नका. वैजयंतीला मी समजावते पण माधवीला फारच 'कौशल्याने हाताळावे लागेल, कारण तिने जर का माणिकला सांगितले तर आपले संबंध कायमचे तुटतील हे लक्षात ठेवा... माधवीला स्वतःहून 'कमीट' होऊ द्या म्हणजे ' हा' पॉइंट ‘आपल्या हातात राहील... आणि यापुढे 'जेही' कराल ते मला सांगत जा म्हणजे आपण 'डिस्कस' करून पुढील 'Strategy' ठरवत जाऊ..."

ती अजूनही त्याच्या 'फेवर मध्ये बरेच काही बोलली व काही महत्वाचे 'पॉइंट्स' त्याच्या नजरेत आणून दिलेत ज्यावर त्याने विचारही केला नव्हता...!!

शीला 'साधीभोळी' असली तरी 'चांगलीच हुशार' आहे ह्याची त्याने नोंद केली.

शीलाने वैजयंतीला काय समजावले ते जरी त्याला कळले नाही तरी त्यानंतर माधवी घरी 'अभ्यासाला' येताच वैजयंती त्या दोघांना बऱ्यापैकी 'एकांत' देत असे.

आता अशोकची प्रगती माधवीची 'ब्रा' उघडण्यापर्यंत आली होती.

त्यानंतर सहा महिन्यांनी दोन्ही पोरींची दहावीची बोर्डाची परीक्षा झाल्यावर दोन्ही Familiesचे 'आउटिंग'ला जायचे ठरवतांना शीलाने घराच्या 'पेंटिंग'चा बहाणा करून जायचे टाळताच माणिकनेही तिची 'री' ओढली.

शीलाने अशोककडे पाहून हलकेच स्मित केलेले माणिकने जरी 'नोट' केले तरी त्याचा अर्थ लावू शकली नाही कारण 'साउथ ट्रीप'ला जायच्या अगोदर शीलाच्या सल्ल्याप्रमाणे त्या दोघांनीही आपली 'Strategy' छानपणे डिस्कस केली. माधवी 'पेटली' आहे 'हे' लक्षात आल्याने शीलाने स्वतःच्या मनाशी काही निश्चय केला व अशोकला असाकाही 'प्लान' सांगितला की तोही चकित झाला.

"शीला, मला 'हे' काही बरोबर नाही..." अशोक म्हणाला. "समोरच्याचा 'बझीर' घ्यायचा असेल तर आपला 'प्यादा' पुढे करावाच लागतो..." शीला म्हणाली.

"पण 'हे' कसे जमेल ?" अशोकने विचारले. "ते तुम्ही माझ्यावर सोडा..." असे म्हणून शीला अस्खलितपणे बोलू लागली व अर्ध्या तासाने तिने तिचे बोलणे संपवले.

यावेळी मात्र अशोक चक्क तिची हुशारी मानून गेला.

*******

 

[StoryPublisher]

भाग ५

दहावीची परीक्षा झाल्याच्या रात्री त्या दोन्ही कुटुंबांनी हॉटेल प्राईड'ला छानपैकी पार्टी केली व दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी 'पुणे-बंगलोर सुपरफास्ट'ने अशोक, मनोहर व त्यांच्या दोन्ही मुली असे चौघंही निघाले. स्टेशनवर दोघींच्या आयी।

त्यांना सोडायला आल्या होत्या. गाडी सुरु होऊन दोन तासांनी रात्र झाल्यावर फर्स्ट'ए.सी'च्या कंपार्टमेंट मध्ये दोन्ही मित्र आरामात 'ड्रिंक्स' घेत बसले असतांना वरच्या बर्थवर दोन्ही मैत्रिणींची सतत काहीतरी 'खुसुर-फुसुर' चालूच होती. "च्यायला, काय सुरु आहे रे या दोघींचं ?" असे मनोहरने अशोकला विचारताच "जाऊ दे रे... आपल्यासारखे असतील त्यांचेही काही 'सिक्रेट'... तिकडे लक्ष देऊ नको, आपण छानपैकी दारू पिऊ या..."

अशोक म्हणाला. ते चौघं दुसऱ्या दिवशी सकाळी सहा वाजता बंगलोरला पोहचले व साडेसहा वाजता त्यांनी हॉटेल सिद्धार्थ-इन' मध्ये चेक-इन केले.

त्यांनी बुक केलेल्या 'सूट'मध्येच सकाळचा चहा/कॉफी घेऊन सातच्या सुमारास त्यांनी तयारीला सुरवात केली. वैजयंती व मनोहरने सकाळसकाळी अंघोळ आटोपून घेतली व माधवी अंघोळीला गेली असता वैजयंतीने "पप्पा, मला खूप जोरात भूक लागली आहे तरी मला घेऊन तुम्ही पहिले खाली Restaurantला चला..." असा घोष लावला. "अग बेटा, माझी अंघोळ झाली की जाऊया ना!!" अशोक म्हणाला. त्यावर "पप्पा, खूपच जोरात भूक लागली आहे तरी चालना तुम्ही..." असे वैजयंतीने म्हणताच "चल बेटा, मी चलतो तुझ्याबरोबर..." असे म्हणून मनोहर उठला व तिच्याबरोबर निघाला... निघतांना दार लावण्याच्या बहाण्याने वैजयंतीने वळून अशोककडे पहिले व डोळा मारून ‘मोबाईल कडे बघून खूण केली... अशोक तिची (व तिच्या आईची) चलाखी समजून गेला होता.

*******

 

[StoryPublisher]

ते दोघं रूमबाहेर जाताच अशोकने बाथरूमचे दार ठोठावले. "कोण ?" असे माधवीने विचारताच "मी अशोक... माधवी, तू लौकर बाहेर ये कारण ते दोघाही 'ब्रेक-फास्ट'साठी गेलेत..." अशोक म्हणाला. माधवीने दार उघडताच अशोक तिच्याकडे पहातच राहिला. तिने शरीराभोवती फक्त टॉवेलच लपेटला होता व अंघोळ झाल्यामुळे तिच्या शरीराचा सुगंध त्याचे मन मोहवून गेला... तिने बाहेर येऊन त्याला घट्ट मिठी मारून - "अंकल, या क्षणाची मी कितीतरी दिवसांपासून वाट पाहत होते..." असे म्हणून त्याचे कडक चुंबन घेतले. त्याने तिला तसेच उचलून पलंगावर ठेवून तिचा टॉवेल दूर केला. तिचे नग्न रूप त्याच्या मनात माणिकची आठवण जागवून गेले. त्याने आपली 'बॉक्सर' ताबडतोब काढून फेकली व तो तसाच' पलंगावर आला.

"ओह अंकल, 'घ्या ना मला प्लीज..."माधवीने अतिशय व्याकुळपणे म्हणताच अशोकचा स्वतःवर ताबाच उरला नाही... तो तिच्यावर ओणवा झाला व तिच्यात शिरताच तिला ब्रम्हांड आठवले. "आई ग...." माधवी किंचाळताच अशोकने तिचे चुंबन घेतले व "फक्त थोडावेळ सहन कर... मग पहा कशी 'मजा येते ती..." असे म्हणून तिच्या पुच्चीत हळुवारपणे धक्के मारू लागला... त्याबरोबर तिनेही मान हलवून आपले ओठ घट्ट आवळून धरले.

पण थोड्याच वेळात माधवीलाही छान वाटू लागले व "ओह अंकल... अजून करा... अजून जोरात करा..." असे म्हणताच अशोक 'फुल-फॉर्म' मध्ये तिला झवू लागला... तीही कंबर उचकवून त्याच्या झवण्याचा आनंद घेऊ लागली. अर्धा तास त्या रुममध्ये अक्षरशः ‘वादळ' उठले होते. अर्ध्या तासानंतर अशोक व माधवीने आपले कपडे घातले व तयार होऊन बाहेर निघताच माधवीला वैजयंतीचा फोन आला. "तुम्ही निघाले नसाल तर आम्ही तुमचा 'नास्ता' pack करून आणत आहोत..." तिने असे म्हणताच माधवीनेही "आम्ही निघतच होतो पण हरकत नाही... आरामात या व 'सावकाश' या..." असे उत्तर दिले.

अशोकचा हात धरून ती त्याला पुन्हा रुममध्ये घेऊन आली... व यावेळी त्याला पलंगावर ढकलून ती त्याच्यावर स्वार झाली. "लेक अशी आहे तर आई कशी असेल...?" अशोकच्या मनात गहन प्रश्न पडला.

इकडे वैजयंतीने मनोहरसोबत रूमबाहेर जाताच आपल्या पप्पांना "Next half an hour is yours!! Enjoy the HEAVEN!!"

असा मेसेज पाठवला... व 'मनोहर'अंकल'ना कसे 'लपेटायचे?" या आईने दिलेल्या बौद्धीकावर 'अमल' करू लागली.

"अंकल, तुम्ही काय घ्याल ?" वेटरने आणून दिलेले 'मेन्यू-कार्ड' मनोहरपुढे ठेवत वैजयंतीने विचारले. "काहीही... पण लाईट..." मनोहर म्हणाला. "वॉssssव..." ओठांचा चंबू करून वैजयंती लाडीकपणे म्हणाली "अंकल, आपण जर असं केला तर ?" एक भुवई वर करून तिने प्रश्नार्थक भाव चेहऱ्यावर आणले. त्याक्षणीच मनोहरला शीलाची प्रकर्षाने आठवण झाली... 'आई व मुलीच्या लकबीत किती साम्य आहे ?" तो स्वतःशीच म्हणाला. वैजयंती मात्र त्याच्या चेहऱ्यावरचे हावभाव बारकाईने न्याहाळत होती... कारण कसेही करून तिला पहिला अर्धातास तरी आपल्या मैत्रिणीला व तिच्या बॉयफ्रेंड ला द्यायचा होता. "कसं ?" विचारातून बाहेर येत त्याने विचारले. "अंकल आपण 'पिझ्झा' घ्यायचा का ?" वैजयंतीने (मुद्दाम पुन्हा ओठांचा चंबू करून लाडीकपणे) विचारले. "पिझ्झा ? तो कुठे लाईट असतो ?" मनोहरने हसतहसत विचारले. "नाही म्हणजे... तुमच्या आवडीची एक लाईट डिश व माझ्या आवडीचा एक पिझ्झा या दोन्ही डिशेस आपण अर्ध्या-अर्ध्या घेऊयात... कसे?" वैजयंतीने (मुद्दाम पुन्हा ओठांचा चंबू व एक भुवई वर करून) विचारले. यावर मनोहरची 'नाही' म्हणायची काय बिशाद होती ? "ठीक आहे... एक उपमा व एक पिझ्झा सांग..." मनोहरने असे म्हणताच वैजयंतीने मनातल्या मनात हुश्श केले कारण आईच्या 'प्लान'प्रमाणे वडिलांना 'माधवीच्या झवण्यासाठी'चा दिलेला वेळ तिने 'assure' केला होता.

पण वेटरने इतक्या सकाळी 'पिझ्झा' मिळणार नाही..." हे सांगताच तिचे पुन्हा मेन्यू-कार्ड मागवले व ते वाचण्याचा बहाणा करत आपले डोके वेगात चालवू लागली.

"पास्ता मिळेल ?" तिने वेटरला विचारले. "नाही मादाम..." इति वेटर. "छोले भठुरे ?" तिने वेटरला विचारले. "मिळेल... पण वेळ लागेल." वेटर उत्तरला. "किती ?" इति वैजयंती. "कमीतकमी २० मिनिटे..." वेटर म्हणाला.

"ठीक आहे... विचार करून सांगते..." तिने मेन्यू-कार्ड परत केले व मनोहरकडे वळली. तो टक लावून तिच्याचकडेच पाहत होता. त्याच्या मनात चक्क पूर्वीची शीला'च परत आली की काय ?" असा विचार आला. तिने गोड ‘स्माईल' देताच तो पूर्णपणे पाघळला. "काय झाले ?" तिने त्याची चोरी पकडल्याच्या आविर्भावात खट्याळपणे विचारले. तो ओशाळला..." काही नाही... एक 'एकदम जुनी' आठवण आली..." तो म्हणाला. "माझ्या 'मम्मीची'च ना ?" असे वैजयंतीने विचारताच तो चक्क ओशाळला... त्याला काहीच बोलता येईना !!

 

[StoryPublisher]

"Obvious आहे, मला पाहून जर 'जुनी आठवण' आली तर ती 'मम्मी'चीच असेल... कारण सर्वचजण मला 'मम्मी'ची 'कार्बन कॉपी' म्हणतात..." ती म्हणाली. "खरंय..." असे त्याने म्हणताच तिचा चेहरा दुखीः झाला. "काय झाले ?" त्याने घाबरून विचारले - "मी काही चुकीचे बोललो का ?" "नाही... तुम्ही खरंच बोललात पण..." ती एक पॉज घेऊन म्हणाली - "मला अगदी लहानपणापासून 'हेच' ऐकायची सवय झाली आहे... आजवर कोणीही मला 'वैजयंती'चा 'ओरीजनल' दर्जा दिला नाही... कारण 'मम्मी' आजही माझ्यापेक्षा सुंदर आहे..." ती चेहरा पाडत म्हणाली.

"काहीतरीच काय ?" तो तिला समजावत म्हणाला - "तू तर अतिशय सुंदर दिसतेस..." "खरंच ? की तुम्ही फक्त 'माझे मन राखण्याकरता' म्हणताय हे ?" तिने डायरेक्ट विचारले. "नाही नाही... अगदी खरंच सांगतो... तू ज्याची म्हणशील त्याची शपथ." तो प्रामाणिकपणे म्हणाला "Thank you अंकल..." वैजयंती म्हणाली "तुम्ही मला समजून घेतलं म्हणून."

इतक्यात वेटर 'उपमा घेऊन आला... त्यावर त्याला दुसऱ्या 'ऑर्डर'ची आठवण झाली. "सांगायचे का छोले-भठुरे ?" त्याने विचारले. तिने होकारार्थी मान हलवली व चोरून घड्याळ पाहिले... जेमतेम पाचच मिनिटे झाली होती. याचा अर्थ तिची डिश आल्यावरही तिला मनोहरला अजून ५-१० मिनिटे थोपवून धरायचे होते. त्याने वेटरला ऑर्डर दिली व एक जास्तीची प्लेट आणायला सांगितले... त्यावरून तिच्या मनात छान कल्पना चमकली. वेटर दुसरी प्लेट ठेवून निघून गेला.

"अंकल, आपण एकाच प्लेटमधून खाऊया न प्लीज..." तिने अतिशय प्रेमाने त्याला विनंती केली. (अर्थात ओठांचा चंबू व एक भुवई वरती करूनच !!) तिचे मन त्याच्याच्याने मोडवेना !! "As you please, dear !!" मनोहर म्हणाला... पण त्यालाही 'काहीतरी वेगळं घडतंय' हे लक्षात आले.

त्याने तिच्याकडे विचारपूर्वक पाहिले... तर तीही आता त्याच्याचकडे टक लावून पाहत होती. "काय झाले ?" त्याने उपम्याचा घास तोंडात टाकत म्हटले. "अंकल, तुम्ही खूप Handsome आहात... इतके की आजवर मी तुमच्या इतका Handsome व Well-built 'पुरुष' पहिला नाही." ती सिंसियरली म्हणाली... तिच्या बापाच्या वयाचा असूनही आता मनोहरच्या अंगावर रोमांच उठलेले तिने 'मार्क' केले... बाण 'वर्मी लागला होता... आता तर ती माधवीच्या 'सुहागदिन'साठी वाटेल तितका वेळ देऊ शकत होती.

दोघांचा 'एकाच प्लेटमधून' उपमा खाऊन झाला.

छोले भठुरे येईपर्यंत ती इकडचे-तिकडचे बोलत राहिली व तो मंत्रमुग्ध होऊन तिचे बोलणे ऐकत होता. तो पूर्णपणे पाघळल्याचे लक्षात येताच तिने त्याच्या हातावर हात ठेवला व "अंकल, मला तुमच्याशी बोलायला व तुमच्याबरोबर वेळ घालवायला खूप आवडतंय... आपण जर असं केलं तर ?" असे (मुद्दाम पुन्हा ओठांचा चंबू करून लाडीकपणे) विचारून एक पॉज घेतला. "कसं ?" त्यानेही भारावून जात विचारले. "आपण पप्पांचा व माधवीचा नास्ता इथूनच pack करून घेतला तर ?" तिने विचारताच ती मुद्दाम वेळ काढत असल्याचे मनोहरच्या लक्षात आले... पण तो त्याच्याकरता'च काढत असल्यामुळे त्याच्याकडून 'नाही म्हणण्याचा' प्रश्नच नव्हता.

त्याने होकारार्थी मान डोलावताच तीही खूष झाल्याचे नाटक करत "ओह अंकल... यू आर 'चो च्चीत' (सो स्वीट !!)" असे त्याला लाडावून म्हटल्याने त्याच्या अंगावर पुन्हा एकदा रोमांच उभे राहिले. तिने आपला हात तसाच ठेवलेला पाहून त्यानेही आपला हात तिच्या हातातून काढला नाही. (आपल्या आईच्या 'प्लान'प्रमाणे ती तर हे सर्व 'मुद्दाम'च करत होती ना!!)

अर्धा तास झाल्याने तिने माधवीला फोन करून "तुम्ही निघाले नसाल तर तुमच्यासाठी नास्ता इथूनच pack करून आणत आहे..." असे सांगताच तिकडून माधवीनेही "आम्ही निघतच होतो पण हरकत नाही... आरामात या व 'सावकाश' या..." असे सांगितल्याने तिच्या मनात क्षणभर चक्क 'असूया' निर्माण झाली. "स्साssली... मी इकडे तुझ्या 'बापाला' थोपवून धरले तर तू माझ्या 'बापाचा' लंड उचकत उचकत घेत आहेस ग झवाडे..." ती मनातल्या मनात म्हणाली व - "माधवी पुन्हा एकदा लंड घेईल..." या विचाराने तिचीही पुच्ची ओली झाली.

"दुपारी याचा 'बदला' मीही सावकाश घेईन..." तिने मनातल्या मनात प्रतिज्ञा केली.

 

[StoryPublisher]

नास्ता पार्सल करून 'Automatic लिफ्ट'ने वर येतांना 'लिफ्ट'चे दार बंद होताच तिने पुन्हा "Thank you अंकल, यू आर 'चो च्चीट'..." असे म्हणून त्याला चक्क मिठी मारून त्याच्या गालाचे चुंबन घेऊन आपला 'इरादा स्पष्ट केला व मिठीही अशी मारली की तिचे भरगच्च उरोज त्याच्या शरीरावर 'छानपैकी' दाबल्या जातील...!! त्याचा तंबू' छानच 'उभारल्याचे तिच्या लक्षात येताच तिला आईचे शब्द आठवले "काही काळजी करू नकोस... Manohar is an easy nut to crack !! बघशीलच तू त्याचा ताणलेला तंबू'... कारण सगळेच पुरुष सारखेच असतात."

रुममध्ये आल्यावर तिने माधवी व पप्पांना नास्ता दिला व "दुपारी माझ्या पप्पांबरोबर अक्षय-ऐश्वर्याच्या 'ACTION REPLAY'ला जा" असा माधवीला 'एसेमेस' केला. माधवीने 'एसेमेस' वाचला व वैजयंतीकडे बघून हसून मान डोलवत तो 'डिलीट' केला.

*******

 

[StoryPublisher]

भाग ६

सकाळच्या लंचनंतर माधवीने दुपारी पिक्चरला जायचे 'प्रपोज' करताच वैजयंतीने नकार दिला व - "मनोहर अंकल, तुम्ही माझ्याबरोबर शॉपिंगला चला ना..." अशी विनंती करताच "मी पिक्चरला 'एकटी' कशी जावू ?" असे माधवीने म्हटल्यामुळे - "पप्पा, तुम्ही माधवीबरोबर जा न प्लीज..." असे म्हणून तिने अशोकला माधवीबरोबर हाकलले.

"उगीचच जास्ती खर्च करू नकोस..." अशोकने तंबी देताच "जाऊ दे रे... 'ट्रीप' मध्ये कसली बंधनं ?" मनोहरने वैजयंतीची बाजू घेतली.

ते चौघं एकदमच बाहेर निघून आपापल्या रस्त्याला लागले. वैजयंती मनोहर 'अंकल'ला घेऊन शॉपिंग करत असतांना तिला आलेला 'एसेमेस' वाचून ती हसली व तिने त्याला 'एक छोटासा 'रिप्लाय' करून तिने तो एसेमेस 'डीलीट' केला. "का ग ? काय झाले ?" मनोहरने उत्सुकतेने विचारले. "काही नाही... असाच फालतू 'जोक' होता." असे म्हणून तिने विषय टाळला. पण खरंतर माधवीने तिला 'Have Fun but don't TROUBLE my dad" असा मेसेज टाकला होता म्हणून तिने 'रिप्लाय' मध्ये "Don't come back till I call you." असे लिहून तिला पाठवले होते.

दहा मिनिटांनंतर 'शॉपिंग' (?) आटोपून - "अंकल आपण रूमवर परत जाऊया न प्लीज..." असे (मनोहरचा हात घट्ट धरून व ओठांचा चंबू करून एक भुवई उंचावत) वैजयंतीने म्हणताच त्याला एकदम अठरा वर्षे जुनी आठवण झाली. कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षात त्यांनी ‘ब्लेम इट ऑन रिओ' हा इंग्रजी पिक्चर पाहिला होता व त्यातही 'अशीच' सिच्युएशन असते... की दोन मित्र आपापल्या मुलींबरोबर 'रिओ-डी-जानेरो'च्या (ब्राझीलची राजधानी - जिथल्या समुद्रकिनाऱ्यावर जर तुम्ही गेलात तर 'पटाया'ला पण विसरून जाल... इतका 'फ्री माहोल' दिसतो तिथे!!) बीचवर जातात व तिथेही एक मुलगी आपल्या 'अंकल'च्या प्रेमात पडते व तिच्या 'बापाला' आपली मुलगी 'कोणाच्या तरी प्रेमात पडल्याची भनक लागताच तो आपल्या मित्रालाच तिच्यावर 'डोळ्यात तेल घालून लक्ष ठेव...'अशी विनंती करतो.

"व्हेरी फनी..." मनोहर स्वतःशीच हसला व आता पुढे काय ?' असा विचार मनात येताच त्याने वैजयंतीकडे पाहिले. ती खुशीखुशीत 'अंकल'चा हात धरून त्याला हॉटेलकडे नेत होती व तिच्या वागण्यात तिला झालेली 'घाई स्पष्टच दिसत होती. हॉटेल जवळ येताच मनोहरने आपला हात तिच्या हातातून काढून घेतला व - "जरा 'नीट' पणे चल..." असा इशारा देताच तीही सावरली.

ते दोघं खोलीत येताच तिने दार लावले व त्याला मिठी मारताच त्याने तिला "वैजयंती, तुला माहित आहे तू काय करतेस ते ?" असे म्हणून तिला थोडेसे बाजूला केले. तो असे करेल हे तिला माहित होते म्हणून त्याने असे विचारताच - "होय... कारण मी तुम्हाला सकाळीच सांगितले होते की तुम्ही मला आवडता म्हणून... पण आता स्पष्टच सांगते की तुम्ही

'मला सर्वात जास्त आवडणारा पुरुष' आहात व मी 'जे' करतेय व मला तुमच्याकडून 'जे' हवंय ते मला पक्के माहित आहे.

कारण मी काही सोवळी' नाहीये..." असे म्हणून तिने त्याला पुन्हा मिठी मारली.

तिने 'मी सोवळी नाहीये...' असे म्हणताच तो चकित झाला व कायपण आजची पिढी !!' असा विचार मनात येताच तो दचकला कारण ‘माधवी तर 'सोवळी' आहे की नाही ?" हा प्रश्न त्याच्या मनात उद्भवला. "काय हवंय तुला ?" त्याने घोगऱ्या आवाजात विचारले असता "तुम्ही... मला तुम्ही हवेत..." असे म्हणून तिने त्याचे चुंबन घेतले.

वैजयंतीच्या कृतीने तो मोहरला पण माधवीचा विचार त्याच्या मनातून जाईना!! "पण तू मला सांग की माधवीही...?" त्याला काय म्हणायचे आहे ते कळल्याने "छे छे... ती तर पक्की 'काकूबाई' आहे... खरतर तिच्याही मागे इतकी मुलं 'लागतात' पण ती पक्की 'फटू' आहे." तिने असे म्हटल्याने त्याचा जीव भांड्यात पडला.

तिने त्याला घट्ट मिठी मारली परत व त्याचे कडकडीत चुंबन घेताच आता त्याचे हात तिच्या अंगावर फिरू लागले. "पण तू 'सोवळी' नाहीस म्हणजे ?" त्याने उत्सुकतेने विचारले. "म्हणजे 'यापूर्वी मी 'सेक्स' केलाय..." वैजयंती म्हणाली "माझ्या 'क्लासमेट्स' बरोबर... राजनबरोबर..." 'क्लासमेट्स' म्हणजे एकापेक्षा जास्ती' मनोहरने मनात नोंद केली. एकंदरीत पोरगी 'भन्नाट' दिसत होती. "राजन 'कसा' आहे ?" त्याने उत्सुकतेने विचारले... कारण त्या वयात आपल्याला काहीच' करता आले नाही याचे वैषम्य त्याच्या मनात क्षणभर दाटून आले पण त्याचे हात तिच्या 'टॉप'च्या बटन्स सोडण्यात गुंग होते. "ठीकठाकच आहे पण माझ्या मनात अगदी सुरवातीपासून... म्हणजे मी जेंव्हा 'सहावीत' होती तेंव्हापासून 'तुम्ही'च आहात... इतकेच काय तर राजनने मला जेंव्हा सर्वात पहिल्यांदा केलं' तेंव्हाही माझ्या मनात 'तुम्ही'च होता..." वैजयंती म्हणाली.

वैजयंतीने इतक्या स्पष्टच सांगितल्याने न राहवून त्यानेही तिचे कचकचून चुंबन घेतले... तो प्रचंड सुखावल्याचे तिच्या लक्षात आले. "खरंतर तेंव्हाही मला 'तू हवा होतास मनोsssहर..." असे म्हणून तिने त्याच्या Pantची Zip खाली केली व त्याचा 'बाबुराव' आपल्या हातात घेतला. तिने 'मनोsssहर' असे म्हणताच त्याला अचानक शीलाचीच आठवण आली कारण ती त्याला 'अश्शीच' हाक मारत असे. पण शीलाचा विषय काढल्यास वैजयंती दुखीः होते हे माहित असल्याने त्याने काहीही न बोलता

शीलाला मनातून हद्दपार करत वैजयंतीवर लक्ष केंद्रित केले. त्याने तिचा 'टॉप' काढून टाकला व 'ब्रा'मधून तिचे भरगच्च उरोज बाहेर निघत असल्याचे पाहून तो प्रचंड 'एक्सायटेड' झाला. त्याने तिची 'ब्रा' झटक्यात काढून टाकली व तिचे भरगच्च उरोजमोकळे केले.

 

[StoryPublisher]

तिचे उरोज दाबतादाबता अचानक त्याला काय वाटले कोण जाणे!! "वैजयंती, तू मला मनोहर न म्हणता नेहमीप्रमाणे मनोहर 'अंकल'च म्हणतजा..." तो म्हणाला. "आताही ?" तिने आश्चर्याने विचारले... कारण तिचे दोन्ही हात त्याचा 'बाबुराव' हलवण्यात मग्न होते.

"होय... कारण कधीकधी अचानकपणे जरका तू कुठेही मला अशी 'एकेरी' हाक मारलीस तर 'प्रॉब्लेम' होईलना ?" तो म्हणाला. "बरं 'अंकल'... पण तुम्हीही मला आता 'बेटा' म्हणाल का ?" तिने त्याला विचारले. "नाही... पण मला सांग तू यापूर्वी किती वेळा 'सेक्स' केलास ?" त्याने तिची Pant काढताकाढता विचारले. "३-४ वेळा..." तिने त्याची Pant खाली सरकवली.

"राजनबरोबर ? की आणखीही कोणाबरोबर ?" त्याने तिची चड्डी काढून टाकली... ती आता पूर्णपणे नग्न झाली होती. "राजनबरोबरच..." असे म्हणून ती स्वतःहून पलंगावर पडली. "तू खोटं बोलतेयस..." तो म्हणाला "कारण मघाशी तू 'क्लासमेट्स'बरोबर सेक्स केलास असे म्हणालीसना !!" त्यानेही आपले उरलेलेल कपडे काढून टाकले व तोही पलंगावर चढला. तिने त्याचा लंड हातात पकडताच त्याने तिच्या उरोजांचा ताबा घेतला. वैजयंती फक्त अठरा वर्षांची असली तरी तिचे उरोज पूर्ण विकसित असन एखाद्या तिशी'च्या बाईसारखे वाटत होते.

"ओ.के... मी राजनव्यतिरिक्त 'दोघांबरोबर सेक्स केलाय... पण अंकल तुम्ही प्लीज कोणालाही सांगू नका कारण पण 'हे कोणालाही माहित नाही... अगदी माधवीलाही !! पण आता तुम्ही मला प्लीज 'करा'ना..." ती म्हणाली. ती कामातुर' झाल्याचे त्याच्या लक्षात आले. "ओ.के... याचा अर्थ असा की तुला झवून घ्यायला आवडतं... खरय ना ?" त्याने विचारले. "हो... आणि मुलांनाही मला झवायला आवडतं अंकल... कारण खरंतर माझ्या वर्गातल्या मुलांना 'आंटीज' आवडतात व माझे बॉल्स' मोठे असल्याने त्यांना मला झवायला आवडतं." ती स्पष्टपणे म्हणाली. "वेल... मलाही तुला झवायला खूपच आवडेल पण तुला माझा लंड चोखायला आवडेल ना ?" त्याने विचारले. "नक्कीच... पण आता तुम्ही मला पहिले झवाना प्लीज... नंतर मी तुमचा लंड नक्की चोखेन आय प्रॉमिस !!" वैजयंती म्हणाली.

"नाही... पहिले तू माझा लंड चोख... तू माझा लंड चोखलास तरच मी तुला झवीन..." त्यालाही तिला 'खेळवायची' लहर आली. त्यावर नाईलाजाने ती खाली झुकली व त्याचा लंड चोखू लागली. ती 'खरंच सराईत' असल्याचे त्याच्या लक्षात आले. मात्र दोन मिनिटांनंतर त्याने आपला लंड तिच्या तोंडातून बाहेर काढला व तिच्या पुच्चीवर ठेवून एक जोराचा धक्का मारताच तो गप्पकन एका झटक्यात आत घुसला... तिची पुच्ची ओलीगच्च झालेली त्याच्या लक्षात आली. त्याने भकाभक धक्के मारणे सुरु केले. "आsssह ओsssह... आsssह..." ती चित्कारली व त्याच्या धक्क्यांवर खालून उचकत ती प्रेमाने त्याचा लंड घेऊ लागली.

"वैजयंती, तुला पाहिलेपासूनच माझा लंड हवा होता ना ?" त्याने धक्के मारतामारता तिला विचारले. "होय अंकल..." ती म्हणाली - "कारण मोठी माणसं अनुभवी असतात ना... त्यांना 'बरोब्बर' माहित असते कसे झवायचे ते !!" झवतांना तो तिच्याशी घाणघाण बोलत होता व तीही तितक्याच निर्लज्जपणे त्याच्याशी तितकेच घाणघाण बोलत होती. "म्हणजे तू आता यापुढे आपल्या 'क्लासमेट्स'ला झवणार नाहीस ना ?" त्याने विचारले. "का नाही ? कारण मला झवून पुण्याला गेल्यावर तुम्ही काय माणिककाकुंना झवणे बंद करणार की काय ? नाहीना!! उलट

चांगलेच जोरदार' झवाल तिला..." इति वैजयंती.

तो तिला प्रेमाने झवत होता. तीही त्याच्या 'मर्दानगी'वर खुश होती. पंधरा मिनिटांनी दोघाही मुक्कामावर पोहचले.

दुसरया खेपेस वैजयंती वरून' आली व त्याच्या लंडावर बसून ‘खालीवर' होतांना तिच्या भरगच्च उरोजांचे हिंदकाळणे तो डोळे भरून पाहत होता... आपोआपच त्याच्या हातांनी तिच्या उरोजांचा ताबा घेतला.

तिसऱ्या खेपेला तर त्याने तिच्या उरोजांमध्ये आपला लंड ठेवून तिला 'टिट-फक' करतांना तिने त्याचा लंड प्रेमाने

चोखताच ही पोरगी आपल्या नवऱ्याला खरंच स्वर्गसुख देईल " हे त्याच्या लक्षात आले.

त्या तीन तासांत मनोहरने वैजयंतीला चक्क तीनदा झवले. तीही त्याच्या कौशल्याने मोहित झाली. तिसऱ्यांदा झवल्यावर मात्र तिने बाथरुमला जाण्याच्या बहाण्याने माधवीला "परत या..." असा एसेमेस केला.

 

[StoryPublisher]

भाग ७

सायंकाळी त्या चौघांनी बंगलोरमध्ये थोडावेळ 'असाच' घालवला व हॉटेलवर आल्यावर आपल्या 'सूट'च्या समोरच्या खोलीत अशोक व मनोहरने आपली ‘पार्टी’ सुरु केली. त्यांचे दोन-दोन पेग होताच दोन्ही मुली तिथे आल्या व त्या दोन्ही मुलींनी त्यांना ‘जॉईन' व्हायची 'परमिशन' मागताच अशोकने मनोहरकडे पाहिले.

मनोहरने माधवीला 'तू पण घेणार ?" असे आश्चर्याने विचारताच - "पप्पा, जर वैजयंती 'घेऊ' शकते तर 'मी' का नाही ?" असे उत्तर दिल्यावर मनोहर चुपचापच बसला... कारण तिचा प्रश्न हा 'दुसऱ्या अर्थानेही त्याला लागू होताच होता ना !! "घेऊ दे रे..." अशोक म्हणाला - "त्यात काय एव्हढे ?" "अबे तुला काय बे ?" मनोहर खूप दिवसांनी 'वर्हाडी स्टाईल' मध्ये म्हणाला "तुझ्या पोरीने 'काहीही' केलं व त्याला तुझा 'सपोर्ट' असला की तुझी बायको काहीही म्हणत नाही. पण जरका मी 'असेकाही केले तर माझी बायको माझी 'गांड' मारेलना...!!" मनोहर प्रांजळपणे म्हणाला... दोन पेग घेऊन तो मजेत

आला होताच... त्यावर - "अबे तुझ्या बायकोला इथे कोण सांगायला जातंय रे 'च्युत्या' ?" असे म्हणत अशोकने चक्क त्या दोघींकरताही एक-एक 'लाईट' पेग बनवून दिला. "सांभाळून घ्या' ग पोरींनो..." असे मनोहरने म्हणताच उरलेले तिघंही हसले. त्यावर मनोहर त्यांच्याकडे बावळटासारखा पाहतच राहिला.

त्यांचे 'सेशन' मजेत सुरु होते... दारू पिऊन आता त्यांच्यातला 'प्रत्येक जण बऱ्यापैकी 'बिनधास्त' झाला होता. कधी नव्हे ते त्या दोघांनीही आपल्या पोरींसमोर बऱ्यापैकी 'नॉन-व्हेज' जोक्सही मारलेत... त्यावर त्या दोन्ही पोरींनी 'खूपच 'पांचट' होता हा पप्पा..." असे म्हणून त्यांची हवाच काढली.

4AR

थोड्यावेळाने दोन्ही पोरींनी पहिला 'पेग' संपवताच - "आम्ही आतल्या खोलीत टी.व्ही.पाहत बसतो..." असे म्हणताच मनोहरने ताबडतोब होकार दिला. "जेवणाची ऑर्डर' देऊन जेवण इथेच मागवा..." अशोकने वैजयंतीला म्हणताच तिने मान हलवून होकारदिला व त्या दोघीही आपापला 'दुसरा पेग' भरून आत चालल्या गेल्या.

आता त्या दोघांचा चौथा पेग सुरु होताच अशोकने मनोहरकडे हळूच विषय काढला. "यार मनोहर... आपण 'लास्ट-टाईम' आपल्या 'भांग-मिशन' मध्ये 'फेल' झालो होतो पण मला असं वाटतंय की 'यावेळी जरका आपण बरोबर स्टेप्स घेतल्या तर परत जुगाड जमवू शकू..." अशोकने असे म्हणताच मनोहरचेही डोळे लकाकले. "कसा जमवायचा बॉस ?" त्याने उत्सुकतेने विचारले - "मला तर काहीच मार्ग सुचत नाहीये..."

"मार्ग आहे..." अशोक गूढपणे म्हणाला "पण यावेळचा 'मार्ग' बराच 'लांबचा' आहे आणि आपल्याला व्हाया अदर स्टेशन’ जावे लागणार आहे. आहे तयारी तुझी?" "बिलकुल आहे..." मनोहर म्हणाला "पण 'मार्ग तर समजावून सांग जरा..." "मी सांगितल्यावर तू मागे तर हटणार नाहीस ना ?" अशोकने विचारले. "अबे हाट..." चार पेग मारून आता मनोहर 'बब्बर-शेर' झाला होता - "मागे हटलो तर मी 'एकाबापाचा नाही भाऊ..."

"तर मग नीट व शांतपणे ऐक... व मध्ये काहीही विचारू नकोस..." असे म्हणून अशोकने अस्खलितपणे बोलण्यास

सुरवात केली... अशोकचे सांगणे सुरु होताच एकाच मिनिटात मनोहरने पहिले तर त्याच्याकडे अविश्वासाने पाहिले व अशोकचे न ऐकता त्याला मध्येमध्ये थांबवून आपल्या शंका विचारून सर्व गोष्टींची पडताळणी करून घेतली व थोड्यावेळाने 'कन्व्हीन्स्ड' झाल्यावर नंतर मात्र त्याच्याकडे भक्तिभावाने बघत कान देऊन ऐकू लागला. जसेच अशोकने बोलणे संपवले तसेच मनोहरने त्याला - "आर यू श्युअर ?" असे विचारताच अशोकने होकारार्थी मान डोलावली.

एक मिनिट विचार केल्यावर मनोहरने - "मग वाट कशाची पाहतोय आपण ?" असे म्हणत आपला हात पुढे करताच अशोकने टाळी दिली.

तेव्हढ्यात बेल वाजली व जेवण घेऊन वेटर आला. त्याला त्यांनी जेवण तिथेच ठेवण्यास सांगितले. बेलचा आवाज ऐकून

आतल्या खोलीतून वैजयंती बाहेर येताच मनोहरने अशोककडे पाहिले. अशोकने तिला "दार लाव" असे सांगून तिने पुढे होऊन दार लावत असतांनाच अशोकने मनोहरला खूण केली. मनोहरने तिला तसेच पाठमोरे धरले व तिला आपल्याकडे वळवन तिचे चुंबन घेतले. त्याचे हात तिच्या उरोजांवर स्थिरावताच पहिले तर वैजयंतीने आश्चर्याने एक क्षण मनोहरकडे पाहिले व नंतर अशोककडे पाहताच त्याने होकारार्थी मान डोलावली. त्याबरोबर तिनेही त्याला तिथल्यातिथेच मिठी मारून त्याचे आपल्या वडिलांसमोर च प्रदीर्घ चुंबन घेतले. अशोक आपला ग्लास

घेऊन आतल्या खोलीत चालला गेला. आता त्यांच्यात काहीही' गुपित राहिले नव्हते.

*******

 

[StoryPublisher]

त्या दहा दिवसात त्या दोघांनीही उटी व कोडाई-कनाल'ला आपल्या नवीन 'बायकांबरोबर' चक्क 'दुसरा हनिमून' मनवला होता... व दोघेही पक्के 'हरामी' असल्यामुळे दोघांनीही आपापल्या पोरींना झवणे एन्जॉय' करतांनाही डोळे भरून पाहून घेतले होते. बंगलोरहून येतांना तर त्यांनी ‘फर्स्टक्लास ए.सी.’च्या कंपार्टमेंटमध्ये आतून दार लाऊन दिवे बंद केले व आजूबाजूच्या बर्थवर छानपैकी 'झवणे एन्जॉय' करतकरत पुण्यापर्यंत प्रवास केला.

पुणे रेल्वे स्टेशनवर त्यांना घ्यायला आलेल्या दोन्ही आया आपापल्या मुलींकडे पाहतंच राहिल्यात... कारण त्या दोघीही

अंगाने छानपैकी भरल्या होत्या. "ट्रीपतर छानपैकी मानवलेली दिसतेय दोघींना..." त्या दोघींकडे पाहत शीला कौतुकाने म्हणाली... त्यावर - "कायपण 'खाऊन' आल्या आहेत या दोघी ?" असे माणिकने म्हणताच -

"अग माणिक, या दोघीही 'आपल्यापेक्षा' या दोघांच्या 'लाडक्या' ना!! त्यांनी 'काहीही मागितले तरी हे दोघंही त्यांना 'देणारच' की !! त्यांना 'नाही' असे 'कधीच म्हणणार नाहीत " शीला उत्तरली. "आपल्या नशिबात कधी येणार आहे अशी ट्रीप की...' आपण मागितले व ह्यांनी दिले' असे कधी होईल कोणास ठावूक ?" माणिकने त्यावर असे म्हणताच मनोहरने "आत्ताच चलायाचं का परत बंगलोरला ?" असे म्हणताच सर्वचजण हसलेत... पण माणिक वगळता सर्वांनाच सत्य माहित होते.

पण ‘बंगलोरला' असं काय मिळतं की जे खाल्ल्याने दहा दिवसात उरोज 'दोन इंचांनी वाढतात ?" या प्रश्नाचं उत्तर माणिकला विचार करकरूनही मिळालं नाही.

'प्लान' प्रमाणे पुढचं सर्वच सोपं होतं पण अतिशय 'वेळकाढू' होतं यात शंका नाही... कारण माधवीने त्या सहा महिन्यात

अशोकला १६८ मेल्स लिहायच्या त्यावर अशोकने उत्तर द्यायचे, माधवीने फक्त स्वतःच्या 'तारीफे'च्या मेल्स ठेवून उरलेल्या सर्व मेल्स मिटवायच्या व ‘मुद्दामच ६०-६५ टक्के पेपर सोडून व त्यातही १० टक्के चुका करत 'सहामाही'त कमी मार्क्स आणायचे... त्यावर माणिकने वैजयंतीशी बोलताच तिने जी-मेल' अकौंट चेक करण्याचे सुचवायचे व नंतर माणिकने अशोकला फोन करताच अशोकने तिला 'पटवायचे'...

"अहो झोपलात की काय ?" शीलाने बाथरूमचा दरवाजा ठोठावताच अशोकची तंद्री भंग पावली. "आलोच...." असे म्हणून त्याने घाईघाईने अंघोळ आटोपली व फक्त टॉवेल लपेटून बाहेर आला. बाहेर शीला काय व कसं झालं ?" ऐकण्यासाठी उत्सुकतेने त्याचीच वाट पाहत होती.

"Thank you so much डार्लिंग..." अशोकने तिला मिठीत घेऊन तिचे चुंबन घेतले. तिने त्याच्या हातात 'ड्रिंक'चा ग्लास देताच त्याने तो एका घोटात संपवला व तिला घट्ट मिठी मारत म्हणाला "डार्लिंग, माझ्या 'वाद्या'प्रमाणे उद्या वैजयंती कॉलेजमध्ये गेल्यावर तुला मनोहरबरोबर 'झोपावे' लागेल..." "आता 'हे' कुठून उद्भवले मधूनच ? आणि या अगोदर तुम्ही मनोहरला 'प्रॉमिस' केल्याचे बोलले नाहीत कधी ?" शीलाने नवलाने विचारले. "अग 'बंगलोर' मध्ये मी त्याच्याशी बोलतांना सुरवातच अशी केली होती की 'मी तर शीलाला 'कन्व्हिन्स' केलंय पण तू 'माणिकला' कन्व्हिन्स केलंस का ?' त्यावर त्याने "मला माणिकला कन्व्हिन्स करणे शक्य नाही" असे स्पष्टपणे सांगून पुढच्या 'प्लान' साठी सहमती 'ह्याच' शर्तीवर दिली होती ना !!" अशोक म्हणाला.

"आणि तुम्ही माझा होकार गृहीत धरलात... खरं ना?" असे शीलाने विचारताच अशोकने तिला मिठीत घेऊन तिचे प्रेमाने प्रदीर्घ चुंबन घेतले व तिच्या ब्लाउजच्या बटन्स उघडत बोलू लागला "मी इतकाही 'स्वार्थी' नाही की फक्त स्वतःच्याच सुखाचा विचार करीन. मला माहित आहे की लग्नापूर्वी तुला मनोहरच भावला होता व आपले लग्न झाल्यावर मात्र तू त्याला मनातून काढून टाकलेस पण त्याच्या मनात मात्र आजही

तुझ्याबद्दल प्रेम आहे. मला खात्री आहे कि त्याला घ्यायला' तुला नक्कीच आवडेल डार्लिंग..." "ठीक आहे पण एकाच अटीवर..." तिने त्याचे चुंबन घेत म्हटले "उद्या मनोहर इथे येईल तेंव्हा तुम्हीपण इथेच' असायला हवेत मला "moral support" द्यायला... मान्य आहे ?" "वॉssssव शीला... खरतर मला माझ्या Fantasyत तुला कोणीतरी दुसऱ्याने' 'झवतांना' पाहायचे होतेच... तर तो 'दुसरा' मनोहरशिवाय कोणी असूच शकत नाही." अशोक म्हणाला - "बरं झालं की माझं लग्न तुझ्याशीच झालं... मी खरोखरच 'सर्वात जास्त लकी' आहे शीला..." बोलताबोलता त्याने तिचे कपडे काढून टाकले व स्वतःचा टॉवेल दूर करताच तिने ('उद्या काय होणार' ह्या विचारानेच 'एक्साईटमेंट'मध्ये) त्याचा 'बाबुराव' घट्ट पकडला.

"अहो पण तुम्ही माणिकबरोबर कसेकाय 'जमवले ते सांगा तरी..." शीलाने असे म्हणताच त्याने तिला उचलले व बेडवर ठेवून "आता तुला 'डेमो'च देतादेता सांगतो..." असे म्हणून त्याने शीलाबरोबर आपल्या 'यशाची रात्र' साजरी केली.