• Hello Friends You can Register on the Forum and by posting you can earn money too.

हमारी अधुरी कहानी...

"उम्म्महह... नरेन... आधी का नाही रे पुढाकार घेतलास? " सिकारातच ती बोलली.

"रेवती... अब देर आये...दुरुस्त आये..." म्हणत तो खालून वरपर्यंत जीभ फिरवत तिची पुदी चाटू लागला.

एखादा कुन्ना पाणी पितो त्याप्रमाणे लपलपती जीभ तिच्या दाण्यावर ठेवून फिरवू लागला. तिच्या पुच्चीतून निघणारे पाणी वाया न जाऊ देता चाटून फस्त करू लागला... आधीच त्याच्या बोटांच्या चाळ्यांनी ती मस्तवाल झाली होती... त्यात त्याच्या जिभेचे चाळे!!! .. एका पायावर असलेल्या शरीराचा भार तिला पेलण्यास जड जाऊ लागला... तिला तिची मंजिल न देक दिसू लागली तसे तिने त्याच्या डोक्यावर आपले दोन्ही हात घट्ट दाबले

आणि भळभळून गळू लागली..

"न... नरेन..." गळताना तिच्या तोंडून निघालेल्या किंचाळीने बेडरूम जणू हादरून गेली.

तिची दयनीय स्थिती पाहून तिच्या केसांत गुंफलेला ओला टॉवेल खुर्चीवर फेकला आणि तीला बेडवर नेत पोटाच्या भारावर लोळवले... बेडजवळ उभा राहून तो तिला न्याहाळू लागला... तिचे टंच नितम्ब आणि त्यामधील जराशी काळपट फट त्याच्या उत्तेजनेत वाढ करू लागली. हळूच बेडवर चढत तो तिच्या बाजूला पहुडला आणि मानेभोवती हात टाकत तिच्या खांद्यावर चुंबन घेऊ लागला... चुंबताना हळूच तिच्या खांद्यावर दात गाडत त्याने चावा घेतला तशी ती सित्कारली...

"स्स्स्स्स .... नरेन... उम्म्हहहह..."

"रेवती... मॅम." त्याच्या तोंडून पडले...

त्याच्याकडे चेहरा वळवत प्रश्नार्थक नजरेने त्याच्याकडे पाहिले.

"रेवती... मला ते पहायचंय." त्याने हळूच म्हटले.

"..." काही न बोलता तिने भुवया उंचावून विचारले.

"तुझे मागचे भोक... तुझे गुदद्वार ." तिच्या कानाजवळ फुसफुसत तो म्हणाला, तशी ती लाजली आणि उशीत चेहरा लपवला.

त्याला ते लाजण त्याच्यासाठी जणू होकारच होता... खांद्यापासून चुंबने घेत तो हळूहळू खाली येत तिच्या कंबरेजवळ आला आणि तिच्या नितंबांना अर्गादे जवळून न्याहाळू लागला. नितंबांवरील उत्तेजनेने उभी झालेली बारीक लवकेही त्याच्या नजरेतून सुटली नव्हती. चेहरा खाली आणत त्याने नितम्बांवर घासला आणि हलके चावे घेत त्यांना चुंबू लागला तशी तिच्या सित्कारांचा वाढलेला आवाज त्याच्या कानावर पडू लागला... स्वतःपेक्षा सात आठ बर्षे वयाने मोठ्या असलेल्या मुरलेली स्त्रीशी चाळे करण्यात एक वेगळाच आनंद असतो हे त्याला अनुभवावरून माहिती होते. त्याच्या सोसायटीतील रेखावाहिनींची शिकवण त्याच्या कामास येत होती

त्याच्या स्पर्शानी तिच्या नितंबांवरील उत्तेजना त्याला स्पष्ट दिसत होती. एखाद्या छोट्या मुलाला मिठीत घेऊन जबरदस्तीने लाड करावे त्याप्रमाणे तो तिच्या गिरेबाज नितंबांना चाळत त्यांचे लाड करू लागला... जवळपास तीनचार मिनिटे त्यांचे मनसोक्त लाड केल्यावर त्याने आपले दोन्ही हात तिच्या कंबरेतून आत टाकत तिची कंबर हलकीच बर केली... आणि त्याचा इशारा समजताच तिनेही त्याला मदत करत कंबर वर उचलली आणि आपल्या बुडाचा भार दोन्ही गुडघ्यावर घेत बूड वर केले.... त्याच्या नजरेसमोर तिचे सुरुकुतेले गांडीचे भोक जणू त्याला वाकुल्या देत चिढवत होते आणि त्याखाली तिची काळी मैना जणू एखाद्या अविरत झऱ्यासारखी पाणी सोडत होती..

Https://rajsharmastories.com/

बहुतेक तो आता आपला लंड पुच्चीत घालेल या आशेने तिने गुडघ्यात यानंतर वाढवत पाय फाकवले पण त्याला तर ही खेळी अजून लांबवायची होती... त्याने आपला लंड न लावता आपला चेहरा तिच्या नितंबांच्या फाकेवर लावला आणि चुंबने घेत त्याचे लाड करू लागला. त्याच्या ओठांचा ओलसरपणा त्या भोकावर जाणवताच ती शहारली... हळूच कंबर हलवत तिनेही आपली उत्तेजना प्रदर्शित केली... आणि पुढच्याच क्षणी त्याच्या जिभेचे टोक तिला आपल्या गुद्द्वारावर फिरताना जाणवले तशी तिची उत्तेजना गगनाला भिडू लागली....

उत्तेजनेच्या भरात ती किंचाळत सित्कारु लागली... तोंडून त्याने नाव घेत चोद्प्रयास विनवू लागली पण नरेन तिचे काहीएक न ऐकता आपल्या मर्जीने तिची गांड चाटू लागला. नुकतीच आंघोळ केल्यामुळे तिच्या गांडीजवळ सुद्धा सुन्धित साबणाचा सुवास येत होता... आपल्या दोन्ही हातांनी तिचे कलिंगडं फाकवत आपल्या जिभेचे तोक त्या भोकावर टेकवत जणू तिला खोदु लागला... आजपर्यंत तिने त्या भोकावर असा स्पर्श कधीच अनुभवाला नव्हता पण आज नरेनने तिला एका नवीन स्पर्शाची ओळख करून दिली होती. त्या भोकातही इतकी मज्जा असते हे तिला आज समजले.

तिच्या गांडीत आपली जीभ फिरवत असतानाच त्याने आपली दोन बोटे तिच्या पुदीत खुपसली आणि तिला बोटांनीच झवू लागला त्यावर त्याच्या अंगठ्याने तिच्या भगांकुरावरील स्पर्शाने तिच्या शरीरात थरकाप सुटला... आज सकाळी ती दुसऱ्यांदा आपला शिखर गाठण्याच्या टोकावर आली होती... तिला त्याची जाणीव होताच तिने आपली कंबर आवळली... पुच्चीत हालचाल जनावू लागली तसा नरेनने चेहरा खाली आणत तिच्या पुदीवर टेकवला आणि पुढच्याच क्षणी ती भळभळून गळू लागली व पुन्हा बेडवर लोळत शिथिल झाली. पुच्चीरसाने माखलेला चेहरा तिच्या नितंबांवर घासत पुसू लागला...

"रेवती? ."

"." काही न बोलता ती आपले श्वास नियंन्नित करू लागली.

"मॅम." ती काही बोलत नाही हे पाहून तो तिच्या कानाजवळ येऊन फुसफुसला.

"काय होतं रे हे?..."

"नरेनची जादू.. इनफॅक्ट जिभेची जादू... माझ्या"

"अ... अ... असं करत का कुणी?.." तिच्या आवाजातील थरकाप अजूनही कायम होता.

"आज अनुभन्नलं ना?... कसं वाटलं?.." तिच्या पाटीवर आरूढ होत त्याने तिच्या कानात हळूच विचारलं.

"नो बस... शब्द नाहीत माझ्याकडे हे सगळं डिस्क्राइब करायला...झा टचेसची फिलिंग मिस केली मी..."

"तुमचं झालं... एक नाही तर दोन वेळा... पण आमचं?..." लंड हातात कुरवाळत तो बोलला.

"त्याला हाताने नाही... हलवायचं?..."

"मग तुच सांग ना काय करू... बघ कसा फणफणतोय?..."

"गुहेत टाक ना मग?.."

"मागच्या गुहेत?..."

"नको रे... खूप दुखेल... आताच तब्येतीतून उठले... परत दुखणं नको..."

|

"

"प्लिज रेवती... एकदाच...."

"आज नको... पुढे नक्की... मनाची तयारी झाली की मी स्वतःच तुला म्हणेल... लवकरच..."

"ओह्ह्ह्ह... रेवती... आय लव्ह यु.." म्हणत तो तिच्या शरीरावर आरूढ झाला आणि हळूहळू खाली येत परत तिच्या गांडीजवळ आला. तिची कंबर उचलत तिच्या नितंबांचे चुंबन घेतले आणि पुढच्याच क्षणी आपला लंड तिच्या गांडीवर टेकवत घासू लागला.

"तिथे नको ना..." तिने कळवळीने म्हटले.



-
 
पण तिचा आवाज ऐकूनही न ऐकल्यासारखे करत तो आपल्या कंबरेचा भार बाढवत लंड आत सारण्याचा प्रयत्न करू लागला पण कोऱ्या गांडीत तो काही जाईंना... तिकडून ती आपली गांड आवळत त्याला तसे न करण्यास बिनवत होती शेवटी त्याने तो प्रयत्न सोडला आणि एका झटक्यात लंड आत सारत तीला कुत्रीसारखा झबू लागला... प्रत्येक धक्का जणू गांड न मारू दिली त्याचा बदला घेतो की काय असाच होता... थोडा रानटी... प्रत्येक धक्क्यासह तिच्या नितंबांवर चापट मारत त्यांना लालेलाल करू लागला. तिच्या तोंडून निघणाऱ्या वेदनामयी किंचाळ्यांबर जराही दयामाया न दाखवता तो तिला एखाद्या रानटी रेड्यासारखा हेपू लागला.

बेडरूममध्ये जणू एक झंझावात आला होता. त्या झणझवताच्या वेगाने अक्खा बेड हलु लागला... त्याच्या वेगापुढे बहुतेक तो टिकाव धरतो की नाही असे वाटू लागले. त्याच्या त्या शैतानी धक्क्यांच्या लयीत तिचे स्तन एखाद्या दोलकासारखे खलखला हलू लागले... दोन्ही हातांवर आपला भार घेऊन ती स्वतःला सांभाळत त्या झंझावाताचा सामना करू लागली... तोंडून कधी त्याचे नाव घेत... कधी त्याला शिव्या देत... तर कधी त्याच्या धक्क्यांवर दाद देत... त्या तुफानाला आपल्या पुदीत सामावून घेण्याचा प्रयत्न करू लागली.

जवळपास बीस मिनिटे तो झंझावात आपल्या सर्वोच्च गतीत घोंघावत शेवटी पाऊस पडूनच शांत झाला... जणू तिच्या काळ्या मातीत पावसाचे थेंब पडल्यागत... आणि त्या पावसाच्या थेंबांचा गंधही तिच्या नाकपुड्यात शिरत होता. त्या बेभान गतीने थकून चूर होत ती पडली होती आणि तिच्याच बाजूला नरेनसुद्धा तिला मागून मिठी मारून आपले श्वास नियंत्रित करत पहुडला. काही वेळाने दोघेही शांत झाले... श्वासांची गती स्थिर झाली.. त्याचे हात तिच्या उघड्या पाठीवर फिरत होते.

"रेवती?... बिल यु मॅरी मी?.." तिच्या पाठीवर हात फिरवत अचानक नरेनच्या तोंडून निघाले. "..."

रेवती?..." त्याने परत तिचे नाव पुकारले. पण काहीच उत्तर नाही.

आपला चेहरा उचलत तिच्याकडे पाहिले... डोळे बंद होते. रात्रीच्या जागरणामुळे आणि सकाळी सकाळी झालेल्या झवाझवीने बहुतेक तिचा डोळा लागला असावा... चेहऱ्यावर शांत भाव होते. काही वेळापूर्वीची उत्तेजना गायब झाली होती... झोपेत तिचा चेहरा एखाद्या तान्ह्या बाळासारखा भासत होता... अगदी निरागस.

शेवटी तो उठला आणि तिच्या नग्न अंगावर पांघरून टाकत बाथरूमध्ये शिरला. पंधरा मिनिटे शॉवरखाली आंघोळ करून बाहेर आला... ती अजूनही झोपली होती. टॉवेल लपेटूनच सोफ्यावर पसरून टीव्ही पाहू लागला.. आणि टीव्ही पाहता पाहता त्याच्याही डोळा लागला.

काही वेळाने झोप उघडली ती त्याच्या चेहऱ्यावरील स्पर्शाने... स्वप्नवत तो झोपेतच हसला... त्याच्या गालांवर ओलसर काहीतरी वाटत होते... जणू कोणीतरी चुंबन घेत असल्याचा भास.... किलकिलत्या डोळ्यातून त्याला समोर कोणीतरी आपल्या उरावर झुकले असल्याचे जाणवले. डोळे पूर्ण उघडून पाहतो तर ती... त्याची स्वप्नसुंदरी... रेवती. तिचे मोकळे केस त्याच्या चेहऱ्यावर स्पर्श करत होते... आणि तिच्या नाकातून पडणारे श्वास त्याच्या गालावर जाणवत होते. भानावर येताच त्याने तिला घट्ट मिठी मारली आणि चेहऱ्यावर चुंबन घेऊ लागला अचानक झालेल्या आक्रमणाने ती बावरली पण लगेचच सावरत तीही त्याच्या चुंबनात शामिल झाली.

"भूक नाही लागली?... एक वाजतोय..." काही वेळाने चुंबन तोडत तिने विचारलं.

"आधी तुला खातो... मग जेवण करू..."

"रात्रीपासून उपाशी आहेस तरी भूक नाही लागली..." "तुझी मलाई खाल्ली ना..."

"ईश्श्श... चावट..."

"उम्म्हह्ह... रेवती..." म्हणत त्याने तिला नग्न केले आणि काही वेळातच तिला सोफ्यावर आडव करत तिच्यावर आरूढ झाला... हॉलमध्ये पुन्हा तिच्या किंकाळ्या गुंजू लागल्या... पुन्हा त्यांचे सित्कार आणि हुंकार घुमू लागले... सोफ्याचे कव्हर पुन्हा अस्ताव्यस्त होऊ लागले... दोघांची शरीरे परत एकमेकांत शिरून एकरूप होण्यास धडपडू लागली... जवळपास अर्ध्या तासाने ती धडपड थांबली. दोघेही पुन्हा आपला श्वास नियंत्रित करू लागले...

जेवण करून रेला लाग्नच्या आधी तो निघून गेला... आपला लॅपटॉप आणि मोबाईल घेऊन... जवळपास सोळा तासांनी त्या वस्तू घेऊन परतत होता.... ज्या वस्तूंसाठी त्याने तिच्या घरी येण्याचा बहाणा केला होता... येताना मात्र अंगावर तिचा टीशर्ट होता... त्याच्या टीशर्टचे तर तुकडे झाले होते.

घरी आल्यावर तो मस्तपैकी झोपला ते सरळ रात्री आठ वाजताच उठला. बहुतेक रात्रभराच्या जागरणाने आणि सकाळच्या व दुपारच्या भन्नाट सेक्सने तो थकून इतका गाढ झोपला असावा. सगळं काही आटोपून मेल्स चेक करावे या हेतूने त्याने बॅगमधून लॅपटॉप काढला... त्यावर त्याला एक कागद दिसला... गुलाबी रंगाचा... बाहेर काढून उघडला... "क यु व्हेरी मच.. फॉर शिस अमेझिंग एक्सपीरिअन्स." च्या मजकुरासह तिच्या ओठांचे चुंबनही होते. कधी टाकला कुणास ठाऊक?... अक्षर तिचेच होते आणि ओठांची छापसुद्धा!!!

स्वतःशीच हसत त्याने मनात एक निर्णय घेतला... तिला प्रपोज करायचा. मोबाईलवर तिचा नंबर डायल केला पण फोन काही लागेना... एक, दोन... रात्री दहा वाजेपर्यंत त्याने अनेक प्रयत्न केले पण उत्तर एकच.
 
मनात काळजी वाटू लागली तसा बाहेर येत त्याने गाडी स्टार्ट केली आणि तिचे घर गाठले... दारावरील लॉक जणू त्याला चिढवत असल्याचा भास त्याला होऊ लागला. सोसायटीच्या गेटवर सेक्युरिटीला विचारलं तर त्याला काहीच माहित नसल्याचं कळलं... रात्र उलटली दिवस उजाडला... दुसरा दिवस रविवार होता... तिच्या कोण्या नातेवाईकाचे घर किंवा कॉन्टेक्टही त्याच्याकडे नव्हता. शक्य त्या सर्व जागी त्याने शोधलं पण सगळे प्रयत्न निष्फळ.... निराश होऊन घरी परतला... कशात म्हणजे कशातही मन लागत नव्हतं. उपाशा पोटी तसाच झोपी गेला... झोप उघडली तेव्हा सकाळचे आठ वाजले होते... पटापट तयार होऊन फ्रिजमधील दोन दिवसापूर्वी घेतलेले ब्रेड आणि दूध पिऊन बाहेर येत सरळ तिचे घर गाठले पण दारावर अजूनही कुलुप होते. गेटवरील सेक्युरिटीला काहीच माहित नव्हतं... त्याने तर त्यांना दोन दिवसांपासून पाहिलं नसल्याचं कळलं.

शेवटी ऑफिसात आला... आज लवकर आल्यामुळे तो एकटाच आपल्या डेस्कवर बसला होता. हळूहळू सगळा स्टाफ येऊ लागला आणि थोड्याच वेळात डायरेक्टर साहेबांनी बोलावल्याचा मॅसेज घेऊ रच्या आला...

डायरेक्टर साहेबांनी सकाळीच बोलावले म्हणजे नक्की काहीतरी घडलं हे त्याला समजले. घाईतच त्याने डायरेक्टर सरांची कॅबिन गाठली. त्यांच्या पी. ए. ने त्यांना आत जाण्यास सांगितलं तसा तो आत शिरला.

"अरे नरेन... ये... मी तुझीच वाट पाहत होतो"

"सर?..."

"वन गुड न्यूज फॉर यु..."

"काम सर?..."

"यु आर प्रमोटेड एज अ हेड ऑफ डिपार्टमेंट... प्रोजेक्ट्स.... विथ इमिजिएट इफेक्ट..." एक पेपर साइन करून त्याच्याकडे देत ते म्हणाले.

"सर पण?..."

"हम्म्म... मिस रेवतीने काही पर्सनल कारणांनी राजीनामा दिला... शनिवारी - DDDDDDDDD सहा वाजता फोन आला त्यांचा... मी खूप प्रयत्न केले पण... त्या नाही थांबल्या आणि काही वेळातच त्यांनी फॅक्स पाठवून

ऑफिशिअली रिझाईन केले...." ते बोलत होते... पण नरेन आपल्याच विचारात मग्न होता, "... सो मॅनेजमेंट डिसाग्रडेड टू गिव्ह अपॉच्र्युनिटी टू अबर कॅन्डिडेट्स... अँड आय सजेस्टेड युजर नेम... एम डी चे अप्रूव्हल सुद्धा आले... काँग्रेट्स यंग मॅन... इतक्या कमी वयात इतकी प्रगती कोणीच नसेल केली... आर यु हॅपी?..."

"ये... येस सर... काय बोलावे ते सुचत नाही मला... बैंक यु व्हेरी मच सर..." त्यांच्या हाताच्या स्पर्शाने भानावर येत तो बोलला आणि त्याच्याशी हात मिळवत हस्तांदोलन केले. "काँग्रेट्स अगेन... मीट युबर टीम... दे मे बेटिंग फॉर यु... त्यांना मेल मिळाली असेल आतापर्यंत... जा... आणि अशीच मेहनत केलीत तर पुढच्या काही वर्षांत या खुर्चीत बसलेला पाहायचंय मला..."

"येस.... आय विल नॉट लेट यु डाऊन सर..."

"गुड"

"बैंक्स अगेन सर." म्हणत तो बाहेर पडला.

-

-

-

मनात भावनांचा तुफान घोंघावत होता पण तो आपले मन कोणाजवळ हलकं करणार?... मनात आनंद आणि वेदनेच्या भावना... दोन्ही एकाच वेळी? अशा भावना त्याने याआधी कधीच अनुभवल्या नव्हत्या. मागच्या दोन दिवसांत त्याच आयुष्य किती बदललं होतं?... दोन दिवस सोडा पण रेवती आल्यापासून त्याच्या जीवनात खूप बदल झाले होते... क्विक लर्निंग स्किल्स, कोणत्याही परिस्थितीला न घाबरता पटकन त्याचं समाधान काढण्याची कला तो रेवतीकडूनच शिकला होता आणि अशा मार्गावर त्याला एकाकी टाकून ती कुठे गेली कुणास ठाऊक?

ऑगस्ट, २०१८ तिसरा आठवडा, हैदराबाद विमानतळ

"मिस रेवा... युवर आयडेन्टिटी कार्ड प्लिज..."

"याहह... माय पासपोर्ट... हियर इट इज..."

"बैंक यु मेम.... एनी पर्टिक्युलर चॉईस मेंम?..."

"विंडो सीट... इफ पॉसिबल?... बट अवे फ्रॉम इंजिन प्लिज.."

"येस. मॅम... हियर इट इज... फाईव्ह A... ओके... मिस रेवा गायकवाड? ."

"ओके थैक्स..." म्हणत नरेन समोरील मुलीने आपले बोर्डिंग पास घेतले आणि लाईनमधून बाहेर येत सेक्युरिटी

चेकिंगकडे जाऊ लागली.

___ नरेन, एका कॉन्फरन्ससाठी दोन दिवसांआधी हैदराबादला आला होता आणि आज विमानाने परत नागपूरला जात होता. बोर्डिंग पाससाठी रांगेत उभे असताना त्याच्या कानावर वरील संभाषण पडत होते. वयाच्या एकेचाळिसाव्या वर्षी तो कंपनीच्या डायरेक्टर पदी होता... मंगेस्ट डायरेक्टर!!! ... आपल्या मेहनतीच्या भरवशावर त्याने हे सगळं कमबलं होतं. पण अजूनही एकाकीच होता... तिची वाट पाहत... कधी ना कधी ती परत येईल ही अशा मनात बाळगून अजूनही तो तिची वाट पाहत होता. शहरात मोक्क्याच्या ठिकाणी बंगला, गाड्या, नोकर चाकर... सगळं काही होतं. पण त्या सगळ्यांची त्याच्या नजरेत किंमत शून्य होती.

नऊ दहा वर्षांपूर्वी त्या दिवसानंतर जणू त्याने स्वतःला कामात झोकून टाकले. स्वतःला इतके व्यस्त करून टाकले की आठवडा आठवडा घरी न जाता साईटवर नाहीतर ऑफिसमध्येच काम करत बसून राहायचा. रोहन... त्याचा सगळ्यात विश्वासू... त्याने त्याला खूप समजावलं... पण नरेनला तिच्या आठवणीतून कोणीच काढू शकलं नाही... अनंतिकाने आपल्या सौन्दर्याच्या जादूने प्रयत्न केले पण तीसुद्धा असफल ठरली. बस्स ... त्याने तिला केवळ भोगले... शरीराने... रेवतीला त्याच्या मनातून कोणीही कधी शकले नाही.... हं... अवंतिकाला तिच्या शरीराच्या मोबदल्यात मान्न बरंच काही दिलं... त्याच्याशी लग्न करायची खूप इच्छा होती तिची पण त्याच्या तटस्थ भूमिकेपुढे तिने हार मानली आणि शेवटी लग्न करून आपल्या नवऱ्यासोबत आस्ट्रेलियाला गेली... कधीही न परतण्यासाठी.
 
हळूहळू दिवसामागून दिवस जाऊ लागले... त्याच्या अथक प्रयत्नांनी मान्न कंपनीने चांगलीच प्रगती केली... त्याच्या मोबदल्यात त्याचे प्रमोशन, इन्क्रिमेंट भराभर होऊ लागले. खूप कमी वयात डिपार्टमेंट हेड झाल्याने पुढील मार्ग सोपे झाले आणि जेव्हा डायरेक्टर निवृत्त झाले तेव्हा कंपनीजवळ नरेनसारखा मेहनती हिरा होता... ज्याने कंपनीचा नफा कुठल्या कुठे पोहोचवला होता. मग त्याच्यासारखा तरुण कर्तबगार व्यक्ती डायरेक्टर असेल तर कंपनी आणखी किती समोर जाईल... डायरेक्टर पदी येऊन त्याला सहा महिने झाले होते. सेंट्रल इंडियातून, नॉर्थ इंडिया आणि आता साऊथ इंडियामध्ये विस्तार करण्यास त्याने भरपूर मेहनत घेतली... अशाच एका बिडिंग प्रोसेससाठी तो हैदराबादला आला होता.

।।

बोर्डिंग पास घेऊन त्याने चेक इन केले आणि त्याची नजर तिला शोधू लागली... रेवाला... बहुतेक रेवतीची मुलगी असेल या विचारात... जवळपास पाच मिनिटांनी ती त्याला दिसली... फोनवर कोणाशी तरी बोलत होती.

तो तिच्या जवळ गेला.

"हो... गं... उद्या सकाळी पोहचते म्हटलं ना... बरं तू काळजी घे." फोनवर ती कुणाशीतरी बोलत असावी.लहानपणीच्या चेहऱ्यात आणि आताच्या चेहऱ्यात बरेच अंतर होते. ती तीच आहे की नाही हेसुद्धा नक्की

नव्हतं.

"एक्सक्यूज मी..." तिचे फोनवर बोलणे संपताच त्याने म्हटलं.

"प्रेस सर... व्हॉट कॅन आय डू फॉर यु?." तिने विचारलं

"नाही तसं नाही... बहुतेक मी तुम्हाला पाहिलं असं वाटलं म्हणून विचारलं..."



"मला नाही बाटत तुम्हाला मी कुठे पाहिलं असेल म्हणून..."

"तुम्ही रेवा... आणि तुमच्या आईचे नाव रेवती... रेवती गायकवाड... बरोबर?"

"हो... पण?..."

"येस्स्स... फायनली..." स्वतःबरच खुश होत त्याने म्हटलं.

"पण तुम्ही?..."

"अगं मी नरेन... नरेन अंकल... तू आणि तुझी मम्मा सिव्हिल लाईन्सला राहायच्या..."

"ओह्ह्ह... माय गॉड... नरेन अंकल... किती वेंधळी मी?... पण तुम्ही मला कसं ओळखलं?..."

"अगं बोर्डिंग पास घेताना तुझ्याच मागे होतो... त्या मुलीने तुझं नाव उच्चारलं म्हणून ..."

"ओह्ह्ह्ह

गॉड... "

"मम कुठे आहेत? इट्स अल्मोस्ट टेन इयर्स... तुम्ही अशा काही गायब झाल्या की काही कळलंच नाही..."

"ते सगळं मम्माच सांगु शकेल..."

"मला भेटायचं आहे त्यांना..."

"नक्की... हे च्या काई..." तिने त्याला एक कार्ड देत म्हटलं, "... मी तर दिल्लीला चालले... तुम्ही भेटू शकता मम्माला..."

"पण त्यांना माझ्याबद्दल सांगू नकोस.... नाही तर परत गायब होणार...लास्ट टाईम आय लॉस्ट हर बट नॉट धिस टाईम..."

"आय कॅन अंडरस्टॅन्ड अंकल... तुम्हाला भेटून खुश होईल मम्मा..."

कार्डवर एका एनजीओचा पत्ता होता. अमरावती जिल्ह्यातील मेळघाट परिसरातला. नागपुरात येता बरोबर विमानतळाहूनच परस्पर तो मेळघाटकडे रवाना झाला. अमरावतीत पोहोचता पोहोचता मध्यरात्रच झाली. रानभर तिथेच मुक्काम करून दुसऱ्या दिवशी परत पुढच्या प्रवासाला लागला जवळपास साडेतीन तासांच्या प्रवासानंतर शेवटी तो तिथे पोहोचला. जागा शोधायला जास्त वेळ लागली नाही. मुख्य रस्त्यावरील बोर्डमुळे तो

त्या पत्यावर आरामात पोहोचला.
 
'आधार-आश्रम' असं त्या एनजीओचं नाब. आजूबाजूला विस्तीर्ण हिरबळ... पावसामुळे ती हिरवळ अजूनच गर्द झाली होती. जवळपास एका एकरात ते आश्चम विस्तारलं होतं. प्रांगणात लहान-मोठे असे शंभर-दीडशे मुलं होती.... काही खेळत होती तर काही बसली होती... सगळी आजूबाजूच्या वस्तीतील वाटत होती. तो आत जाताच बऱ्याच मुलांनी त्याच्या भोवती गराडा घातला. तितक्यात एक माणूस धावत बाहेर आला आणि सगळ्यांना आत पिटाळलं.

"कोण पायजे सायेब?.." त्याने विचारलं. बहुतेक आश्रमाचा कर्मचारी असावा... त्याच्या खिशावर 'आधार-आश्रम' चं लेबल होतं.

"रेवती... आय मिन गायकवाड मॅडम? ..."

"या या... अजून आल्या नाही त्या... चला तुमास्त्री त्यांच्या कादरवरच सोडतो..." त्याच्या मागे मागे नरेन चालू लागला.

इतक्या वर्षांनी ती दिसेल याची धाकधूक मनात लागली होती. ती कसे रिऍक्ट करेल?... त्याला पाहिल्यावर काय बोलेल?... असे नानाविध प्रश्न डोक्यात घुमत होते... शेवटी ते एका घराजवळ थांबले... थोडं छोटसंच होतं म्हणा... बहुतेक सिंगल बेडरूमचे. घर दाखवून तो माणूस निघून गेला. दाराजवळ जाऊन बराच वेळ तो उभा राहिला... आजूबाजूला त्याच आकाराची आणखी सहा सात घरे होते... बहुतेक बाकीचा स्टाफ असावा शेवटी निर्धार पक्का करून त्याने दाराची कडी बाजवली. आतून काहीच आवाज ऐकू नाही आला... पण काही वेळाने दार उघडत असल्याची जाणीव त्याला झाली तसे त्याचे हृदय धकधक करू लागले. श्वास जड होऊ लागले. दार उघडले... आत सात आठ वर्षांची एक गोड मुलगी उभी होती. "कोण हुन तुम्हाला? ..." त्याच्याकडे पाहत तिने विचारलं.

"मी... मी..." त्याच्या तोंडून आवाज फुटेना.

कोण आहे रैना... 'आतून कोणीतरी मुलीला विचारलं.

"मला नाही माहित तूच बघ..." म्हणत ते बछडं आत पळालं.

"क... क... कोण?..." ती दारावर आली आणि तोंडातले शब्द तोंडातच राहिले, "... तू... इथे?..."

तो असा अचानक तिच्या समोर येईल हे तिच्या ध्यानीमनीही नव्हते... त्याला आपण परत भेटू यात्रा तिने स्वप्नातही विचार केला नव्हता. दोघेही एकमेकांकडे पाहत दारातच उभे होते. त्याच्या मनात प्रश्न... तिच्याकडे पाहत जणू मूकपणे त्या प्रश्नांची उत्तरे शोधायचा प्रयत्न करत होता. एका साध्या कॉटन साडीवर आणि ढोपरापर्यंत येत असलेल्या ब्लाऊजवर ती अजूनही तशीच सुंदर दिसत होती... डोळ्यात तीच चमक, तोच कॉन्फिडन्स अजूनही झळकत होता. तिच्या नजरेतून पाहिलं तर तो आधीपेक्षा बराच बारीक झाला होता... तब्येत खालावली होती... गाल खोल गेले होते... डोळ्यावर चष्मा सुद्धा आला होता.

"मम..." त्याच्या तोंडून निघाले.

"कम... इन्साईड..." भानावर येत ती बोलली आणि बाजुला होत त्याला आत घेत दार टेकबलं, ".. रैना बेटा पाणी घे आतून..."

काही वेळातच ती मुलगी हातात पाण्याचा ग्लास घेऊन आली... त्याच्याकडे पाहत त्याला पाणी दिले..

"मम्मा... हू इज ही?..." तिच्याकडे पाहत तिने प्रश्न केला.

"पलास घेऊन आत जा... पळ" तिची आज्ञा पळत ती पुन्हा आत गेली.

"मम्मा ?..."

"हमाम... तुझीच आहे..."

"मॅम?... पण अचानक असं काय झालं?... आणि इथे ह्या जंगलात?... का? ... आय मिन..." त्याचे सगळे प्रश्न ती शांतपणे ऐकत होती.

"सांगते... सगळं सांगते..." म्हणत ती सांगू लागली.

शनिवारी तू गेल्यावर जवळपास एका तासाने मला एक पत्र मिळाले. वर्तमानपन्नाच्या कटिंग्स सोबत एक लांबलचक पत्र होतं. मेळघाटमध्ये होत असलेल्या लहान मुलांच्या कुपोषणाबाबतीत एक अह्वाल होता आणि सरकार किती दुर्लक्ष करतंय या गोष्टीवर हे सुद्धा त्यात नमूद केलं होतं... तुला कदाचित माहित नसेल माझा जन्म सुद्धा याच भागात झाला. इथेच मी लहानाची मोठी झाले पण वडील सरकारी विभागात असल्याने मला सर्व सुखसोयी मिळाल्या... इतर मुलांसारखे माझे हाल झाले नाहीत. इथले हाल मी लहानपणापासूनच पाहत होते... डोळ्यादेखत लहान लहान मुले भुकेने मारताना पाहिले... जी जगायची त्यांची अवस्था मेल्याहुनही वाईंट... मी पंधरा वर्षांची असतानाच बाबांची बदली नागपुरात झाली आणि मी कायमचीच तिथली होऊन बसले. कालांतराने मला या सर्व गोष्टींचा विसर पडला आणि कामाच्या व्यस्ततेत आणि वैयक्तिक घटनांनी हे सगळं विसरलेसुद्धा.

ते पत्र वाचून आणि त्यातील कटिंग्स वाचून मी भांबावून गेले... खरं सांगायचं झालं तर ते पत्र चुकीने माझ्या पत्त्यावर आले होते. कारण ज्याला ते पत्र जाणार होते तिचे नाव रेवती गायतोंडे होतं... पण पोस्टमनने चुकीने ते माझ्या दारात टाकलं...माझ्या मते खऱ्या पत्त्यावर!!! ... अचानक जीवनात काहीतरी करायचा विचार चमकला. त्वरित बिचार पक्का केला आणि सगळं सोडून इथे आले.
 
तू मला प्रपोज केलं हे माहित होतं मला आणि काही दिवसांनी मी तुला होकार सुद्धा दिला असता पण ते पत्र पाहून मात्र यांच्यासाठी काही करण्याचा निर्धार करून जमलेली सगळी पुंजी यांच्या सेवेत लावली... आज मी एकटी असले तरी दोन लेकीची आई आहे आणि माझ्या सखड्या मुलींशिवाय अजून पन्नास पंच्याहत्तर मुली माझ्याकडे मातेसमान बघतात"

"पण कमीत कमी सांगायचं?... दुसरा मार्ग काढला असता..." सगळं ऐकून घेत त्याने म्हटलं.

"दुसरा मार्ग?... लग्नाचा?... मला आवडत होतास तू... त्या दिवसाच्या खूप आधीपासूनच... तुझ्यासारखा पुरुष मिळायला भाग्य लागतं नरेन... पण माझ्या नशिबी बहुतेक ते सुख नसेल म्हणून कदाचित ते पन्न माझ्या दारात

आले असावे... पण मी खूप खुश आहे रे..."

"मग मी?... मी काय चुक केली होती?... मला एकदा तरी फोन करायचा होता..."

"खूप प्रयत्न केले. रैना पोटात असताना बरेचदा तुला संपर्क करावासा बाटलं पण..."

"विश्वास नव्हता माझ्याबर?..."

"माझ्यापेक्षाही जास्त विश्वास होता... पण तुझं करियर... माझ्या मते ते खूप महत्वाचं होतं... तुला नसेल पण मला... मला तूला यशाच्या शिखरावर पाहायचं होतं..."

"हो!... एकटाच... आजूबाजूला ना कोणी बोलणारं... ना कोणी विचारणारं... काय करू ह्या शिखरावर?... उड्या मारू की ओरडून सांगू जगाला की इतक्या कमी वयात मी हे अचिव्ह केले... आणि कोणामुळे?... तुमच्या बलिदानामुळे?..."

"नरेन... ऐकून तर घे रे माझ... प्लिज..." त्याच्या खांद्यावर हात ठेवत ती म्हणाली...

.

तो स्पर्श... हनानासा स्पर्श त्याला त्याच्या खांद्यावर जाणवला आणि दुसऱ्याच क्षणी त्याला पूर्वीचे दिवस आठवले... पूर्वीचा तो एकच दिवस.... त्याच्या नजरेसमोरून भुरकन निघून गेला. अचानक तीच गोड शिरशिरी जाणवली आणि लागलीच तिच्या बळत तिच्या ओठांवर ओठ टेकवत कळकळीत चुंबन घेतले... अचानक त्याच्या हल्ल्याने ती पुरती बाबरली पण लगेचच साबरत त्याला दुर करण्यास धक्का देऊ लागली पण तो धक्का इतका हलका होता की त्याच्यावर काहीच परिणाम झाला नाही... आपल्या कवेत घेऊन त्याने तिला घट्ट मिठी मारली आणि मनसोक्त ओठ चुरपूनच सोडले. अचानक झालेल्या हल्ल्याने तिचे श्वास चढले होते तर तो सुद्धा आपल्या श्वासांना नियंत्रित करण्याचा प्रयत्न करत होता.

"सॉ... सॉरी मॅम..." तिच्याकडे पाहत तो म्हणाला... डोळ्यात माफी होती

"जा तू... मी नाही तुझी साथ देऊ शकणार..."

"नरेन... इट्स ऑल राईट... हक्क आहे तुझा तो... पण मला माफ कर रे... तुझी साथ नाही देऊ शकणार."

"पण?..."

"प्लिज... समजून घे."

"आपण लग्न करूनसुद्धा तुम्ही हे काम करू शकता... माझा पूर्ण सपोर्ट राहील... पण प्लिज आता दूर जायचा बिचारही करू नका..."

"वयाच्या या वळणावर सोपं नाही हे सगळं...तुझे करियर... समाजात तुझे नाब... बाटल्यास रैनाला ने सोबत.. तिला शिकवून मोठी कर..."

"करियर, समाज... या सगळ्या गोष्टी मला नाही माहित.... आणि रैनाचं म्हणाल तर तिच्यावर तुमचाच हक्क आहे... माझ्यापेक्षा तुम्ही खूप सक्षम आहात तिला सांभाळायला.." ।

"नरेन?... ती तुझ्यासारखीच आहे रे... पुढच्या वर्षी बोर्डिंगमध्ये रवानगी करणार आहे तिची... म्हणून म्हटलं तू घेऊन जा... नागपुरात राहील तर बरं होईल..."

.

"नेईल.... पण एका अटीवर..."

"कोणत्या?..."

"माझ्याशी लग्न करा..."

"नरेन?..."

"वाटल्यास तुम्ही इथेच रहा... मी तिकडे राहील... रैना, रेवा... दोघींचीही काळजी मी घेतो... पण आपली अधुरी कहाणी पूर्ण करा..."

"ग्रेस अंकल." दार उघडून आत गेत रेना म्हणाली, "... मी टोटली तुमच्याशी सहमत आहे.." दोघेही तिच्याकडे आश्चर्याने पाहू लागले. ती कधी आली त्यांना देखील कळलं नाही.

"मम्मा... आय नो एव्हरीथिंग अबाउट नरेन अंकल अँड यु... खूप केयरिंग आहेत ते... आणि मला नरेन अंकलला डॅड म्हणण्यात काही प्रॉब्लेम नाही... लहानपणी मी तर डेंडला नाही पाहिल... पण जेव्हा त्यांचा चेहरा इमॅजिन करायचे तेव्हा नरेन अंकलचा चेहरा डोळ्यासमोर यायचा... निदान रैनाला तरी बाबांचे प्रेम मिळू दे... प्लिज मम्मा" रेवा आपल्या मनातल्या भावना बोलून गेली.

"रेवा?... बाळा ते..." रेवती यापुढे काहीच बोलू शकली नाही. त्याच्याकडे टक लावून पाहू लागली.

"नो प्लिज... आता मी एक ऐकणार नाही... तुम्हाला मिळवण्यासाठी मी दिल्लीला जायचं कॅन्सल केलं आणि इथे आले... आता मला काहीएक बहाणा नको. .. रेवा म्हणाली.

"लग्नानंतर तुम्ही तुमचे समाजकार्य असेच कंटिन्यू करा... बाटल्यास कार्पोरेट सी एस आर एक्टिविटीचे पैसेसुद्धा मी तुमच्या एन जी ओ मध्ये देतो पण नाही म्हणून नका..." नरेन काकुळतीने म्हणाला, "...प्लिज मॅम." विनंतीचा स्वरात नरेन बोलला.

"रेवती... नुसतं रेवती..." म्हणत ती त्याच्या कवेत शिरली आणि त्याच्या गालांवर ओठ टेकवत चुंबन घेऊ लागली, "..कुठून शिकलास इतकी नौटंकी?..."

"ओये लव्ह बर्ड्स... बाजूला एकवीस वर्षांची सुजाण मुलगी आहे हे विसरू नका..." रेवाचे शब्द कानावर पडताच दोघेही एकमेकांपासून दूर झाले.
 
२१ ऑगस्ट २०१८

आज दोघेही विवाहसूत्रात बांधली गेली. लग्नाला त्यांच्या दोन्ही मुली, रोहन व त्याची बायको, कुलकर्णी साहेब व त्यांच्या सौ., कंपनीचे जुने डायरेक्टर आणि इतर मित्रमंडळी... बम निघून गेल्यावर आपल्यापेक्षा सहा सात वर्षांच्या मोठया मुलीसोबत (?) लग्न करतोय याचा विरोध असला तरी त्याचे आईवडील सुद्धा लग्नाला हजर होते... शेवटी त्यांना आयतीच नात-डे मिळाली होती.

शेवटी त्यांची अधुरी कहाणी पूर्ण झाली. हेच खूप महत्वाचं होतं.

शेवटी कोण्या महापुरुषाने म्हटलंच आहे... इतनी शिद्दत से मैंने तुम्हे पाने की कोशिश की है कि हर जरें ने मुझे तुमसे मिलाने की साझीश की है... कहते है की अगर किसी चीज़ को दिल से चाहो तो पुरी कायनात उसे तुमसे मिलाने की कोशिश में लग जाती है

(समाप्त)
 
Back
Top