Marathi sex stories सजनी complete

[StoryPublisher]

त्या आवाजाने रानडुकरांचा कळप उधळला होता. तो कळप सरळ सजनीच्या अंगावर धावुन आला होता. तिच्या हातात बंदुक होती पण तीला त्याचे भानच राहिले नव्हते. एक नविन संकट उभे राहिले होते. रानडुकराच्या सुळ्याचा एक फटका देखील जीव जायला पुरेसा होता. भुजंगराव वेगाने तिच्याकडे धावले आणि विजेच्या चपळाईने सजनीला मागे खेचलं.

तिला खेचताना त्यांचा तोल गेला आणि ते बाजुला व्हायच्या आधीच एका रानडुकराची मुसंडी त्यांच्या दोन पायांमध्ये पडली. त्याच्या मजबुत सुळ्याने त्यांची मांडी फोडली. सुळ्याचा बाजुचा भाग त्यांच्या दोन पायांमधील नाजुक मांसल भागावर आपटला. त्या धडपडीत त्याचा सुळा त्यांच्या लंडावर बसला त्या जागेतुन रक्त बाहेर येत होते. सजनीने ते दृश्य पाहाताच तिचे डोळे पांढरे झाले!

हे दृश्याचा एक साक्षीदार होता तो म्हणजे त्या जंगलातला एक नामवंत दरोडेखोरचिमण्या....

त्याने परीस्थिती बघुन आपल्याजवळील बंदुकीने त्या डुकरावर गोळी झाडली. ते डुक्कर गतप्राण होऊन पडले. चिमण्या भुजंगरावाला ओळखत होता पण आज त्यांच्याबरोबर सजनीला पाहुन त्याचे डोळे तिच्या सौंदर्याने दिपले होते. त्याने ताबडतोब भुजंगरावाला उचलले आणि आपल्या घोड्यावर टाकले. घोडा भरदाव सोडून तो गावात आला आणि त्याने भुजंगरावाला हॉस्पिटलमध्ये भरती केलं. त्याने वेळेवर भुजंगरावाला आणले म्हणून त्याचा जीव वाचला होता.

भुजंगरावाला घरी आणले होते. त्यांच्या भरदार कंबरेखालील भाग सफेद पट्ट्यांनी झाकला गेला होता. जेव्हा चिमण्याने भुजंगरावाला हॉस्पिटलमध्ये आणलं होत तेव्हा सजनी बेशुध्द पडली होती. शुध्दीवर येताच तिने भुजंगरावाला पाहिलं आणि तिला जोरदार झटका बसला. त्याला तश्याच अवस्थेत वाड्यावर आणावं लागलं होत. सजनीने त्याची जातीने काळजी घेतली. तो पुर्ण बरा झाल्यावर जेव्हा तिने त्याच्या दोन मांड्यामध्ये आपला हात शेवटची पट्टी काढण्यासाठी घातला तर ती चमकली.

त्याच्या आधीच्या मजबुत लवड्याला बघुन ती घाबरली होती आता त्या ठिकाणी फक्त बारीकशी चोटली राहिली होती. तीसुध्दा फक्त मुतायच्या कामाची होती. त्या चोटलीकडे पाहुन आपल्याला आता शरीरसुख मिळेल काय या विचाराने सजनीच्या मनात विचारांचे वादळ उमटले. तिला डॉक्टरांकडुन बोलावणे आले.

तिथे गेल्यावर डॉक्टरांनी तिला स्पष्ट सांगितले, "हे बघा बाईसाहेब, आता भुजंगराव आपल्याबरोबर शैयासोबत करु शकत नाहीत. स्पष्टच सांगतो कि ते तुम्हाला रात्री बिछान्यावर सुख देऊ शकत नाही... आम्ही भरपुर प्रयत्न केला पण आम्हाला यश आलं नाही...."

बोलत असताना डॉक्टर तिच्या मुसमुसलेल्या देहाकडे बघतच होता. तिच्या छातीवरील पदर आता तिच्या दोन उरोजांमध्ये आल्यामुळे तिचे उन्नत स्तन उठुन दिसत होते. तिचे लक्ष जाताच तिने पदर सारखा केला आणि त्याच्याकडे औपचारीकरित्या हास्य केले आणि निघुन गेली.

एवढ्या मोठ्या वैभव प्राप्त असलेल्या राजाची ही दुर्दशा. त्याला काय नुसते मिठीत घेऊन पडायचे. सजनीला भुजंगराव जवळ घ्यायचा प्रयत्न करत होता. जवळ जवळ तीन महिन्यांचा तप ओलांडल्यावर सजनीलाही ते सुख हवेहवेसे वाटत होते. तिलाही त्याचे मन कळत होते पण... तिच्या मनात विचारांचे थैमान उठले होते.

भुजंगराव तिचा नवरा होता. त्यालाही वाटत होतं कि तिला जवळ घ्यावं, तिचे चुंबन घ्यावं. पण त्याच्या नुसत्या चुंबनाने सजनीच्या मादक देहाची आग अजुन भडकणार होती. ती भडकल्यावर ती विझवायची म्हणजे मोठा जहाल प्रश्न होता. ती भुक, ती आग भुजंगराव काही शमवु शकत नव्हता.

 

[StoryPublisher]

त्यांच्या रंगमहालात... आता तो रंगमहाल राहिला नव्हता. त्याचे सगळे रंग उडाले होते. तब्बल वर्ष उलटले होते त्या ठिकाणी श्रृंगाराचा पाउस पडला नव्हता. आज त्या श्रृंगाराचा पाउस पडायची वेळ आली होती. सजनी त्या मंचकावर

आपला उपाशी देह घेउन झोपली होती. आपल्या अंगात कामवासना धगधगु नये म्हणुन तिने त्याच्या बेड शेजारीच दुसरा बेड टाकला होता. भुजंगरावाला ते समजत होते म्हणुन तो ईतके दिवस काही बोलला नाही. पण आज... त्याला थांबवेना.

"सजनी...." भुजंगरावाने तिला साद घातली.

"अं... काय..?" अजुन ती झोपेत होती.

"अगं ऐकलस का?" तिला म्हणाला.

नाईलाजास्तव ती आपले डोळे चोळत उठली. ती भुजंगरावाकडे पाहातच राहिली. भुजंगराव आपले कपडे काढून नागडा तिच्या बाजुला बसला होता. एका पायाने लंगडत लंगडत तिच्या बेडवर येउन बसला होता. त्याला आज झोप नव्हती. यौवनानं मुसमुसलेलं सजनीचं शरीर दिसत होतं. तिने नको नको म्हणत असताना त्या देहाला कितीतरी वेळा खेळवलं होतं. आज त्याच देहाची त्याला प्रकर्षाने आठवण झाली होती.

पलंगाच्या कडेला आलेल्या सजनीच्या उघड्या मांड्या पाहिल्या. तिच्यासाठी खास बाहेरुन मागवलेला रेशमी गाऊन जो फक्त एका दोरीच्या मदतीने बांधलेला असतो तो गाऊन वरपर्यंत सरकला होता. त्या गोच्या मांड्या त्यांचा पुष्टपणा... या मांड्यांवर कितीवेळा त्यांच्या मांड्या पडल्या होत्या. त्यांची जीभही कितीवेळा त्या कोवळ्या मांड्यांवर फिरली होती. हे आठवतच त्यांची नजर मांडीवरनं तशीच वर गेली. त्याचा श्वास तापला. त्याचे हात तिच्या मांड्यांवर पडले.

"सजनी..." त्याचा हात तिच्या मांडीवर थरथरत होता. कापत होता. त्याच्या हाताचा स्पर्श तिला होताच ती मोहरली. त्याच्या हाताची बोटे मांड्यांच्यामध्ये चाचपु लागली. त्याचा तळहात त्यावरुन फिरला... सजनीच्या पायापासुन ते मस्तकापर्यंत शरीरसुखाची लाट दौडत गेली. तिचा फुरफुरणाच्या नाकपुड्यांमधुन उष्ण श्वास बाहेर येउ लागला. तिने त्याचा हात तसाच आपल्या मांड्यांमध्ये दाबुन धरला.

"पाटील..." तिच्या तोंडुन एक उसासा बाहेर पडला.

"बोल सजनी..."

"पाटील... माझ्यावर चढा... माझ्या देहाला कुस्करा... माझी आग विझवा... पाटील...." तिच्या मस्तकात नशा चढली होती.

भुजंगरावाने तिच्या देहाला आपल्या जवळ ओढले. तिच्या शरीराला आपल्या मिठीत घेत तिचा गाऊन तिच्या शरीरापासुन अलग केला होता. मांड्यांवरुन हात फिरवताना तिच्या कंबरेखालचं ते तलम वस्त्र काढुन फेकल होतं. तिच्या नग्न देहावर आपला बिनकामाचा नागडा देह सध्या तो विसरला होता कि आपण ते सुख तिला देऊ शकत नाही असा नागडा देह झोकला होता. त्याने आपली कंबर तिच्या मजबुत मांड्यांमध्ये भिडवली होती.

 

[StoryPublisher]

तिच्या मानेखाली डावा हात घालुन उजवा हात तिच्या पाठीखाली घातला होता. त्याची केसाळ छाती तिच्या नग्न स्तनांवर बसली. तिची पुष्ट छाती त्याच्या छातीच्या दाबाने विस्तारली. तिने त्यांच्या कंबरेला मिठी घातली होती.

"पाटील... माझ्या पायांमध्ये आपले पाय अडकवा आणि मध्ये जोर द्या... तुमच्या त्या लांबड्या लवड्याची मला माझ्या पायांमध्ये जाणीव का होत नाही. तुमचा तो धारदार खंजीर माझ्या पुच्चीत खुपसा. त्याचे वार करुन माझ्या पुच्चीला घायाळ करुन टाका." ती धुंदीत बोलत होती.

पाटलाने कंबरेची सगळी ताकद वापरली... पण सत्याला ते नाकारु शकत नव्हते... त्यांची ती राहिलेली चोटली... त्याने काय होणार होतं? ते फक्त मुतायच्या कामाचं राहिल होतं.

सजनी घामानं ओलीचिंब झाली होती. तिचा गळा कोरडा पडला होता. तिने आपल्या नागड्या देहाच्या कितीतरी मिया त्याच्या शरीराला घातल्या होत्या. पण त्याच्या चोटलीचे रुपांतर काही मोठ्या चोटात झाले नाही. तिची मस्ती उतरली नव्हती. तिची वासना धगधगत होती. तिची तहान भागवायला तो असमर्थ होता. त्याने आपली बोटे तिच्या पुच्चीत घातली आणि तो आतबाहेर करु लागला.

हातातोंडाशी आलेली शिकार. पण त्याने पोट भरत नसल्यामुळे ती चवताळलेली वाघीण काय करील? तिने आपल्या पुच्चीत घातलेली त्याची बोटे बाहेर काढत त्याला वरुन खाली ढकलले. पाटील खाली पडला.

"सजनी..." त्याला थोडे लागले होते.

"काय झाल. ओरडायला?" चवताळलेल्या वाघीणीसारखी ती बोलली.

"माझ्या तोंडाला किती लागल ते पाहिलंस का?"

"पाहिलं... ते तोंड परत मला दाखवु नका... तुमच्या लंडात आता माझी आग विझवायची ताकद राहिली नाही तर ते तोंड बघुन तरी काय करु... माझ्या शरीराची आग आग केलीत तुम्ही... भट्टीसारखं तापवलं त्याला... या तापत्या शरीरावर तुम्हाला साधं पाणी टाकता नाही आलं..." सजनीचा चेहेरा रागाने लाललाल झाला होता.

"सजनी... मी तुला तृप्त करु शकत नाही गं"

"मग माझ्याजवळ सुध्दा येउ नका... पाटील.."

तिने वाड्याच्या वरच्या रुममध्ये स्वतःची सोय करुन घेतली. तिने पाटलाबरोबर झोपायला नकार दिला होता. पाटील तिची अवस्था समजु शकत होते म्हणुन त्यांनी तिच्या मनासारखे केले. आता दोघे वेगळ्या खोल्यांमध्ये झोपणार होते.

आपले मन रमवण्यासाठी सजनी आता एकटीच शिकार खेळायला जात होती. आपल्या खोलीत बसुन पुस्तके वाचत होती. पण शरीरसुख ते तिला कुठून मिळणार होते... त्याची मात्र तिच्याकडे काही व्यवस्था नव्हती.

एकदा घरात बसुन कंटाळा आल्यामुळे तिने बाहेर शिकारीला जायचे ठरविले. बाहेर येउन तिने तिच्या लाडक्याला आवाज दिला "छबल्याऽऽऽ...."

तिच्या आवाजाने ते मस्तवाल वारु उधळत तिच्यासमोर हजर झालं. पण जाताना ती बंदुक न्यायची विसरली. जंगलात फिरताना तिच्या घोड्यासमोर चिमण्या दरोडेखोराचा घोडा आला. त्याला पाहाताच तिने आपला घोडा त्याच्या घोड्यासमोर आडवा घातला. तिचा घोडा समोर येताच त्याचा घोडा मोयानं खिंकाळला. त्याचे पुढचे पाय हवेत वर उचलले गेले आणि काही सेकंदात ते खाली आले.

"कोण आहे?" सजनीने तिखट आवाजात विचारले.

"मी हाये... चिमण्या... या जंगलाचा रक्षक...."तो उत्तरला.

"पण आम्ही कोणाला या जंगलात नोकर ठेवला नाही... चिमण्या.."

"बाईसाहेब... जंगलाचा रक्षक कोणी ठेवला नाही. मी माझ्या मर्जीने या जंगलाचे रक्षण करतो..."

"पण हे जंगल आमच्या मालकीचे आहे. तुला कोणी रे हे उपद्व्याप करायला सांगितले??" तिच्या आवाजात धार होती.

 

[StoryPublisher]

 

[StoryPublisher]

 

[StoryPublisher]

"बाईसाहेब मला नीट ओळखलेलं दिसत नाही आपण... मी चिमण्या... आपल्या मालकाला मीच इस्पितळात पोचवलं होतं... आता तरी पटली का ओळख?" चिमण्या तिच्या भरदार जवानीकडे टक लावुन पाहात होता.

तिच्या डोळ्यांसमोरुन तो प्रसंग एखाद्या चित्रपटासारखा निघुन गेला.... त्यावेळी सजनीने चिमण्याला पाहिले होते. त्याचे ते बलदंड शरीर... त्याचा बिनधास्तपणा... त्याची भरदार छाती... ओठांवर त्या झुपकेदार मिश्या... घोड्यावर भुजंगरावाला टाकताना त्याच्या पिळदार मांड्या पाहिल्या होत्या तिने तेव्हा तिचे लक्ष त्याच्या दोन पायांमध्ये गेले होते. तिला ते आठवले आणि तिच्या अंगावर सर्रकन काटा उभा राहिला!

"बाईसाहेब... आपल्याला वाचवण्याकरीता पाटलाला एवढी मोठी किंमत चुकवावी लागली हे फक्त मलाच माहिती आहे. मी त्या घटनेचा एकमेव साक्षीदार आहे." त्याला माहित होतं कि आता पाटील तिला ते सुख देउ शकत नव्हते. चिमण्या सजनीला पहात होता. तिच्या रसभरलेल्या सौंदर्याकडे लालसेने पाहात होता.

सजनी त्याच्या बोलण्याकडे लक्ष देत असताना तिचे लक्ष त्याच्या पिळदार शरीराकडे गेले. त्याचे शरीर चांगलेच बलदंड होते. त्याचे एक एक बाहु साधारण पाटलाच्या बाहुंसारखे होते म्हणजे याचा लंडसुध्दा जसा पाटलाचा आधी होता तसा असेल काय? गोल गोबच्या चेहे-यावर पीळलेल्या मिश्या होत्या. त्या मिश्यांनी त्याचे मर्दानी सौंदर्य खुलुन दिसत होते. त्या गो-या चेहे-यावरचे ते पिंगट डोळ्यात कसलीतरी भुक होती. वासनेची जंगली भुक होती.

तिचे मन त्याच्याकडे पाहुन भरकटले होते. स्वतःला सावरत ती म्हणाली, "एवढे टक लावुन काय बघतोस?"

"सजनी....." चिमण्या बोलायला गेला तर...

"खबरदार... फक्त बाईसाहेब म्हण... माझं नाव घ्यायची परवानगी फक्त पाटलांना आहे. तुला नाही... समजले..."

चिमण्याने सजनीकडे पाहिलं. तारुण्यानं मुसमुसलेली सजनी त्याच्या डोळ्यांत भरली होती. बोलण्याने तीची वरखाली होणारी छाती त्याचे लक्ष वेधुन घेत होती. श्वासाच्या लयीत हलणारे ते उरोज पाहुन त्याचा जीव वेडावला. रानडुकराने पाटलाची मांडी फोडुन त्याच्या पायांमधील तो भाग फक्त मुतायसाठी राहिला होता. मग हिच्या मांड्यांमधला तो नाजुक भाग... त्याची आग कोण विझवत असेल?... त्याच्या नाकातला श्वास गरम झाला.

"ए चिमण्या... काय बघतोस, माझ्याकडे?"

"कुठे बघतोय... काही नाही..."तिच्या बोलण्याने तो चपापला होता.

"तुझ्या नजरेत वासना दिसते आहे. समोर बाई एकटी बघितली तर तोंडातुन लाळ बाहेर यायला लागली काय? सांभाळून राहा! हात लावायच्या भानगडीत पडु काय मनात विचारसुध्दा आणु नकोस. लवंगी मिरची आहे मी समजलं." अजुनही तिच्या बोलण्यात मिरचीची तिखट धार होती.

"बाईसाहेब तुम्हाला कसं माहित? माझ्या डोळ्यांत वासना भरलीय. माझ्या मनातले भाव तुम्ही कसे ओळखले हो?" चिमण्या तिच्या धारेसारख्या आवाजाला उत्तर देत होता.

"पुरुषांची वाईट नजर आम्हा बायकांना चांगली कळते. यावेळी तुझ्या मनात काय चालु आहे ते मला माहित आहे. ते सांगु का?"

चिमण्याच्या चेहे-यावर आश्चर्य पसरले म्हणाला, "आता सांगाच... सांगा माझ्या मनात काय चाललयं"

"तुला वाटतयं की भुजंगरावाची सजनी जवान आहे. तिच्या नवरा तिला पलंगावर सुख देऊ शकत नाही. तिच्या नव-याच्या पायांमधला तो भाग निकामी झाला... पण या सजनीच्या मांड्या मजबुत आहेत... तिच्या मांड्यांमधला नाजुक भाग अजुन कामाचा आहे. तेव्हा त्या भागावर तुझ्या मांड्यांमधला भाग घुसवावा आणि या सजनीला मनसोक्त....."

 

[StoryPublisher]

"हो अगदी खरं आहे... माझ्या मनातील बोललीस तु..." चिमण्याला भान राहिलं नाही.

छबल्यावर स्वार असलेल्या सजनीने हातातला चाबुक त्याच्या तोंडावर उडवला. त्या चामड्याच्या वादीने त्याच्या गालावर जाळ केला. त्याच्या कानाची पाळी लाल झाली. एवढ्या मोठ्या चिमण्याला या वयातसुध्दा आपल्या आईचे दुध आठवले.

"काय रे कुत्र्या... तुला काय मी भादव्यातली कुत्री वाटली की काय? बघितली कुत्री की लगेच वास घे." तिचा चेहेरा अजुन करारी होता.

तिच्या बोलण्याचे त्याला हसु आले तो तिला म्हणाला, "अगं सजने... चुक झाली... बाईसाहेब मला एक प्रश्न पडलाय कि कुत्रा कुत्रीच्या मागे वास काढतो तेव्हा तिचा मागचा भाग उघडा असतो पण... तुमचा मागचा भाग कुठे उघडा आहे. मग मी वास कसा घेणार?"

आणि विजयी हास्य करत तो तिथुन निघुन गेला. ती भरधाव वेगाने पळणाच्या घोड्याकडे आणि वर बसलेल्या चिमण्याच्या पाठमोरया देहाकडे बघत राहिली. सजनी परत वाड्यावर परतली.

भुजंगराव तिच्याकडे पाहात म्हणाले, "सजनी फ्रेश होऊन जरा येशील का? तुझ्याबरोबर महत्वाचे बोलायचे आहे."

सजनी फ्रेश होऊन आली. "बोला पाटील... काय महत्वाचे बोलायचेय?"

"सजनी मी म्हणत होतो कि एवढी मोठी ईस्टेट आता काय मी तुला मुलाचे सुख देऊ शकत नाही. म्हणुन माझ्या मनात एक विचार आलाय कि सगळी ईस्टेट तुझ्या नावावर करुन टाकतो. तुझे काय म्हणणे आहे.....?"

सजनीच्या चेहे-यावरचे भाव जरासे बदलले. ती म्हणाली, "तुम्हाला जसे पटेल तसे करा पाटील... माझे काही एक म्हणणे नाही." ती निघुन गेली.

दुस-या दिवशी दोघे पाटलांचे वकिल पोपटराव यांना भेटायला गेले. पोपटराव वकिलांच्या खोलीतुन धावतच बाहेर आले.

"बोला पाटीलसाहेब... आपली काय सेवा करु?" पोपटराव सजनीकडे बघत आपल्या पोपटावर हळुच हात फिरवुन म्हणाले.

पाटलांनी त्यांना सगळे थोडक्यात सांगितले. तेव्हा पोपटरावांनी तिरक्या नजरेने सजनीकडे पाहिले.

पोपटराव पाटलांना म्हणाले, "पाटील, हा ईस्टेटीचा मामला आहे. आपण जरा आत बसुन बोलु. बाईसाहेबांना ईथेच बसु देत."

त्याच्या बोलण्यावर सजनीच्या मनात त्याच्याविषयी दाट शंका आली. पण पाटलांसमोर ती काही बोलु शकली नाही. जर बोलली असती तर तो पाटलांचा अपमान झाला असता. दोघे आत निघुन गेले. सजनी हताश बसुन राहिली.

पोपटराव पाटलाला म्हणाले, "पाटील, तुम्ही सगळी ईस्टेट बाईसाहेबांच्या नावावर करताय हे बरोबर नाही. माफी असावी मी आपल्या घरगुती मामल्यात बोलत आहे. पण ईतके वर्ष मी आपले मीठ खाल्ले आहे म्हणुन मला राहावले नाही. पण तुम्ही विचार करा अजुन बाईसाहेब जवान आहेत. त्यांच्या जवानीला अजुन बहर आहे. असे समजा उद्या त्यांची नियत फिरली तर तुम्ही काय कराल?... त्यांनी कधी कोण्या दुस-या बरोबर संबध जुळवले तर?... त्यापेक्षा असे करा त्यांच्या नावावर ईस्टेट करा पण त्या विकु शकत नाहीत अश्या प्रकारे... त्या फक्त देखभाल करु शकतील... आपण त्यांना पुत्रसुख देऊ शकत नाही... उद्या तुमच्यावर वाईट दिवस येऊ नये म्हणुन मी म्हणतोय तसे करा..."

पाटलांनी विचार केला. ते म्हणाले, "ठीक आहे पोपटराव..."

बाहेर आल्यावर पाटील म्हणाले, "सजनी... चला वाड्यावर..."

तिने पाटलाला म्हटले, "का ईस्टेट नावावर करायची नाही?... तर मग इथपर्यंत कशाला आणलं?"

असे बोलून तिने एक जळजळीत कटाक्ष पोपटरावावर टाकला. त्याने मान खाली घातली....

"पाटील, मला तुमचा ईस्टेटीमध्ये जराही रस नाही... पण एका बाहेरच्या माणसाच्या सांगण्याने जर आपण आपला निर्णय बदलत असाल तर... नाहीतरी माझ्या आयुष्यात आता काय राहिले आहे... फक्त खायचे आणि झोपायचे... ते सुध्दा एकट्यानेच...."

आणि ती गाडीत जाउन बसली. तिचे शेवटचे वाक्य पाटलाला चांगलेच झोंबले. पण ते त्रिवार सत्य होते. सत्य हे नेहमी कटु असते याचा पडताळा आज त्यांना आला.

वाड्यावर आल्यावर सजनीने पाटलाला विचारले, "पोपटराव काय म्हणाले तर तुम्ही आपला निर्णय बदललात. तुम्हाला असे वाटले असेल कि सजनी अजुन भर यौवनात आहे जर तिने दुस-या कोणाबरोबर संबंध ठेवले तर तुमचे काय होईल? आपल्या घराण्याला वारसदार नाही मग तुमचे हाल कुत्रा खाणार नाही ही भिती वाटली का? आणि एक लक्षात ठेवा मी वांझ नाही आहे... यापुर्वीही आपण भरपुर रात्री रंगवल्या आहेत निदान तेव्हातरी मी आई व्हायला पाहिजे होते पण तेव्हासुध्दा मला दिवस गेले नाहीत..."

 

[StoryPublisher]

असे म्हणुन ती तरातरा वर निघुन गेली. पाटील काहीच बोलले नाहीत. तिच्या बोलण्याला तथ्य होतं.

सजनी आपल्या पलंगावर पडली होती. तिचे कपडे अस्ताव्यस्त झाले होते. पण तिला त्याचे भान नव्हते. तिचा पदर खाली पडला होता. तिचे उन्नत वक्षस्थळ वरखाली होत होते. तिचे लुगडे वर सरकले होते. पण ती आपल्याच तंद्रीत होती. काय म्हणाला असेल पोपटराव पाटलांना. ती ईस्टेट मला नको होती पण हा नालायक... बाहेरचा माणुस याच्या गांडीला कसली एवढी मिरची झोंबतेय. त्याला विचारायचे असे ठरवुन ती झोपुन गेली.

सकाळी कोर्टात जाताना तिने रानात पोपटरावाला अडवलं.

"पोपटराव.... तुमच्याशी महत्वाचे बोलायचे आहे... म्हणुन मी एकांतात भेटायला आले आहे."

"माझ्याशी काम?" पोपटराव चमकले. "बोला बाईसाहेब..." तो म्हणाला.

"नुसतं सजनी म्हटलं तरी चालेल. मी पाटलांची पत्नी आहे हे विसरुन तुम्ही बोला... काल माझ्याविषयी पाटलांच्या मनात काय विष कालवलं तुम्ही?"

पोपटरावाने तिच्या बोलण्याकडे मुद्दाम दुर्लक्ष करत म्हटले, "सजनी, तुम्ही असं रानात एकटं भेटायला येणं हे मला तितकेसे आवडले नाही."

"मग काय तुमच्या वाड्यात बेडरुममध्ये मी भेटायला यायला पाहिजे होते."

पोपटराव तिच्या उघड्या पडलेल्या पोटाकडे पाहात म्हणाला, "तरी चालले असते... निदान कोणी बघितले तर नसते?"

पोपटराव आपल्याजवळ काही बोलणार नाही हे जाणुन सजनी म्हणाली, "पोपटराव... जाते मी..."

त्याने तिला सरळ तुम्ही बोलायचं सोडुन म्हणाला, "तु मला एकांतात भेटायला आलीस ना... ईथे तर कोणीच नाही... तुच बघ"

"पोपटराव तुम्हाला म्हणायचयं तरी काय?"

"या रानात कोणीच नाही. फक्त तु आणि मी. ब-याच दिवसांची उपाशी असशील ना सजनी...."

"उपाशी... आमच्याकडे सगळी कोठारं भरलेली आहेत पोपटराव..."

"तुझी कोठारं फक्त बाहेरन भरलेली दिसतात पण ती आतनं खालीच आहेत. मला माहित आहे सगळं..." तो तिच्या भरदार ढंगणाकडे बघत बोलला.

त्याची नजर तिच्या देहाचे उघडे भाग शोधत होती. पण सगळ्यात खास म्हणजे तिच्या कंबरेखालचा भाग पोपटरावाला घायाळ करत होता. तो भाग आता कपड्यांमध्ये झाकला होता... जर का तो भाग उघडा असता तर....

सजनीने त्याचा अपमान करत म्हटले, "तुला माहित आहे सगळं गाढवा?"

"पाटलांना धड तुला झवता येत नाही. ते तुला शरीरसुख देऊ शकत नाही. मला सगळे काही सांगितले आहे. तु वाड्यात वरच्या खोलीत झोपते तळमळत... आणि पाटील खाली उशीला आपल्या मांडयांमध्ये घेउन झोपतात..." तो दात विचकत म्हणाला.

"पोपट्या... खबरदार यापुढे एक शब्द बोललास तर...."

"काय करशील गं माझी मैने...?"

पोपटराव तसाच पुढे झाला. त्याने आपली मर्यादा सोडुन घोड्यावर बसलेल्या सजनीला खाली ओढले. सजनीच्या ध्यानीमनी देखील नव्हते कि पोपटराव असे काही करेल.

"पोपटराव... जर भुजंगरावाला ही गोष्ट कळली तर तुझी खांडोळी करतील ते...."

पण आता पोपटरावाला कोणाचीच भिती वाटत नव्हती. त्याने सजनीला उचलुन बाजुच्या गवतावर टाकले होते. ती खाली पडुन त्याच्याकडे बघत होती. तिच्या देखण्या लावण्याकडे पाहुन पोपटरावाचा पोपट उभा झाला होता.

"सजनी... ईथे आता फक्त तु आणि मीच आहे. ब-या बोलाने माझ्या खाली झोप. मी तुला सगळ सुख देईन. मला तु हवी आहेस."

"मी काय तुझ्या बापाचा माल वाटले रे भडव्या..." तो जवळ येत होता पण ती त्याला प्रतीकार करत होती.

 

[StoryPublisher]

पोपटरावाने तिच्यावर झडप घातली. तिच्याबरोबर झटापट करत असताना तिच्या खांद्यावरील पदर बाजुला करण्यात त्याला यश आले. पदर बाजुला पडताच तिच्या चोळीतला गचगचीत स्तनभार त्याने पाहिला. तिचा पदर गवतावर लोळत होता. तिने नेहमीसारखी चोळीच्या आत ब्रेसीअर घातली नव्हती. तिचे अर्धगोल उठुन वर आले होते. चोळीच्या वरच्या भागातुन स्तनांमधील दरी दिसत होती. चोळीच्या खाली असलेले पोट उघडे पडले होते. उघड्या पोटावरची नाभी मोहक वाटत होती. लुगड्याच्या निरीला जरासे खेचले तर सजनी सहज नागडी होणार होती.

सजनी त्याला प्रतिकार करत होती. त्याने तिच्या स्तनांना उघडे करण्यासाठी आपला हात पुढे करताच तिने त्याच्या हाताला जोरात चावले. चावलेल्या जागेवरुन थोडे रक्त येत होते. पोपट्या बेभान झाला. त्याने तिच्या खांद्याला धरुन ढकलत खाली गवतावर झोपवले. ती पालथी पडली. त्याने तिच्या नऊवारी लुगड्याच्या कासट्याला हात घातला आणि सर्रकन ओढला. ओढताना तो तिच्या नितंबावर पडला. पण लुगडे अजुन निघाले नव्हते. त्याचा तापलेला लंड तसाच तिच्या मांसल कलिंगडात देठासारखा उभा राहायला बघत होता. तिच्या गरगरीत गांडीवर पातळ असुनही तिला पोपट्याच्या गरम चोटाचा स्पर्श कसातरी वाटला.

पोपट्याला तिच्या गरम गांडीचा स्पर्श झाल्याने त्याच्या अंगात मस्तीच्या लाटा उसळल्या. आपले दोन्ही हात तिच्या बगलेतुन खाली नेत तो तिच्या चोळीची बटनं तोडायचा प्रयत्न करत होता. त्याचे हात तिच्या स्तनांवर पोचले होते. अजुन ती नग्न झाली नव्हती. तिच्या स्तनांच्या मधल्या चीरेत त्याची बोटे गुंफली होती. तिच्या देहाला मागुन तो घट्ट चिकटला होता. त्याच्या लवड्याला तिच्या गरम गांडीच्या भेगेत होणारी घासाघीस उत्तेजित करत होती. तिला पुढुन मिठी मारण्यासाठी तो तिच्या छातीखालुन हात बाहेर काढत उभा राहिला.

तो पुढुन मिठी मारण्यासाठी उठणार हे सजनीला माहित होतं. तिने आपल्या धन्याबरोबर अनेक रात्री रंगवल्या होत्या. तो उभा राहताच ती विजेच्या चपळाईने उठली आणि ती मोठ्याने किंचाळली, "छबल्याऽऽऽ"

पण छबल्या यायच्या अगोदर तिच्या लुगड्याच्या पदराचे टोक त्याच्या हातात आले. त्याने जराही विलंब न करता ते ओढले. पदर ओढला गेल्यामुळे सजनी धडपडतच त्याच्या बाहुपाशात आली. पोपट्या सजनीचे समोरुन दिसणारे शरीर बघत होता. तिच्या चोळीची दोन बटने तुटायची बाकी राहिली होती. त्यातुन तिच्या गोव्यापान स्तनांच दर्शन होत होतं. स्तनांच्या मधल्या दरीतुन नाभीपर्यंत गेलेली बारीक काळसर केसांची रांग दिसत होती.

त्याने झटकन उचलुन आपल्या अंगाखाली घेतले. तिच्या शरीरावर पडत त्याने दोन बटनं उरलेली चोळी खसकन ओढली. चोळी ओढताच तिची टरारलेली स्तन उघडी पडली. लुगड्याचा कासटा त्याने आधीच सोडला होता. निप्यांना हात घालुन त्याने खेचत विजयी हास्य केले. सजनीचे शरीर... तिचा भरदार देह.... तिच्या छातीवरील ते अलौकिक सौंदर्य.... तिच्या दोन पायांमधील ती त्याच्या सुखाची गुहा पाहुन तो चेकाळला.

तिच्या नागड्या मांड्या हातात धरत त्याने तिला जवळ ओढले. एका हाताने त्याने आपले कपडे काढले. तिच्यावर झोपत त्याने पायांनी आपली पँट काढली. चड्डीत त्याचा लंड फुगुन वर डोके काढत होता. आपल्या लवड्याला कुरवाळत त्याने चड्डी काढली. त्याचा लंड बराच मोठा होता. सजनी त्याच्या लंडाकडे बघतच राहिली. तिच्या कोवळ्या मांया फाकवत त्याने आपला लवडा तिच्या पुच्चीवर ठेवताच तिच्या तोंडुन एक भयानक किंकाळी निघाली.

ती किंकाळी पुर्ण रानात गुंजली. ती ऐकुन छबल्या खिंकाळला. ते खिंकाळणं ऐकुन एक घोडेस्वार तिथे आला. त्याने पाहिलं सजनीच्या नागड्या देहावर झोपलेला पोपट्या... तिच्या मांड्यांत आपला लंड घालायचा प्रयत्न करत होता आणि ती त्याला प्रतीकार करत होती. त्या घोडेस्वाराच्या हातातला चाबुक पोपट्याच्या पाठीवर पडायला लागले. पोपट्याचा पोपट लगेच खाली पडला होता.

पोपट्या त्याला म्हणाला, "कोण तु?"

तो घोडेस्वार हसायला लागला आणि म्हणाला, "काय रे पोपट्या... मला नाही ओळखलंस... मी... मी या जंगलाचा राजा चिमण्या... चिमण्या म्हणतात मला..."

चिमण्या हसत आहे हे पाहुन पोपट्याने तेथुन पलायन केले. सजनीने तोवर आपली फाटलेले कपडे कसेबसे अंगावर घातले.

चिमण्या तिच्याकडे आला, "काय बाईसाहेब... काय झाले या जंगलाच्या मालकिणीला?......"

आणि हसत त्याचा घोडा तिथुन निघुन गेला. ती त्याच्याकडे बघत राहिली.

आपल्या खोलीत पलंगावर आडवी पडुन ती विचार करत होती. जर चिमण्या आला नसता तर..... पोपट्याने त्याचा पोपट माझ्या मैनेत घातलाच असता. तिचे शरीर कापुन उठले. बरेच दिवस सजनी वायातुन बाहेर पडली नाही. उन्हाळा संपत आला होता. पावसाची चाहुल अजुन लागली नव्हती. तिच्या मनात आले की शिकारीला न जाता आज छबल्याला घेऊन रानात जरा फिरुन येउया. तिने छबल्यावर मांड टाकली आणि लगाम हातात घेतला. छबल्या वान्याच्या वेगाने पळु लागला. छबल्या रानात सुसाट सुटला होता.

आभाळ भरुन आलं. सगळीकडे पावसाळी ढग दिसायला लागले. विजा कडाडु लागल्या. तिने थांबायचा निर्णय घेतला. आता वाड्याकडे जायचे तर वाडा खुप मागे राहिला होता. ती घोड्यावरुन उतरली आणि एका मोया वृक्षाखाली उभी राहिली. विजांच्या कडाडण्याबरोबर धुव्वाधार पाउस पडु लागला. ती झाडाखाली उभी राहुनसुध्दा भिजली होती. तिच्या गोल चेहे-यावरुन पाण्याचे थेंब ओघळून गळ्यावर आणि गळ्यावरुन ते तिच्या चोळीतील स्तनांच्या दरीत उतरत होते.

तेवढ्यात तिच्यासमोर तो आला....

"काय बाईसाहेब आज भर पावसात भिजायला निघाला आहात काय?" पावसामुळे त्याचा चेहेरा नीट दिसत नव्हता.

"कोण रे तु?" तिने त्याला विचारले.

"मी या जंगलचा राजा... चिमण्या.. आता ओळखल कां... बाईइइइसाहेब?" तो बोलला.

चिमण्याने अजुनपर्यंत तिला हात लावला नव्हता. याला कारण होते तो भुजंगरावाला मानत होता. भुजंगरावाची बायको म्हणजे त्याची मालकीण होती. म्हणुन त्याने तिला हात लावला नसेल.....

सजनी म्हणाली, "चिमणाजीराव... आज परत मला मदत करणार काय? मी पुर्ण भिजले आहे. मला खुप थंडी वाजते आहे."

त्याने तिच्याकडे पाहिल. नऊवारी चोळीतली तिची भिजलेली काया थरथरत होती. कापत होती. थंडीने तिला हुडहुडी भरली होती.

तो तिला म्हणाला, "तुम्ही ईथेच थांबा मी तुम्हाला घरनं घोंगड आणुन देतो..."

 

[StoryPublisher]

सजनी त्याच्याकडे बघत होती. पण तो घराकडनं बोलल्यावर ती भानावर आली. तिच्या मनात आलं कि कसे असेल याचे घर... आपण पाहुया का? तो जात होता तिने लगेच लगाम हातात घेत घोड्यावर उडी घेतली. त्याच्या मागे मागे तिचा घोडा जाउ लागला. घराजवळ आल्यावर ती घोड्यावरुन उतरली. त्याच्या मागे गेली आणि दरवाज्याजवळ उभी राहिली.

त्याने आपले कपडे काढले. फक्त एक लंगोट त्याच्या दोन पायांमधल्या भागाला झाकत होता. सजनी मुग्ध होऊन ते गोरेपान मांसल शिल्प पाहात होती. ती तशीच घरात आली. तिला आत आलेलं पाहाताच त्याने तिच्याकडे पाठ केली. त्याने घाईघाईत लुंगी काढली आणि कंबरेला गुंडाळली.

"चिमण्या मला माझी ओली कापड बदलायची आहेत... बघ माझे शरीर थंडीने कसे कुडकुडते आहे..."सजनी म्हणाली.

"तुम्हाला काय देऊ... माझ्याकडे काहीच नाही... थांबा एक लुंगी आहे ती देतो" असे म्हणत त्याने ती लुंगी तिला दिली.

"ही लुंगी खालचा भाग झाकेल वरच्या भागाच काय...? तो कशानं झाकु"

"माझ्याकडे एक जाड शर्ट आहे ते देतो की." तो बोलला.

तो बाहेर जात होता तेव्हा सजनी त्याला म्हणाली, "चिमण्या बाहेर जाऊ नकोस."

"बाईसाहेब... हे काय म्हणताय तुम्ही...?"

"तु बाहेर जाउ नकोस. मला भिती वाटते आहे." ती त्याच्याकडे पाहात म्हणाली.

"तुम्ही कपडे बदलताना मी ईथे असण बरोबर नाही बाईसाहेब...."

"तु मला बाईसाहेब म्हणतोस ना... म्हणजे मी तुझी मालकीण झाले... होय ना... मग या मालकिणीचा हुकुम ऐकणार नाहीस... तु फक्त तिकडे तोंड कर. मी सांगितल्याशिवाय ईकडे बघायचे नाही."

पावसामुळे तिच्या छातीवर तिची चोळी घट्ट चिपकली होती. आतमध्ये ब्रेसीअर वापरत नसल्यामुळे तिच्या स्तनांचे दर्शन त्या चोळीतुन होत होते. त्यात चोळीचे एक बटन निघेना.

"चिमण्या... जरा हे बटन काढतोस माझ्या चोळीचं..."

"बाईसाहेब... लग्न झालेल्या बाईच्या चोळीची बटन काढायचा हक्क फक्त तिच्या नव-याला असतो... कोणालाही नसतो."

"ईथे मीच देतेय तो अधिकार तुला. माझ्या अंगातली चोळी भिजल्याने ती माझ्या स्तनांवर घट्ट बसली आहे. भिजल्यामुळे तिची बटन माझ्या बोटांनी उघडत नाहीत. माझी बोटे बघ सगळी आकडलीत." सजनी त्याच्याकडे तोंड करुन उभी होती.

"नाही बाईसाहेब... मला असले काही सांगु नका..."

तिने हसतच चोळीची बटनं काढली. आपल्या अंगातनं चोळीपण काढली. उसळत्या जवानीचा गच्च भरलेला स्तनभार वेसणीतुन मुक्त झाला. आपल्या गच्च स्तनभारावरनं तिने हात फिरवला. लुंगी अपुरीच होती. लुगड कसतरी सोडुन लुंगीचा काचा कसातरी मारला. लुंगीचा पदर अंग झाकत नव्हता. तिचा मस्तवाल स्तनभार उघडाच राहिला...

"चिमण्या थंडी वाजते रे...."

त्याने तिच्याकडे न पाहाता चुलीत लाकडं टाकुन पेटवली. थोड्याच वेळात जळणाच्या लाकडांच्या प्रकाशाने घर भरले.

ती आपले दोन्ही पाय शेकोटीवर धरुन बसली. तो तिच्या समोर बसला होता. तिची छाती उघडी होती. लुंगी सारखी खाली पडत होती म्हणुन तिने तिला वर घ्यायचे सोडुन दिले. तिच्या गोव्यापान मांड्या पोटच्या उघड्या होत्या. तिच्या मांड्या पहात पहात त्याची नजर पोटावरील बेबीकडुन वर आली. तिची ती एकमेकांना रेटुन बसलेली गच्च स्तनं. त्याचा श्वास वरखाली झाला.

त्याच्या उघड्या पाठीवर हात मारत म्हणाली, "तुझ्या घरात चोळी नाही का?"

"चो... चोळी? पण ती फाटकी आहे... तिने एकच बाजु झाकेल पण...."

"पण... दुसरा स्तन उघडा राहिल, हेच ना?" ती भरकटल्यागत बोलत होती. त्याच्या मर्दानी शरीरावर सजनी भुलली होती. तिच्या शरीरातील ती सुप्त वासना आज उफाळून वर आली होती म्हणुन ती काहीही बोलत होती.

"तुम्ही माझं शर्ट घाला..." ते जाड शर्ट तिला देत तो म्हणाला.