S
StoryPublisher
Guest
ठरल्याप्रमाणे संध्याकाळी मी साडेपाच वाजता ताईकडे पोहचलो व डायनिंग टेबलवर गरम कॉफीचे घोट घेत मी विषयाला हात घातला.
"उदय व उर्मीने यापुढे "करू" नये असे तुला का वाटतंय ताई?" मी विचारले.
"अरे राजू, त्यांचा हा प्रकार किती दिवसांपासून सुरु आहे ते आपल्याला माहित नाही. जर हा 'प्रकार' ताजाच असेल तर त्यांच्याशी प्रेमाने बोलून आपण त्यांचे मन वळवू शकू... पण जर का हा 'प्रकार' ३-४ वर्ष जुना असेल तर काळजीचीच बाब आहे ही... कारण या दरम्यान जर का ते एकमेकांत 'भावनिक रित्या इंव्हॉल्व्ह' झाले तर?”
"म्हणजे?” मला तिचे म्हणणे नीट व पूर्णपणे कळले नाही.
"भविष्यात त्या दोघांनीही (दुसर्या कोणाशीही) लग्नच करायचे नाही असे ठरवले तर?" ताई काळजीयुक्त आवाजात म्हणाली "ते जन्मभर एकत्र राहतील... "बहिण-भावाच्या लेबल"खाली...”
क्षणभर मी विचारात पडलो कारण ताई बोलली त्यात तथ्य होते. आम्ही दोघं "त्या वयात" दुसरीकडे 'इंव्हॉल्व्ह' झाल्यानेच आमचे 'प्रकार' थांबले होते.. व असे होऊनही काल ताईनेही मी तिचा "पती" नसल्याबद्दल दुखः व्यक्त केले होतेच ना!! पण मला स्वतःला ह्या गोष्टीची शक्यता पाच टक्क्यांपेक्षाही कमी वाटत असली तरी मुळीच नाकारता येत नव्हती कारण आजच्या पिढीचा काय नेम?
मी विचारात पडल्यामुळे ताई अपेक्षेने माझ्याकडे पाहू लागली. मी काहीतरी "सोल्युशन" नक्कीच काढीन असा तिचा आजवरचा अनुभव होताच!! थोड्यावेळानंतर मला एक आयडिया सुचली पण ती ताईच्या गळ्याखाली "कशी व किती" उतरेल ते माहित नव्हते.
"हे बघ ताई...” मी एकेक शब्द तोलूनमापून बोलू लागलो "यावर उपाय म्हणजे ते दोघं एकमेकांशी "सिरीयसली कमिटेड" आहेत की आपल्यासारखे "वस्तुनिष्ठ" (Practical) आहेत हे चेक करणे व 'हे' चेक करण्याकरता मला एकाच मार्ग दिसतोय पण मी स्वतःच त्याबाबत साशंक आहे...” ।
"अरे राजू, कसाही असू दे तो मार्ग.. आपण तो नक्कीच फॉलो करू...” ताई उतावीळपणे म्हणाली "तो।
काय आहे ते तू सांग बघू ताबडतोब...”
मलाही हेच तर हवे होते.
"ताई, मी तुला असं म्हणत होतो की...” असे म्हणून मी मुद्दाम एक पॉज घेतला "तू त्या दोघांना एकदा 'रंगेहाथ पकड व त्यांच्यासमोर 'जॉईन' व्हायचे प्रपोजल दे...”
"ह्याssट..काहीतरीच काय!!” तत्क्षणी ताईने माझे म्हणणे धुडकावून लावले, "मी असे केल्याने आपला हेतू कसा साध्य होईल?”
ताईची ही प्रतिक्रिया मला अपेक्षित होतीच.. तिला समजावत मी पुढे स्वतःचे म्हणणे रेटू लागलो... कारण ते तिच्या गळी उतरणे आवशक होते.
"नीट विचार करून बघ ताई...” मी तिला समजावत म्हणालो "या 'प्रकरणात' आपण आपल्या दोघांखेरीज "कोणालाही" उतरवू शकत नाही.. प्रवीणभाईलाही नाही कारण त्यांना कळलं तर पोरांची गच्छंती अटल आहे... मग याक्षणी आपल्यापुढे अजून कोणताही पर्याय नाही. मान्य आहे?”
"उदय व उर्मीने यापुढे "करू" नये असे तुला का वाटतंय ताई?" मी विचारले.
"अरे राजू, त्यांचा हा प्रकार किती दिवसांपासून सुरु आहे ते आपल्याला माहित नाही. जर हा 'प्रकार' ताजाच असेल तर त्यांच्याशी प्रेमाने बोलून आपण त्यांचे मन वळवू शकू... पण जर का हा 'प्रकार' ३-४ वर्ष जुना असेल तर काळजीचीच बाब आहे ही... कारण या दरम्यान जर का ते एकमेकांत 'भावनिक रित्या इंव्हॉल्व्ह' झाले तर?”
"म्हणजे?” मला तिचे म्हणणे नीट व पूर्णपणे कळले नाही.
"भविष्यात त्या दोघांनीही (दुसर्या कोणाशीही) लग्नच करायचे नाही असे ठरवले तर?" ताई काळजीयुक्त आवाजात म्हणाली "ते जन्मभर एकत्र राहतील... "बहिण-भावाच्या लेबल"खाली...”
क्षणभर मी विचारात पडलो कारण ताई बोलली त्यात तथ्य होते. आम्ही दोघं "त्या वयात" दुसरीकडे 'इंव्हॉल्व्ह' झाल्यानेच आमचे 'प्रकार' थांबले होते.. व असे होऊनही काल ताईनेही मी तिचा "पती" नसल्याबद्दल दुखः व्यक्त केले होतेच ना!! पण मला स्वतःला ह्या गोष्टीची शक्यता पाच टक्क्यांपेक्षाही कमी वाटत असली तरी मुळीच नाकारता येत नव्हती कारण आजच्या पिढीचा काय नेम?
मी विचारात पडल्यामुळे ताई अपेक्षेने माझ्याकडे पाहू लागली. मी काहीतरी "सोल्युशन" नक्कीच काढीन असा तिचा आजवरचा अनुभव होताच!! थोड्यावेळानंतर मला एक आयडिया सुचली पण ती ताईच्या गळ्याखाली "कशी व किती" उतरेल ते माहित नव्हते.
"हे बघ ताई...” मी एकेक शब्द तोलूनमापून बोलू लागलो "यावर उपाय म्हणजे ते दोघं एकमेकांशी "सिरीयसली कमिटेड" आहेत की आपल्यासारखे "वस्तुनिष्ठ" (Practical) आहेत हे चेक करणे व 'हे' चेक करण्याकरता मला एकाच मार्ग दिसतोय पण मी स्वतःच त्याबाबत साशंक आहे...” ।
"अरे राजू, कसाही असू दे तो मार्ग.. आपण तो नक्कीच फॉलो करू...” ताई उतावीळपणे म्हणाली "तो।
काय आहे ते तू सांग बघू ताबडतोब...”
मलाही हेच तर हवे होते.
"ताई, मी तुला असं म्हणत होतो की...” असे म्हणून मी मुद्दाम एक पॉज घेतला "तू त्या दोघांना एकदा 'रंगेहाथ पकड व त्यांच्यासमोर 'जॉईन' व्हायचे प्रपोजल दे...”
"ह्याssट..काहीतरीच काय!!” तत्क्षणी ताईने माझे म्हणणे धुडकावून लावले, "मी असे केल्याने आपला हेतू कसा साध्य होईल?”
ताईची ही प्रतिक्रिया मला अपेक्षित होतीच.. तिला समजावत मी पुढे स्वतःचे म्हणणे रेटू लागलो... कारण ते तिच्या गळी उतरणे आवशक होते.
"नीट विचार करून बघ ताई...” मी तिला समजावत म्हणालो "या 'प्रकरणात' आपण आपल्या दोघांखेरीज "कोणालाही" उतरवू शकत नाही.. प्रवीणभाईलाही नाही कारण त्यांना कळलं तर पोरांची गच्छंती अटल आहे... मग याक्षणी आपल्यापुढे अजून कोणताही पर्याय नाही. मान्य आहे?”