S
StoryPublisher
Guest
"काही नाही. काही दुःख स्वतःची स्वतःलाच भोगावी लागतात. तुम्हाला उगीच त्रास कश्याला." ती स्वतःचे रडणे आवरत बोलत होती. "चला तुम्हालाही उशीर होतोय. आपण जेवुन घेउ."
आता मात्र माझा स्वाभिमान तिने दुखावला होता. मी एवढे आत्मियतेने तिला विचारतोय आणि तिने चक्क मला डावलावे. गुंजन जेंव्हा अशी वागायची मी तिच्यावर डाफरायचो. पण इथे स्वप्ना काही माझी बायको नव्हती डाफरायला. मी तिच्या कडुन तिचे रडण्याचे कारण काढून घ्यायचे ठरवले. मी तिच्या मागोमाग डायनिंग टेबल जवळ गेलो. जेवायला बसलो. ती रडवेल्या चेह-याने आम्हा दोघांना वाढत होती. मी न रहावुन तिला रडण्याचे कारण विचारले. तिचा पिच्छा पुरवु लागलो. पण ती काहि केल्या सांगत नव्हती.
शेवटी मी तिला म्हणालो, "मॅडम, तुम्ही मला काही सांगणार नसाल तर मी जेवणावरुन निघुन जाईन."
माझे ताट तसेच भरलेले होते. मी काही खाऊ शकलो नव्हतो कारण तिला विचारण्याच्या नादात मी जेवायला सुरवातच केली नव्हती. तिने माझ्या ताटाकडे पाहीले व बोलु लागली,
"सर प्लीज जेवणावर असा राग काढू नका. मला आवडणार नाही."
"अरे पण मला कारण कळलेच पाहिजे." मी ही रागारागाने बोललो.
"तुम्ही कोण आहात माझे? मी का म्हणुन तुम्हाला माझ दुःख सांगु?" ती तिच्या चेह-यावर किंचीत हसु आणत बोलली.
"मॅडम, मला तुमचा मित्र समजा. मला शक्य असल्यास मी तुमचे दुःख दुर करायला मदत करु शकेन." थोडा वेळ थांबुन तिच्याकडे पहात म्हणालो "काहीच करु शकलो नाही तरी मला तुमच दुःख सांगीतल्याने तुमच मनही हलक होईल"
ती माझ्या या वाक्याने बहुतेक आनंदीत झाली होती. माझा डावा हात तिने तिच्या डाव्या हातात घेत मला विचारु लागली, "खरचं, मला कराल मदत. मला तुमच्या कडुन हीच अपेक्षा होती."
मी मात्र आता तिच्या ह्या पवित्र्यान भांबावुन सावध पवित्रा घेत तिला म्हणालो, "मला शक्य असेल ती सर्व मदत मी तुम्हाला करेन."
"असं कोरड कोरड नका बोलु. मला वचन द्या, तुम्ही मला मदत कराल." ती ही आनंदाने बोलत होती
मी ही तिला म्हणालो, "वचन, मला शक्य असेल ती सर्व मदत मी तुम्हाला करेन."
"बॅक्यु सर. तुम्हीच मला मदत करु शकता. हा प्रॉब्लेम तुमच्या शिवाय सुटुच शकत नाही. बॅक्यु बँऽऽऽक्यु." असे म्हणत आनंदाने तिने माझा हात जो तिच्या हातात होता तो तिच्या ओठांजवळ नेऊन एक चुंबन दिले. त्या चुंबनाचा आवेगही एवढा होता की माझ्या अंगातुन एक वेगळीच लहर सळसळुन गेली.
मी स्वतःला सावरत तिला म्हणालो, "बर मग मला सांगताय ना काय झाल ते."
"मला आधी सांगा, तुम्हाला मघाचसा पिच्चर कसा वाटला. तुमच मत काय आहे त्याबद्दल." ती मला काही सांगण्याऐवजी मलाच प्रश्न विचारत होती.
ती आता विषय टाळते आहे असे वाटुन मी तीला विचारले, "मघाचसा पिच्चर चांगला होता. पण तुम्ही मत कश्याबद्दल विचारता आहात? उगाच विषय टाळु नका."
मी खरतर तो पिच्चर पाहता पाहता झोपलो होतो त्यामुळे मी पिच्चर पुर्ण पाहिला नव्हता.
"नाही सर, मी विषय टाळत नाही आहे. माझ्या प्रॉब्लेमच सोल्युशन त्या पिच्चर मध्ये दाखवल आहे." ती अधिरतेने म्हणाली.
मी तिला पिच्चर न पाहिल्याचे सांगितले तेव्हा तिने मला जेवता जेवता "चोरी चोरी चुपके चुपके'ची स्टोरी संक्षिप्तात सांगुन टाकली. तोवर आमची जेवण उरकली होती. आम्ही आता परत सोफ्यावर येऊन बसलो होतो. पण मला सोल्युशनचा काहीच उलगडा झाला नव्हता. मी तिला तसे सांगितले तेव्हा ती बोलु लागली,
"सर, आमच्या लग्नाला आठ वर्ष झाली. आम्हा नवरा बायको मध्ये काहिही दोष नाहीत तरी आम्हाला मुल होत नाही. आम्ही सर्व ट्रिटमेंट करुन थकलो पण काहिच उपयोग नाही. तेव्हा..."
ती बोलता बोलता मध्येच थांबली व रडु लागली. माझ्या डोक्यात आता प्रकाश पडला, जसे त्या पिच्चर मध्ये राणी मुखर्जी, जी सलमान खानची बायको आहे तिला मुल होणार नसते म्हणुन ती सलमान खानला प्रिती झिंटा बरोबर सबंध ठेवायला सांगते. जेंव्हा प्रितीला मुल होईल तेंव्हा राणी आणी सलमान ते त्यांच मुल म्हणुन सर्व जगाला सांगणार असतात.
म्हणजे स्वप्ना तिच्या सोबत मला सबंध ठेवायला सांगते आहे. मला व्यभिचार करायला सांगतेय. मला काही हे पटत नव्हते. गुंजनशी प्रतारणा करण्याचा विचाराने मी घाबाराघुबरा झालो होतो. घामाघूम झालो होतो. त्याच तंद्रीत मी ओरडलो, "नाही मॅडम, मला हे शक्य नाही. मी नाही फसवु शकत माझ्या बायकोला. शक्य नाही अजिबात शक्य नाही."
ति ही दचकुन माझ्याकडे पाहु लागली. मला ओरडताना भयभीत झालेले पाहुन तिनेही रडायचे थांबवुन माझ्याजवळ आली. मला पाण्याचा ग्लास देत म्हणाली, "असु देत, तुम्हाला मला मदत करायची नसेल तर नका करु. पण लक्षात ठेवा तुम्ही मला वचन दिले आहे. मी काही तुमच्यावर जबरदस्ती करणार नाही. तरीही तुम्ही विचार करा. मला मदत करा."
माझ पाणी पिऊन झाल्यावर मी ग्लास ठेउन निघु लागलो. तशी स्वप्ना माझ्या बाजुला येऊन लाडिकपणे चिकटली व बोलु लागली, "सर, तुम्ही मला फार आवडता आणी म्हणुनच तुम्हाला ही ऑफर दिली होती. नाहीतर माझ्यामागे लाईन उभी आहे ह्या कामासाठी. मला मात्र तुमच्या सारखा सच्च्या माणसाचीच गरज आहे."
मी स्वतःला भानावर आणत तिला बाय म्हणालो व दार उघडुन निघालो. तशी ती ही दाराशी येऊन मला हात हलवत म्हणाली, "सर, तुम्ही दिलेल्या वचनाची लाज राखा. आजची रात्र माझ्या प्रॉब्लेमला विचार करा. बाय उद्या भेटू."
मी मनात म्हटले 'उद्या भेटू, वाट बघत बस उद्या भेटू. येणारच कोण आहे तुज्याकडे उद्या. मला फसवायला बघते आहे कुलटा कुठची. शाळेत मोठी सती सावित्री बनुन फिरते. आणि घरी... बर झाल आपण सटकलो तेथुन ते.'
मनात विचारांचे काहूर उठले होते. त्याच विचारात बाईक चालवत मी घरी आलो. बेल वाजवण्यासाठी हात बेलजवळ नेणार तेवढ्यात आठवले गुंजन घरात नाही ते. मी माझ्या चावीने दार उघडले. आत शिरलो तर हॉल मधले दिवे पेटत होते जसे गुंजन असली दिवे पेटत असतात. मी ही आनंदित झालो माझी लाडकी बायको माझ्याकडे परत आली होती. बहुतेक माझ्या सासुने तिला समजावले असणार. मी तसेच बुट काढुन फेकले. माझे कपडे काढत किचन मध्ये पाहिल तर तेथे ती नव्हती. म्हणजे नक्किच ती बेडरुम मध्ये असेल हा विचार करुन मी हलकेचं बेडरुमचा दरवाजा उघडला.
आता मात्र माझा स्वाभिमान तिने दुखावला होता. मी एवढे आत्मियतेने तिला विचारतोय आणि तिने चक्क मला डावलावे. गुंजन जेंव्हा अशी वागायची मी तिच्यावर डाफरायचो. पण इथे स्वप्ना काही माझी बायको नव्हती डाफरायला. मी तिच्या कडुन तिचे रडण्याचे कारण काढून घ्यायचे ठरवले. मी तिच्या मागोमाग डायनिंग टेबल जवळ गेलो. जेवायला बसलो. ती रडवेल्या चेह-याने आम्हा दोघांना वाढत होती. मी न रहावुन तिला रडण्याचे कारण विचारले. तिचा पिच्छा पुरवु लागलो. पण ती काहि केल्या सांगत नव्हती.
शेवटी मी तिला म्हणालो, "मॅडम, तुम्ही मला काही सांगणार नसाल तर मी जेवणावरुन निघुन जाईन."
माझे ताट तसेच भरलेले होते. मी काही खाऊ शकलो नव्हतो कारण तिला विचारण्याच्या नादात मी जेवायला सुरवातच केली नव्हती. तिने माझ्या ताटाकडे पाहीले व बोलु लागली,
"सर प्लीज जेवणावर असा राग काढू नका. मला आवडणार नाही."
"अरे पण मला कारण कळलेच पाहिजे." मी ही रागारागाने बोललो.
"तुम्ही कोण आहात माझे? मी का म्हणुन तुम्हाला माझ दुःख सांगु?" ती तिच्या चेह-यावर किंचीत हसु आणत बोलली.
"मॅडम, मला तुमचा मित्र समजा. मला शक्य असल्यास मी तुमचे दुःख दुर करायला मदत करु शकेन." थोडा वेळ थांबुन तिच्याकडे पहात म्हणालो "काहीच करु शकलो नाही तरी मला तुमच दुःख सांगीतल्याने तुमच मनही हलक होईल"
ती माझ्या या वाक्याने बहुतेक आनंदीत झाली होती. माझा डावा हात तिने तिच्या डाव्या हातात घेत मला विचारु लागली, "खरचं, मला कराल मदत. मला तुमच्या कडुन हीच अपेक्षा होती."
मी मात्र आता तिच्या ह्या पवित्र्यान भांबावुन सावध पवित्रा घेत तिला म्हणालो, "मला शक्य असेल ती सर्व मदत मी तुम्हाला करेन."
"असं कोरड कोरड नका बोलु. मला वचन द्या, तुम्ही मला मदत कराल." ती ही आनंदाने बोलत होती
मी ही तिला म्हणालो, "वचन, मला शक्य असेल ती सर्व मदत मी तुम्हाला करेन."
"बॅक्यु सर. तुम्हीच मला मदत करु शकता. हा प्रॉब्लेम तुमच्या शिवाय सुटुच शकत नाही. बॅक्यु बँऽऽऽक्यु." असे म्हणत आनंदाने तिने माझा हात जो तिच्या हातात होता तो तिच्या ओठांजवळ नेऊन एक चुंबन दिले. त्या चुंबनाचा आवेगही एवढा होता की माझ्या अंगातुन एक वेगळीच लहर सळसळुन गेली.
मी स्वतःला सावरत तिला म्हणालो, "बर मग मला सांगताय ना काय झाल ते."
"मला आधी सांगा, तुम्हाला मघाचसा पिच्चर कसा वाटला. तुमच मत काय आहे त्याबद्दल." ती मला काही सांगण्याऐवजी मलाच प्रश्न विचारत होती.
ती आता विषय टाळते आहे असे वाटुन मी तीला विचारले, "मघाचसा पिच्चर चांगला होता. पण तुम्ही मत कश्याबद्दल विचारता आहात? उगाच विषय टाळु नका."
मी खरतर तो पिच्चर पाहता पाहता झोपलो होतो त्यामुळे मी पिच्चर पुर्ण पाहिला नव्हता.
"नाही सर, मी विषय टाळत नाही आहे. माझ्या प्रॉब्लेमच सोल्युशन त्या पिच्चर मध्ये दाखवल आहे." ती अधिरतेने म्हणाली.
मी तिला पिच्चर न पाहिल्याचे सांगितले तेव्हा तिने मला जेवता जेवता "चोरी चोरी चुपके चुपके'ची स्टोरी संक्षिप्तात सांगुन टाकली. तोवर आमची जेवण उरकली होती. आम्ही आता परत सोफ्यावर येऊन बसलो होतो. पण मला सोल्युशनचा काहीच उलगडा झाला नव्हता. मी तिला तसे सांगितले तेव्हा ती बोलु लागली,
"सर, आमच्या लग्नाला आठ वर्ष झाली. आम्हा नवरा बायको मध्ये काहिही दोष नाहीत तरी आम्हाला मुल होत नाही. आम्ही सर्व ट्रिटमेंट करुन थकलो पण काहिच उपयोग नाही. तेव्हा..."
ती बोलता बोलता मध्येच थांबली व रडु लागली. माझ्या डोक्यात आता प्रकाश पडला, जसे त्या पिच्चर मध्ये राणी मुखर्जी, जी सलमान खानची बायको आहे तिला मुल होणार नसते म्हणुन ती सलमान खानला प्रिती झिंटा बरोबर सबंध ठेवायला सांगते. जेंव्हा प्रितीला मुल होईल तेंव्हा राणी आणी सलमान ते त्यांच मुल म्हणुन सर्व जगाला सांगणार असतात.
म्हणजे स्वप्ना तिच्या सोबत मला सबंध ठेवायला सांगते आहे. मला व्यभिचार करायला सांगतेय. मला काही हे पटत नव्हते. गुंजनशी प्रतारणा करण्याचा विचाराने मी घाबाराघुबरा झालो होतो. घामाघूम झालो होतो. त्याच तंद्रीत मी ओरडलो, "नाही मॅडम, मला हे शक्य नाही. मी नाही फसवु शकत माझ्या बायकोला. शक्य नाही अजिबात शक्य नाही."
ति ही दचकुन माझ्याकडे पाहु लागली. मला ओरडताना भयभीत झालेले पाहुन तिनेही रडायचे थांबवुन माझ्याजवळ आली. मला पाण्याचा ग्लास देत म्हणाली, "असु देत, तुम्हाला मला मदत करायची नसेल तर नका करु. पण लक्षात ठेवा तुम्ही मला वचन दिले आहे. मी काही तुमच्यावर जबरदस्ती करणार नाही. तरीही तुम्ही विचार करा. मला मदत करा."
माझ पाणी पिऊन झाल्यावर मी ग्लास ठेउन निघु लागलो. तशी स्वप्ना माझ्या बाजुला येऊन लाडिकपणे चिकटली व बोलु लागली, "सर, तुम्ही मला फार आवडता आणी म्हणुनच तुम्हाला ही ऑफर दिली होती. नाहीतर माझ्यामागे लाईन उभी आहे ह्या कामासाठी. मला मात्र तुमच्या सारखा सच्च्या माणसाचीच गरज आहे."
मी स्वतःला भानावर आणत तिला बाय म्हणालो व दार उघडुन निघालो. तशी ती ही दाराशी येऊन मला हात हलवत म्हणाली, "सर, तुम्ही दिलेल्या वचनाची लाज राखा. आजची रात्र माझ्या प्रॉब्लेमला विचार करा. बाय उद्या भेटू."
मी मनात म्हटले 'उद्या भेटू, वाट बघत बस उद्या भेटू. येणारच कोण आहे तुज्याकडे उद्या. मला फसवायला बघते आहे कुलटा कुठची. शाळेत मोठी सती सावित्री बनुन फिरते. आणि घरी... बर झाल आपण सटकलो तेथुन ते.'
मनात विचारांचे काहूर उठले होते. त्याच विचारात बाईक चालवत मी घरी आलो. बेल वाजवण्यासाठी हात बेलजवळ नेणार तेवढ्यात आठवले गुंजन घरात नाही ते. मी माझ्या चावीने दार उघडले. आत शिरलो तर हॉल मधले दिवे पेटत होते जसे गुंजन असली दिवे पेटत असतात. मी ही आनंदित झालो माझी लाडकी बायको माझ्याकडे परत आली होती. बहुतेक माझ्या सासुने तिला समजावले असणार. मी तसेच बुट काढुन फेकले. माझे कपडे काढत किचन मध्ये पाहिल तर तेथे ती नव्हती. म्हणजे नक्किच ती बेडरुम मध्ये असेल हा विचार करुन मी हलकेचं बेडरुमचा दरवाजा उघडला.