S
StoryPublisher
Guest
दुकान
लेखिका - नेहा
********
मी गहु ल दुकान चालवतो. हे दुकान सरकारी असल्याने दररोजचा हिशोब लिहावा लागतो. आणि ही गोष्ट १ वर्षापुर्वीची आहे. नेहमीप्रमाणे मी दुकानात बसलो होतो. वेळ साधारण दुपारची असेल. आजुबाजुला फारशी गर्दी नव्हती. दुकानात जसुन कंटाळा आला होता. तेव्हाची गोष्ट.
तेव्हा एक बाई आली. वय असेल साधारण ३५/३६. वा! काय दिसत होती! माझ्याजागी जर तुम्ही असतात तर नक्की चड्डी ओली झाली असती. उफाड्याचीच होती ती. काय ते डोळे, नाक, ओठ, वास... मजा आली! खरेच तुम्ही तिथे असायला हवे होतात. तिच्या स्तनावरून माझी नजर काही हटन नव्हती.
बहुदा तिच्या ने लक्षात आले असावे. तिने पदर नीट केला. मग मी भानावर आलो. तिचे स्तन नक्कीच ३६ साईजचे असणार. तिच्या ब्लाउजमधुन आतली जा दिसत होती. तपकिरी काळा होता. तिच्या ला ला सुद्धा कसरत करावी लागत होती तिचे स्तन संभाळायला. साडीही तशीच तालम कपयाची. आतली चड्डी सहज दिसेल अशी. आज ती मला घायाळ करायलाच आली की काय असे माझे मलाच वाटु लागले.
"काय पाहीजे" "ते आहे का?" "ने म्हणजे काय? नीट सांगा. "अहो ते होते त्या दिवसांकरता.... ते हो... ने..." "काय ते त्या दिवसांकरता, गर्भनिरोधक गोळ्या की काय...?" "अहो नाही हो... नॅपकीन हो...." "मग सांगा की सरळ स्टे फ्री द्या म्हणुन... काय लाजता.... पहील्यांदाच घेतान की काय?" "अहो नाही हो... नाही ह्याची खरेदी माझ्याकडून पहील्यांदाच. आमचे हे आणतात माझे हे."
झाले! माझ्या सर्व स्वप्नांवर पाणी पडले... ही वया शादीशुदा होती तर... च्यायला! कधी आम्हाला कुवा-या मुली भेटणार??
"हे घ्या. २५ रु फ़क्त. काय झाले? थोडे नईस दिसता. अजुन काही?" "अ... नाही... हे ध्या, पर तुम्हाला जवळपास एगादे सेक्सचे डॉक्टर माहिती आहेत का? जग ह्यांना दारावायचे होते." "अ..... काय ते बोला माझ्याशी स्पष्ट... लाजु नका!"
"ठीक आहे. अहो माझ्या यांना शीघ्रपतनाचा त्रास आहे. आत घालताच ह्यांचे पाणी गळते. गेल्या १/२ महिन्यांपासुन हा त्रास होतो आहे."
मी सांगायला विसरलो की माझे मेडिकलचे दुकान आहे...
"वर साधारण टेन्शनमुळे होतो हा रोग.... घावायचे काही कारण नाही. एक प्रकारचा मानसिक रोग आहे हा." मी ही सरळ ठोकुन दिने। पण वाकी तिच्या हा धीटपणाला मात्र दाद द्यायल्याच हवी होती. माझ्यासारख्या नवज्या व्यक्तीला तीहे सांगत होती.
"ठीक आहे. सध्या मी आहे ना। तुमचे काम मी करीन." "क..काय.......म्हणालात?" "काही नाही... हा स्प्रे घ्या... लावा त्यांच्या विषेशांगाला... होईल तुमचे काम. उद्या दुपारीच या. आणखीन काही असेल तर नक्की देईन."
ती मी दिलेला स्प्रे घेउन गेली, उद्या येईल की नाही याची शाश्वती न देता. आता माझ्या हातात तिची वाट बघत रहाण्यारीज काही नव्हते. पण साली चीच होती मस्त। तिला आठवून मी नंगीत गेलो...
"अहो कोसीन देताय ना!--" ह्या आवाजाने मात्र माझे ध्यान भंग झाले.
"हो.... हो.. हे घ्या... १० रुपये।"
दुसऱ्या दिवसाची शुकशुकाटाची दुपार.... दुकानात बसून बोअर झालो होतो. कालची ती वाई येईल का हाचा विचार करत होतो...
