S
StoryPublisher
Guest
Marathi sex stories सजनी
लेखक - हेमंत
माझ्या सागरमंथनच्या प्रेमळ चावट मित्रांनो आणि मैत्रीणींनो (मैत्रीणींना मी कसा विसरेन?)...
मी या कथेत गावातल्या नऊ वारी लुगड्यातील लावण्याचे वर्णन करायचा प्रयत्न केला आहे. खास आपल्यासाठी मी हा प्रयत्न करीत आहे. वाचुन बघा आपल्याला आवडते का...
"कोणी आहे का रे तिकडे? "एक भरदार आवाज.
"तुमच्या आयला.... अरे ए भोसडीच्यांनो जिवंत आहेत कि मेले सगळे." पुन्हा एकदा तो भरदार आवाज गुंजला.
"आले मालक...." एक बाई आतुन आवाज देत बाहेर आली.
"काय गं ए मैने कुठे मेली होतीस? नव-याच्या अंगाखाली आपल्या खालच्या मैनेची तहान भागवत होती काय?" असा तिरसट प्रश्न करणारा आणि भारदस्त आवाज या एका गावातील मोठ्या श्रीमंत आसामी बबनराव डोंगरे यांचा होता.
"काय गं मैने तोंडात काय घेतलंय कि अडकलंय?... तुझ्या नरयातन आवाज बाहेर येत नाही..."
"नाही मालक मी त्यांच्याखाली झोपायला गेले नव्हते... खरंच सांगते शप्पथ...."
"अगं मग सगळे गेले कुठे?" बाबासाहेब वसकन ओरडलेच.
मैना एक पाउल मागे सरकत, "मालक सगळे बाईसाहेबांच्या खाली....." तिने जीभ चावली. "सगळ्यांना बाईसाहेबांनी वायामागे बसवुन ठेवलयं."
"काय झाल बाईसाहेबांना..." असे म्हणत बबनराव वाड्यामागे असलेल्या मैदानाकडे धावले.
वाड्यामागे धावत गेल्यावर समोरचे दृश्य बघुन बबनरावांची छाती अभिमानाने फुलली. बाईसाहेब म्हणजे बबनरावांची एकुलती एक लेक, सजनी. ते दृश्य बघुन कोणाच्याही उरात धकधक व्हायलाच पाहिजे. कपाळावर तपकिरी रंगाची चंद्रकोर असलेल्या घोड्यावर ती डोंगरकन्या, नऊवारी पातळ घालुन स्वार झालेली होती. घोडेस्वारीतील तिच्या थरारक
कला बघुन सगळ्या नोकरांचे डोळे सताड उघडे पडले होते. अण्णांना बघताच, म्हणजे बबनरावांना सजनी अण्णा बोलायची. अण्णांना बघुन तिचा घोडा दौडत त्यांच्यासमोर आला आणि त्या पांढ-याशुभ्र वारुने आपले पुढचे दोन्ही पाय वर करत सलामी दिली. त्या वारुवर सजनीच्या मांडीची पकड बघुन समजत होती कि ती पकड किती मजबुत आहे.
तो शुभ्र वारुसुध्दा सजनीशिवाय कोणालाच... कोणालाच म्हणजे प्रत्यक्ष तिच्या अण्णांनासुध्दा बसु देत नसे. सजनीला पाहिलं कि ते मुक जनावरदेखील खिंकाळत असे. त्या वारुचे नाव तिने छबल्या ठेवले होते. तिने फक्त छबल्या हाक मारायचा अवकाश कि तो वारु वा-याच्या वेगाने तिच्याकडे धावत यायचा. नऊवारी पातळातील आपल्या मालकिणीला बघुन तो नेहमी आपले दोन्ही पाय वर करत आपलं प्रेम व्यक्त करत असे.
अशी बबनरावांची पोर गावच्या कॉलेजात शिकत होती. कॉलेजात जाण्यासाठी तिच्या अण्णांनी तिला गाडी घेउन ठेवली होती पण ही बया तिच्या छबल्यावर बसुनच कॉलेजला यायची जायची. कॉलेजच्या गेटमध्ये छबल्याच्या टापांचा आवाज आला कि तरुण मुलांच्या माना आपोआप तिकडे वळत.
अशी ही सजनी कॉलेजमध्ये रुपगर्विता म्हणुन प्रसिध्द होती. तिच्या एका मादक हास्यासाठी कित्येक तरुण जीव तडफडत होते. पण ही कुणाकडे पाहुन थुकायलादेखील तयार नव्हती. तरुणांप्रमाणेच कॉलेजचे प्रोफेसरसुध्दा ती आपल्या आयुष्यात आपली अर्धांगिनी व्हावी अशी ईच्छा बाळगुन होते. तिच्या मनातील ईच्छादेखील त्यांच्या पगारात पुर्ण होऊ शकणार नव्हत्या. बबनराव डोंगरेची लेक एखाद्या राजाची राणी शोभणार होती. तिच्या सौंदर्यापुढे कितीजणांनी अंथरलेल्या हृदयाच्या घड्या आपल्या पायानं तिनं तुडवल्या होत्या.
लेखक - हेमंत
माझ्या सागरमंथनच्या प्रेमळ चावट मित्रांनो आणि मैत्रीणींनो (मैत्रीणींना मी कसा विसरेन?)...
मी या कथेत गावातल्या नऊ वारी लुगड्यातील लावण्याचे वर्णन करायचा प्रयत्न केला आहे. खास आपल्यासाठी मी हा प्रयत्न करीत आहे. वाचुन बघा आपल्याला आवडते का...
"कोणी आहे का रे तिकडे? "एक भरदार आवाज.
"तुमच्या आयला.... अरे ए भोसडीच्यांनो जिवंत आहेत कि मेले सगळे." पुन्हा एकदा तो भरदार आवाज गुंजला.
"आले मालक...." एक बाई आतुन आवाज देत बाहेर आली.
"काय गं ए मैने कुठे मेली होतीस? नव-याच्या अंगाखाली आपल्या खालच्या मैनेची तहान भागवत होती काय?" असा तिरसट प्रश्न करणारा आणि भारदस्त आवाज या एका गावातील मोठ्या श्रीमंत आसामी बबनराव डोंगरे यांचा होता.
"काय गं मैने तोंडात काय घेतलंय कि अडकलंय?... तुझ्या नरयातन आवाज बाहेर येत नाही..."
"नाही मालक मी त्यांच्याखाली झोपायला गेले नव्हते... खरंच सांगते शप्पथ...."
"अगं मग सगळे गेले कुठे?" बाबासाहेब वसकन ओरडलेच.
मैना एक पाउल मागे सरकत, "मालक सगळे बाईसाहेबांच्या खाली....." तिने जीभ चावली. "सगळ्यांना बाईसाहेबांनी वायामागे बसवुन ठेवलयं."
"काय झाल बाईसाहेबांना..." असे म्हणत बबनराव वाड्यामागे असलेल्या मैदानाकडे धावले.
वाड्यामागे धावत गेल्यावर समोरचे दृश्य बघुन बबनरावांची छाती अभिमानाने फुलली. बाईसाहेब म्हणजे बबनरावांची एकुलती एक लेक, सजनी. ते दृश्य बघुन कोणाच्याही उरात धकधक व्हायलाच पाहिजे. कपाळावर तपकिरी रंगाची चंद्रकोर असलेल्या घोड्यावर ती डोंगरकन्या, नऊवारी पातळ घालुन स्वार झालेली होती. घोडेस्वारीतील तिच्या थरारक
कला बघुन सगळ्या नोकरांचे डोळे सताड उघडे पडले होते. अण्णांना बघताच, म्हणजे बबनरावांना सजनी अण्णा बोलायची. अण्णांना बघुन तिचा घोडा दौडत त्यांच्यासमोर आला आणि त्या पांढ-याशुभ्र वारुने आपले पुढचे दोन्ही पाय वर करत सलामी दिली. त्या वारुवर सजनीच्या मांडीची पकड बघुन समजत होती कि ती पकड किती मजबुत आहे.
तो शुभ्र वारुसुध्दा सजनीशिवाय कोणालाच... कोणालाच म्हणजे प्रत्यक्ष तिच्या अण्णांनासुध्दा बसु देत नसे. सजनीला पाहिलं कि ते मुक जनावरदेखील खिंकाळत असे. त्या वारुचे नाव तिने छबल्या ठेवले होते. तिने फक्त छबल्या हाक मारायचा अवकाश कि तो वारु वा-याच्या वेगाने तिच्याकडे धावत यायचा. नऊवारी पातळातील आपल्या मालकिणीला बघुन तो नेहमी आपले दोन्ही पाय वर करत आपलं प्रेम व्यक्त करत असे.
अशी बबनरावांची पोर गावच्या कॉलेजात शिकत होती. कॉलेजात जाण्यासाठी तिच्या अण्णांनी तिला गाडी घेउन ठेवली होती पण ही बया तिच्या छबल्यावर बसुनच कॉलेजला यायची जायची. कॉलेजच्या गेटमध्ये छबल्याच्या टापांचा आवाज आला कि तरुण मुलांच्या माना आपोआप तिकडे वळत.
अशी ही सजनी कॉलेजमध्ये रुपगर्विता म्हणुन प्रसिध्द होती. तिच्या एका मादक हास्यासाठी कित्येक तरुण जीव तडफडत होते. पण ही कुणाकडे पाहुन थुकायलादेखील तयार नव्हती. तरुणांप्रमाणेच कॉलेजचे प्रोफेसरसुध्दा ती आपल्या आयुष्यात आपली अर्धांगिनी व्हावी अशी ईच्छा बाळगुन होते. तिच्या मनातील ईच्छादेखील त्यांच्या पगारात पुर्ण होऊ शकणार नव्हत्या. बबनराव डोंगरेची लेक एखाद्या राजाची राणी शोभणार होती. तिच्या सौंदर्यापुढे कितीजणांनी अंथरलेल्या हृदयाच्या घड्या आपल्या पायानं तिनं तुडवल्या होत्या.